عنوان : آرامشی از جنس خون (جلد دوم قمار عاشقی)

نویسنده : یگانه.م(بانوی دل) عضو اختصاصی ناول 98

ژانـر: جنایی، غمگین، عاشقانه

طراح جلد : محدثه افشاری

«کتابخانه مجازی ناول 98»

تهیه نسخه موبایل : سایت ناول 98

آدرس سایت : www.ZEPA.IR

آدرس پیج : Novel98_official

آدرس کانال : Novel98@

به نام خدا

لباسِ قرمز را روی تخت انداخت، شانه را از داخل کشو برداشت و مشغولِ موهای تا شانه‌اش شد.

چقدر‌ طول کشیده بود تا دوباره در بیایند؟

شش ماه؟

یک سال؟

نه…

الان دو سال گذشته بود.

سمتِ گوشی‌اش رفت و صدای آهنگی شکننده‌ی سکوتِ عذاب آوره اتاق شد.

این آهنگ چند سال بود مرحم زخم‌هایش شده بود؟

دو سال؟

شاید…

“هنوزم به یاد تو دیوونه بازی هات

دلم میخواد پاهام کنار پای تو راه بیاد”

عهد کرده برای این عشقِ پوسیده قطره‌ای اشک نریزد.

همان عشقی که با دست‌های خودش به قبرستانِ عاشقان فرستاده شد.

“هنوزم با جون و دل اسمت میاد دستم میلرزه

من اونم اونی که بدجوری از این دوری میترسه”

آوا می‌ترسید، از این دو سالی که کسی سراغش را نگرفت.

از این دو سالی که چشمش به گوشی‌ای خشک شد که کسی شماره‌اش را نداشت.

می‌ترسید که به فراموشی سپرده شده باشد.

با نفرت!

آن (کیان) ی که بین مخاطب هایش چشمک میزد، تمامِ دلخوشی‌اش برای ادامه‌ی این زندگی بود.

همان زندگیِ غرق در تاریکی.

این اسم در مخاطب هایش، هوایش‌ بود…

آبش بود…

غذایش‌بود…

روزهای اول فقط ساعت ها گوشه‌ای کز می‌کرد و صفحه‌ی گوشی را جلوی‌ چشمانش می‌گرفت.

بدونِ هیچ واکنشی…

“آروم قدم بزن کنار من آروم ببین دلم بی تو شده داغون داغون

روی در و دیوار شهر جامونده جای تموم خاطره هامون”

هر روز و هر روز و هر روز…

مرور می‌کرد با خودش.

از همان اول تا آخرین لحظه.

تنها شانسی که آورد این بود به کیان گفت که دوستش دارد و کیان بهترین پاسخِ دنیا را به او داد.

بهترین بوسه‌ی جهان بود در همان حال بدترین..

آن لحظه را یادش می‌آید که عذاب وجدان مانند بختکی رویش افتاده بود و رهایش نمی‌کرد.

“هنوزم درگیرتم میسوزم چرا

میرم زیر بارون به یاد تموم خاطره هامون”

نگاهش به رژِ قرمز روی میز افتاد.

عمرِ عاشقی‌شان حتی به آن اندازه نرسید که کیان بگوید چه رنگی به آوا می‌آید.

عمرِ عاشقی‌شان به اندازه‌ی این دو سال عذاب هم نرسید.

“من اونم همونی که برای تو پر میزنه برای تو

تو جا گذاشتی آخه تموم رد پاتو”(آهنگ آروم قدم بزن از‌ مسیح و آرش)

باز شدنِ ناگهانیِ در از جا پراندش.

از آینه پشتش را نگاه کرد.

- چرا هنوز آماده نشدی؟

شانه را روی میز‌ گذاشت و رژ را در دست گرفت.

- تا ده دقیقه دیگه پایینم.

آرمان بدونِ هیچ حرفی از اتاق خارج شد و صدای بسته شدنِ در بغضِ هزاره‌ای شد روی گلویش.

رژ را آرام و با دقت روی لب هایش کشید، قرمز به آوا می‌آمد ولی، معصومیت را از چهره‌اش میگرفت.

و مطمئناً کیانش آوای مظلوم را بیشتر دوست داشت.

همان معصومیتی‌ که دو سالی بود در بالکنِ خانه‌ی باباجان جا مانده بود.

موهای اتو کشیده‌اش را به پشت فرستاد و لباسش را از روی تخت برداشت.

یک لباس شب از جنس حریر به رنگِ قرمز!

دو سالی بود که با این لباس‌ها اُنس گرفته.

انگار‌ می‌خواست با خودش لج کند و بگوید که چقدر پست شده است.

و این دو سال…

چه سخت گذشت…

لباس‌ را پوشید و کیف دستی‌‌اش را برداشت و از‌ اتاق خارج شد.

بالای پله‌ها ایستاد که از طبقه‌ی دوم دو شاخه می‌شدند تا پایین.

پله‌های مرمرِ سفید طلایی با نرده‌های فرفرژه‌ی قطورِ طلایی.

موهایش را پشتِ‌گوش فرستاد و قدم به قدم پایین آمد.

با همین قدم های لرزان پا به کاخِ سیاهِ زندگی‌اش گذاشته بود و الان چه ماهرانه آنها را تک به تک پایین می‌آمد و صحنه‌ای‌نفس گیر می‌آفرید.

صحنه‌ای که نفسِ خودش‌ را هم از بن و ریشه بند می‌آورد.

آخر او آدم این کار نبود.

در چشم‌هایشان چیز دیگری جز مظلومیت نمی‌توانستی پیدا کنی.

مظلوم بود دیگر؟

اگر مظلوم نبود که الان راهیِ مهمانی‌های کثیف در محوطه‌ی شمالیِ آمریکا نمی‌شد.

جایی که فساد در آن بیداد می‌کرد.

از تنهایی می‌ترسید. تنهایی‌ای که او را بین سیاهی افکارش غرق می‌کرد و این مهمانی‌ رفتن ها با آرمان را به آن ترجیح میداد.

پالتوی پوست‌ ماریِ مشکی‌اش را از دست خدمتکار‌ گرفت و بر تن زد.

هنوز هم به هوای مه‌آلود و سرد اینجا عادت نکرده بود که اگر عادت کرده بود چشم‌هایش را لایه‌ای از اشک نمی‌پوشاند.

در این دو سال بهانه‌ها برای این اشک‌های نچکیده بر روی صورتش تراشیده بود و بهانه‌ی امروزش…

سرمای ناگهانی بود.

نگهبان در را برای او باز کرد و او روی صندلی عقب جای گرفت.

فکر می‌کرد آن مردک، جلو خواهد نشست ولی با دیدنش در کنار خود فحشی در دلش داد.

- زیبا شدی.

هر‌ چه را تغییر داده باشد این پوزخند تغییر ناپذیر بود.

زیبا بود؟ کاش نبود و فقط کیانش را داشت.

نگاه مهربانش را داشت، آن امنیت وجودش را داشت و در این کشور، غریب نمی‌افتاد در حالی که حتی نمی‌دانست در زادگاهش، خانواده‌‌ی عزیزش، کیانی که جانش بود او را به یاد داشتند یا نه.

چیزی نگفت و دستش روی معده‌اش نشست، دردهای گاه و بی‌گاهش حتی بعد از بهبود کاملش از بین نرفته بودند.

با علامت دست آرمان ماشین به حرکت در آمد.

رد شدند از خیابان‌های شلوغی که آدم‌های زیادی را در خود جای داده بودند.

خیابان های تورنتو در این موقع از شب نورپردازی‌های‌ چشمگیری داشتند که نگاه هر عابری را خیره‌ی خود می‌کردند.

با اینکه فاصله‌شان از برج CN زیاد بود ولی باز هم می‌شد از شیشه‌ی دودی ماشین ارتفاع پانصد و خورده‌ای آن را تشخیص داد که به دیگر برج‌های اطرافش حکمرانی می‌کرد.

مردم این کشور مدل‌ها و سبک زندگی های مختلفی داشتند.

یکی با شیشه‌ای مشروب، تلو تلو خوران به بقیه تنه می‌زد و رد می‌شد.

دیگری با یک کیف سامسونت و کت و شلوار مشکی براق که خط اتویش کم از‌ چاقو نداشت سرش را در گوشی‌اش فرو برده و باعث بوق‌های ممتدد راننده‌ها برای سر به هوایی‌اش می‌شد.

و چند مدل زندگی دیگر.

اما از بین همه‌ی این‌ها چشمش بدجور روی نفر آخری در این شهر خیره ماند.

شانس هیچ وقت با او یار نبود و با باز شدن ترافیک از او دور شدند اما، در ذهنش آن دختر مو مشکی شاداب که دستانش را دور بازو‌ی پسر کنارش حلقه کرده بود، هک شده بود.

شاید زندگی عالی‌ای نداشتند که به حتم داشتند اما، هر چه که بود لحظه‌های با هم بودنشان از بیشتر مردم این شهر بهتر بود.

مخصوصاً از زندگی بی سر و ته آوا.

آوا؟ نه!

اسمش که دیگر آوا نبود.

حتی اسمش را هم از این دختر بیچاره گرفته بودند و…

خود را چقدر درمانده حس می‌کرد.

با متوقف شدن ماشین جلوی یکی از بناهای اصیل تورنتو افکارش را پس زد.

تمام این ها را از بر بود.

باز شدن در ماشین توسط نگهبان، قفل شدن دستانش در دست‌های بزرگ اما، دلهره آور آرمان.

گرفتن پالتویش توسط خدمتکار.

شنیدن صدای نواختن ویالون و گیتار و یک خواننده که انگاری تمام غم و اندوه وجودش را در صدایش ریخته بود و….

چند نفری هم آن وسط، دقیقاً روی سِن در حال رقص تانگو بودند و نه خبری از نورپردازی های رنگی‌ای که سریع حرکت می‌کردند بود و نه آهنگ‌هایی که آدرنالین خون را به شدت بالا می‌بردند.

رنگ قرمز لباسش با ترکیب سفیدی پوستش، نگاه‌های زیادی را به خود جذب کرده بود.

مردها با حسرت و زن‌ها با حسادت.

نگاه غمگینش او را بیش از هرچیزی خمار نشان می‌داد و او این را نمی‌خواست اما، چه می‌توانست بکند؟

غم ها و عذاب هایش جایی جزء چشمانش برای رخ‌نمایی داشتند؟

قطعاً که نداشتند.

-رزالین؟

با خواندن اسمش توسط مرد روزهای تاریکش نگاهش را معطوف چشمانش کرد.

- شام حاضره، بریم سر میز.

چگونه دو ساعت آنقدر با سرعت گذشته بود؟

کیفش را بین دستانش با آن ناخن‌های مانیکور شده‌ی سرخ جابه‌جا کرد و قدم‌هایش را همگام با آرمان برداشت.

هر چه بدی داشت یک چیزش خوب بود.

هیچ کس از ترسش جرئت نزدیک شدن به رزالین را نداشت.

و این دختر مانده بود که خلاف های آرمان پس کجا بودند؟

این مهمانی های همیشگی چیزی جز اصالت نداشتند و…

شاید در بطن همین اصالت لجن‌زاری‌ نهفته بود و چه کسی می‌دانست؟

گالری ها و نمایشگاه هایی که در این عمارت ها برگزار می‌شدند شاید در پس پرده‌ای خرید و فروش‌ های دیگری را در خود داشتند.

گیج بود و هر روز گیج تر می‌شد.

به خودش که آمد دید آرمان صندلی را برای او عقب کشیده و با چشم‌هایش که بی نهایت شبیه به چشم‌های کیانش بودند، منتظر نشستن اوست.

دامن حریر لباسش او را در نشستن اذیت می‌کند، مجبور می‌شود آن را با دستانش بالا نگه دارد و حال چشمانش را با دیدن ساق پاهای برهنه‌اش می‌بندد.

بشقاب آرکوپال روبرویش با حاشیه‌های ترنج نقره‌ای که تقلید از طرح های پارسی‌ست، برداشته می‌شود و کمی بعد دستان آرمان است که آن را پر شده با سوپ به جلویش برمی‌گرداند.

تشکر نمی‌کند و چشمانش همانگونه میخ بشقاب می‌شود.

قاشق کنار بشقابش که مرتب میان دستمالی پیچیده شده را برمی‌دارد و کمی از سوپ را مزه می‌کند.

خوشمزه است، طعم خاصی دارد. تندی حاکی از ذرات ریز فلفل قرمز و چند دانه‌ی زرشک که طعم نسبتا ترش و شیرینی را به سوپ داده، لب هایش را کمی جمع می‌کننو.

شوری‌اش هم خوب است و تنها کمی ترشی لیمو کم دارد.

دستش را جلو می‌برد تا ظرف لیمو را بردارد و همزمان با برداشتنش نگاهش روی دختری ثابت می‌ماند که درست کنارش می‌نشیند.

سمت راستش آرمان و سمت دیگر آن دختر ناشناخته.

دستش که خم شد برای سرریز کردن آبلیمو کسی آن را از دستش کشید.

- آبلیمو برات ضرر داره. خودت نمی‌تونی عذاب بعدش رو پیش بینی کنی؟

لجباز نبود یا اگر هم بود با خودش لج نمی‌کرد و حال چه چیزی‌اش شبیه گذشته بود؟

نگاه تیزش را به سوی چشمان آرمان پرتاب کرد و آبلیمو را بیش تر از آنچه قصد داشت در سوپش سرریز کرد.

چشمانش در این سکوتی که بر فضا حکم‌فرمانی می‌کرد فریاد می‌زدند و آخر پر از گلایه بودند.

حتما چشمانش می‌گفتند عذاب آن آبلیموی اسیدی در کنار عذاب روز‌های دوری از عزیزانم هیچ است.

هیچ یعنی این درد غرق خواهد شد بینِ ترک های این آهنگِ عذاب زندگی‌اش.

- خوب حرصش می‌دیا، خوشم اومد.

با تعجب قاشقی که در حال هم زدن سوپ بود تا یک‌دست ترش شود، در دستش ایستاده ماند.

این حرف را دختری کناری‌اش با موهای لخت و مشکی کوتاه که تا نیمه‌ی گردنش مرتب کوتاه شده بود با چهره‌ی غربی و چشمان آبی یخی و پوستی بی‌نهایت سفید و صاف، بر زبان آورده بود.

صدایش هم گیرا بود.

به حتم که می‌توانست در صنعت خوانندگی موفق شود و شاید هم شده بود و این رزالین بود که در این دو سال خودش را از فضای اطرافش به شدت بی‌خبر نگه داشته بود.

- بله؟

دستانش که میان پارچه‌ی مشکی مخمل لباسش احاطه شده بودند را جلو آورد و با تکان آرامی موهایش را کمی عقب فرستاد.

- من الینا هستم.

سری تکان داد و هم زدن سوپش را از سر گرفت.

- خوشبختم، رزالین.

خنده‌هایش نمکین و بامزه بودند.

- مگه میشه کسی رزالین و نشناسه؟ یکی از نزدیکای آرمان و؟ خصوصا منی که از همه به آرمان نزدیک ترم.

نزدیکی‌اش به آرمان برایش هیچ اهمیتی نداشت اما، آن تکه از جمله‌اش بدشکلی روی اعصابش خط می‌کشید.

کسی او را نشناسد؟

آخر او که فرد خاصی نبود. تنها عامل شناخته شدنش آن بیمارستان خصوصی بود و مهارت زبان زدش در تخصصش.

وگرنه که دلیل دیگری برای شناخته شدن نداشت!

خصوصیت کنجکاوی‌اش هم دو سالی بود که دیگر نبود.

سری تکان داد و خواست خوردن آن سوپ خوشمزه را از سر بگیرد که صدای خش دار مردانه‌اش به گوش‌هایش‌ مشت زد.

- چی داری زیر گوشش پچ می‌زنی الینا؟ امیدوارم بدگویی من نباشه.

آرمان جدیداً شوخی هم می‌کرد که اینگونه آثارش در صدایش هویدا بود؟ و باز هم رزالین از این طبیعت جدید نابودگر زندگی‌اش بی خبر بود.

- اوه نه آرمان، فقط آشنایی بود با رزالین‌.

او رزالین نبود، او…

آوای کیانش بود و این مرد به طرز عجیبی این نوسازه‌ی عشق را ویران کرده بود و روی خرابه‌هایش‌ کاخ سلطنتش را برافراشته بود.

قاشق را بالاخره به دهان برد و محتویات سرد شده‌اش شاید توانستند کمی از این بغض را فراری دهند.

صدای تک خنده‌ی آرمان را شنید و دیگر سوپش هم دلنشین نبود‌.

آبلیموی زیاد آنرا تلخ کرده بود.

اشتهایی هم دیگر نداشت.

خدمتکار‌ها در حال چیدن غذای اصلی بودند و رزالین باز هم اوضاع معده‌اش رو به راه نبود.

به محض اینکه بوی غذا مشامش را پر کرد از پشت صندلی برخاست و خود را به فضای باز عمارت رساند.

صدای نفس‌های کشدارش و ضربانی که انگار در سرش میزد به بدی حالش می افزود.

صدای قدم‌های فردی را پشت سرش شنید و بعد دستان مردانه‌ای که او را برگرداندند.

- حالت خوبه رز؟ یدفعه چت شد آخه؟

بازو‌هایش اسیر دستان آرمان شده بودند و رز نمی‌توانست نگرانی چشم‌های آرمان را باور کند.

می‌گویند چشم‌ها همیشه صداقت به خرج می‌دهند و در این دو سال آرمان روی این باورش هم خط قرمز کشیده بود.

- خوبم، بوی غذا حالم رو بد کرد.

کتش را از تن در آورد و روی شانه‌های برهنه‌ی او انداخت.

- بوی غذا حالت رو بد نکرد، اون آبلیمویی که خالی‌کردی تو سوپت کار خودش رو کرد. همیشه لجبازی.

لبه‌های کت را خودش بیشتر بهم نزدیک کرد، بعضی وقت‌ها با خودش می‌گفت انصاف نیست با این آرمان اینگونه لجبازی و لحظه‌ای بعد خودش را به رگبار ناسزا می‌بست که پس چشمان ناباور کیان چه؟

- برگردیم خونه.

با انگشت شصتش گونه‌ی راست رز را رصد کرد و بعد از نگاه عمیقی ایستاد و دستش را به سمتش دراز کرد.

- باشه میریم.

مردد دستش را به دستان ناامن او سپرد و با هم تا ماشین قدم برداشتند.

پالتویش دست یکی از نگهبان‌های آرمان بود که با دیدن آن دو با احترام به آرمان دادش.

سوزش معده‌اش بیشتر شده بود و لعنت فرستادن بر لجبازی‌هایش هم تاثیری در بهبودش نداشت.

کمی به پایین خم شد و همزمان نام آرمان را با ناله صدا زد.

- حالت خوب نیست رز؟ ادوارد برو بیمارستان، سریع.

چشم قربانِ ادواردی که نگهبان چندین ساله‌ی خاندان داناوان بود، اولین ناله‌ی رزالین را در خود‌ گم‌ کرد.

آرمان با نگرانی او را در آغوشش جای داد و بازوانش را پناهگاه آن بدن ظریف کرد و درون ماشین نشست.

با دیدن حالش نگرانی تمام وجودش را فرا گرفت تا آنجا که نفهمید چگونه صدای دادش فضای ماشین را پر کرد.

_ادوارد تند تر برو، حالش خوب نیست.

سرعت بالای ماشین را به راحتی میشد حس کرد؛ سرعت بالا…

حال خراب معده اش…

نگرانی یک مرد برایش…

تمامش یادآور یک خاطره تلخ و دور برای این دختر بود.

نگرانی های کیان را درک می کرد ولی این مرد کنارش را نه.

خودش مسبب تمام درد هایش بود و اینگونه خود را به آب و آتش میزد برای چه؟!

برای مرحم گذاشتن روی زخم هایی که سالها از پینه بستنشان میگذرد؟

حالش لحظه به لحظه دگرگون تر از پیش میشد.

تقلا های نامعلوم آرمان، رزالین را بیشتر عصبی میکردند.

با دردی ک در تنش پیچید به پهلو خم شد و سرفه های خشکش نمایششان را بعد از هفته ها دوباره اجرا کردند.

کم کم از لبش مایعی به رنگ لباسش سرازیر شد و صورتش را رنگی کرد.

آرمان با فشار کمی صورتش را مقابل صورت خود گرفت و با انگشت شصتش خون کنار لبش را گرفت. نگرانی چشم هایش چیزی نبود که بتوان آن را نادیده گرفت.

_چیزی نیست رز،الان می‌رسیم، تو خوب میشی،خوب میشی…

پلک آرامی زد و سوال روز های پر حسرتش را با طعم گس درد به زبان آورد.

_این نگرانیات نشونه ی چیه؟ چه طوری باید باورشون کنم آرمان؟

آرمان با مکث کوتاهی دستش را پشت سر رز گذاشت و آنرا به سینه اش چسباند و اصلاً پیراهن سفید چند صد دلاری اش که به خون آغشته شده بود برایش اهمیتی نداشت.

_بهت می‌گم، ولی حداقل امروز و فردا نه. نمی‌دونم کی ولی می‌دونم که اگه الان بفهمی باورم نمی‌کنی.

شاید تنها حسن عطر تلخِ چوب سوخته ی خاصی که به یقه ی پیراهنش زده بود، محو کردن بوی نفرت انگیز خون بود.

خونی که در این دو سال با تن و جانش عجین شده بود.

_من هروقت که بفهمم،این و بدون…هیچوقت باورت نمی‌کنم.

صدای گوشخراش ترمزی که روی آسفالت های خیابان تورنتو خط انداختند، نشان از رسیدنشان داشت.

آرمان با پیاده شدنش او را در آغوش کشید و تقلا های دختر برای رهایی اش هم هیچ تاثیری نداشت.

قدم هایش خیلی تند بود، به حدی که باد زمستانی شلاق هایش را محکم تر از ساعتی پیش به صورتش میکوبید.

چند پرستاری که در اورژانس بودند با دیدن آنها سریع برانکاردی را آوردند و آرمان رز را به آرامی روی آن گذاشت و خودش با قدم های هماهنگ کنار برانکارد قدم برداشت.

از جیب شلوارش دستمال سفیدی برداشت و در حین راه رفتن آرام خم شد و خون کنار لب های رز را پاک کرد.

با بردن او در اتاقی که آرمان ازش سر در نمی اورد، محبور به عقب گرد شد.

دوباره صحنه های همیشگی.

آمدن یک دکتر…

پرسیدن حالش…

تجویز چند دارو و در آخر سِرُمی که قطره قطره اش همراه میشد با طوفان فکرهایی که در سرش خرابی های فراوانی با خود داشت.

در این موقعیت یا به پنجره ی این اتاق ها خیره میشد یا به قطره های سرم.

دکتر که او را تنها گذاشت از لای در دید که آرمان خود را به دکتر رساند تا با او صحبت کند. این هم یکی از صحنه های همیشگی این وضعیت بود و باز هم…این مرد را درک نمی‌کرد…

آرمان هرچقدر هم که سرش شلوغ بود وقتی رز حالش بد میشد و کارش به بیمارستان می کشید، اورا تنها نمی گذاشت.

بیست دقیقه ای گذشته بود که در باز شد و آرمان با همان لباس پر از لکه ی خون وارد اتاق شد.

دستانش هم دربرگیرنده ی پلاستیک های خوراکی بودند.

در را با پا بست و جلو تر آمد تا به صندلی کنار تخت رسید.

_دکتر گفت مشکلش از تغذیه‌‌شه که رعایت نمی‌کنه.

جمله اش که تمام شد لبخند کوچکی زد و آبمیوه ای را از درون پلاستیک بیرون آورد.

نی پلاستیکی را سرش زد و به سمت رزالین گرفت که با پرخاش از آرمان رو گرفت.

_ ولم کن آرمان، خسته‌م کردی.

آرمان دستش را جایی بالاتر از سوزن سرم گذاشت و کمی فشار داد.

_باشه،همه اش تقصیر منه،ولی بذار جبران کنم.

چیزی برای پنهان کردن پوزخند صدادار رز در آن موقعیت وجود نداشت.

_چی رو جبران کنی؟زندگی ای رو که به لجن کشیدی؟

نگاهش به دیوار سمت چپش بود اما،احساس نگاهش که روی موهایش زوم بود کار چندان سختی نبود.

_اون چیزایی که تو میدونی همه ی ماجرا نیست رز. اگر هم نذاری،خودم برات جبران میکنم.

_من فقط یه چیز رو می‌دونم،این که اسم من رز نیست.

نی را با ملایمت جلوی لب های برجسته اما بی رنگش گرفت.

_همه اش برای امنیت خودته دختر،نمی‌خوام اون پیدات کنه.

آرمان نمیخواست هویت این دختر فاش شود ولی خودش این را میخواست؛

که همه بفهمند او کیست و شاید در این بین…

خبری…

حرفی…

چیزی به کیانش برسد که این سر دنیا آدمکی چوبی در حال سوختن است، میان شعله های عشق او.

سکوت کرد و آرمان با دیدن خاموشی اش عقب رفت و روی صندلی نشست.

_دکتر میگفت سیستم ایمنی بدنت ضعیف شده و با توجه به سرمای هوا باید حواسمون…

صدای فریاد خشمگین رز و کوبیدن دستانش به روی تخت بر صدای آرام آرمان غلبه کرد.

_می‌دونم، همه اش رو می‌دونم… توروخدا بس کن.

آرمان خم شد و هر دو دست رزالین را در حصار خود درآورد.

_ چرا انقدر خودت رو با هر چیز کوچیکی عذاب می‌دی؟

چشم های اشکی اش را میخ چشمان زیبایش کرد، نمی توانست منکر آن چشمان شود.

زیادی به چشمان کیانش شباهت داشتند‌.

_چون مسبب تمام عذاب هام تویی…

فاصله شان را بیشتر کرد و کم کم دست‌های رز را رها کرد.

_یه روز از این که این و بهم گفتی پشیمون می‌شی رز.

_تو من رو از خیلی چیزها پشیمون کردی آرمان، اینم روش.

با ورود پرستار برای کشیدن سرم آرمان از او فاصله گرفت و رز هم چشمانش را با درماندگی بست.

*****

کت یخی رنگش را محکم تر چسبید و با دست دیگرش در ماشین را گشود.

پیش از آنکه بنشیند با صداکردنش توسط ادوارد مکثی کرد و رویش را برگرداند.

ادوارد در ماشین آرمان را گشود و منتظر ماند.

_ آقای شهران گفتند شما رو تا بیمارستان همراهی کنم.

پوف کشداری کشید و با ضرب در ماشینش را بست و به سمت ادوارد گام برداشت.

نگرانی‌های بی جایش دیگر کلافه کننده شده بودند.

با در بغل گرفتن کیفش روی صندلی نشست و ادوارد در را به آرامی بست.

تا رسیدن به بیمارستانی که در آن مشغول بود، شاید بیست دقیقه‌ای زمان لازم بود.

با یادآوری دردسر ها و بحث و جدل‌هایی که سر این موضوع با آرمان داشت، ابروهایش بهم نزدیک شدند.

آرمان با کلی شرط و شروط و قراردادهای نانوشته راضی به قبول درخواست رزالین شده بود.

یکی از آنها هم، همین رزالین بودن بود.

با برخورد دانه های سفید به پنجره لبخند کمرنگی روی لب هایش نشست.

برف شروع به باریدن کرده بود و به حتم تا شب تورنتو سفید پوش می‌شد.

با رسیدنشان ادوارد به سرعت پیاده شد و با چتری که گشود جلوی در ایستاد و آن را باز کرد.

دلش می خواست بدون هیچ مانعی که آنرا چتر می‌نامیدند، زیر بلورهای برف راه برود و این را می‌دانست که بحث کردن با ادوارد در این زمینه‌ی نتیجه‌ی دلخواهش را نخواهد داشت.

در کشویی بیمارستان با نزدیک شدن رز گشوده شد و حجم عظیمی از گرما صورتش را مهمان نوازش دلنشینش کرد.

به سمت آسانسور گام برداشت و به ادواردی که چتر را جمع کرده بود و قدم هایش را همراهی می‌کرد، اهمیتی نداد.

به یک دقیقه نرسید که آسانسور رسیدنشان را اعلام کرد.

سریع به سمت سرپرستار بخش رفت و همزمان کتش را از تن بیرون آورد.

_ کاترین اتاق عمل آماده‌ست؟

کاترین که پشت پیشخوان ایستاده بود بیرون آمد و به دنبال رز رفت.

_ بله خانم دکتر، بیمار هم بردیم اتاق هوش بری.

《خوبه》ای زمزمه کرد و خواست به داخل اتاق بردو که مکث کرد.

به سمت ادواردی که پشت در ایستاده بود برگشت.

_ ببین ادوارد اگه می‌خوای حرف مسخره‌ای بزنی نزن..‌من…حالم خوبه.

دستانش را چند بار بالا و پایین کرد و صورتش را عصبی جمع کرد.

_به اون رئیس عوضیتم بگو…نگرانی های خیلی…اَه…خیلی کلافه کننده‌ان. گور خودش و نگرانی‌هاش.

این را گفت و بدون انداختن نگاهی دیگر داخل اتاق رفت و بعد از تعویض لباسش به جلوی آینه رفت تا کلاه و ماسکش را مرتب کند.

دیدن چهره‌اش درون آینه نشان دهنده‌ی تاثیر سریع گذر زمان بر روی صورتش بود.

دو سال انگار برایش بیست سال گذشته بود که اینطور شکسته بود.

صورتش دیگر طراوت سالهای گذشته را نداشت.

نفس عمیقی کشید و نگاهش را از زن داخل آینه گرفت.

همان زنی که پوزخند روی صورتش سوت ممتددی بود بر روی اعصابش.

*****

برگه‌ی نوار قلب را از روی صورتش پایین آورد و با خودنویسش شروع به نوشتن روی برگه‌ای کرد.

دست‌خطش هم با دیگر پزشک ها متمایز بود.

آخر چه چیزی‌اش عادی و شبیه آدم‌ایزاد ها بود که حالا این یکی بخواهد باشد؟

_ببین مایکل…می‌دونی؟ تو خیلی لجبازی.

آرنج هایش را روی میز گذاشت و دست‌هایش را در هم گره زد.

_ من پارسال بهت گفتم که مشکلت کاملاً قابل درمانه. به شرط همکاری خودت. دو ماه طبق رویه من پیش رفتی و دیگه بیخیالش شدی و اینم وضعیت الانت که تقریباً افتضاح تر از قبل شده.

پسر بیست و خورده‌ای ساله‌ی روبرویش با هیکل ورزیده و پوست برنزه‌ای که داشت، لایق همچین سرنوشتی نبود.

_ دکتر اون دو ماهی رو که میگی باید یادت باشه که نامزدم از این بیمارستان به اون بیمارستان همراهم بود. ولی الان دیگه نیست. رفت و من هم دلیلی…

رزالین دستش را به معنای سکوت بالا آورد و با دست دیگرش عینک مستطیلی شکلش را از چشمانش پایین کشید.

_ بهونه‌ی خوبی نیست مایکل.

مایکل عصبی بلند شد و بعد از چند گام عصبی که برداشت به سمت میز چرخید.

_ وقتی تجربه‌اش نکردی قضاوتم نکن دکتر.

رزالین با ملایمت برخاست و خود را به جلوی این پسر ناپخته و پرخاشگر رساند.

_ من کی‌ام که بخوام تو رو قضاوت کنم مایکل؟ ولی تجربه‌ای که میگی رو داشتم. دو سال پیش با وجود سرطانی که داشتم من رو از دوست داشتنی ترین موجود زندگیم دور کردن…الان من و ببین…

با این حرفش دستانش را کمی بالا برد و بعد به کنار رونش کوباند.

_ زنده‌م و دارم با این زندگی کوفتی می‌جنگم. چرا؟ چون می‌خوام به اون کسایی که زندگیم رو نابود کردن بفهمونم هنوز به مقصد نهاییشون نرسیدن. هدف تو هم باید همین باشه‌. به نامزد سابقت ثابت کن که نتونسته زندگیت و مختل کنه. این بیماری که هیچ…اراده من و تو و هر آدمی انقدر محکمه که اگه بخواد، دنیا رو زیر و رو می‌کنه.

دستش را بالا آورد و روی شانه‌ی مایکل گذاشت.

_ پس تو هم بجنگ با این بیماری‌.

با باز شدن در نگاهش را از چشمان غم‌زده‌ی مایکل گرفت و به چهره‌ی برافروخته‌ی آرمان دوخت.

حدس زدنش کار چندان سختی نبود.

کسی جز او جرئت اینچنین جسارتی را نداشت.

آرام نفسی گرفت و فاصله گرفتن از مایکل سمت میزش رفت.

_ نسخه‌ی داروهات رو نوشتم‌. امروز برو بگیرشون.

سرش را از روی برگه بلند کرد و آن را به سوی مایکل گرفت.

_ ببینم چیکار می‌کنی پسر. بجنگ خب؟

مایکل 《ممنون》 آرامی گفت و بعد از خداحافظی از اتاق خارج شد.

آرمان با بسته شدن در، دست به سینه شد و با لحن تندی رو به رز گفت:

_ با همه‌ی مریضات همین‌قدر راحتی؟ یا این یارو پفکیِ استثناءست؟

سرش را پایین انداخته بود و در حال مرتب کردن وسایل دلخل کشویش بود.

دیگر شب شده بود و باید به خانه بر می گشت و انگاری آرمان خودش قصد اینکار را کرده بود.

و احتمالاً انتظار دیدن چنین صحنه‌ای را نداشت.

_ مطمئناً با اسلام آشنایی داری و می‌دونی دکترها به بیمارهاشون محرمن. مورد دیگه، اینجا کاناداست و این مسائل مطرح نیست آقای شهران.

کتش را برداشت و به سمت در راه افتاد و خواست بیرون برود که دستی از کنار سرش رد شد و روی در نشست.

_ یعنی‌ انقدر محرمیتتون زیاده که کار داره به جاهای باریک میکشه؟

با یک چرخش برگشت و مجبور شد سرش را بالا

بگیرد تا چشم در چشمانش بدوزد.

_من هنوز اونقدر عوضی نشدم آرمان. فقط می‌خواستم به مایکل برای ادامه‌ی درمانش انگیزه بدم.

انگشت اشاره‌اش را سه بار جلوی سینه‌ی برهنه‌ی آرمان که نتیجه‌ی باز گذاشتن سه دکمه‌ی بالای پیراهنش بود، تکان داد.

_ و اون فقط بیست و پنج سالشه آرمان. یعنی از من کوچک تره.

آرمان با حرص سرش را کمی به عقب مایل کرد و پوزخند عصبی‌ای زد.

_ آخه جدیداً این مدلی مد شده تو کشورهای غربی. به اینطور زن ها هم میگن شوگر مامی‌. گفتم شاید دلت هوای جوونیات رو کرده باشه.

قدمی برداشت و زهر نگاهش را در کلامش هم ریخت و نیش زد.

_ آره همونطوری که جدیداً پیرمردا هوس بودن با دخترای جوون رو می‌کنن.

تیکه‌اش را انداخت و برخلاف انتظارش خشم آرمان فروکش کرده بود و با ملایمت پاسخش را داد.

_ نگران نباش من هوس همچین کارایی به سرم نمی‌زنه. فقط یه چیز رو خیلی خوب می‌دونم. اونم اینه که باید با تمام وجودم مراقب یه امانتی باشم.

حال با دستش رز را به کنارش کشیده بود و در را کاملا گشوده و دستان مشت شده از عصبانیت رز را به دنبال خود کشاند.

_ من به غیر از کیان وارد رابطه نشدم و نمی‌شم و نیازی هم به مراقب‌های بی‌جای تو توی این مورد ندارم.

نفهمید که چگونه به ناگاه کمرش به دیوار سفت و سخت کوبیده شد و درد سراسر وجودش را فرا گرفت.

چشمان آرمان بیش از حد باز شده بودند و رگ‌های قرمزی که خود را در سفیدی چشمانش گنجانده بودند، هیچکدام تا لحظه‌ای پیش خبری از آنها نبود.

_ خوب گوش کن رزالین‌. اگه فقط یه بار، یه بار دیگه اسمش رو بلند به زبونت بیاری عواقبش پای خودته‌.

بیمارستان نسبتاً خلوت بود اما باز هم نگاه دو سه نفری که در بخش بودند را روی خودشان به وضوح احساس می‌کرد.

رزالین با لجبازی گفته‌ی خود را تکرار کرد و با دندان‌های کلید شده‌اش تحویل آرمان داد.

_ من هیچ‌وقت از کیانم دست نمی‌کشم.

دستان آرمان که بالا آمدند چشمانش را نبست و در عوض با گستاخی درون چشمان خشمگین آرمان نگاه کرد.

بعد از لحظاتی دست آرمان مشت شده روی دیوار پشت سرش فرود آمد.

دستش بعد از لحظاتی به شدت کشیده شد و وادار شد برای رسیدن به گام‌های سریع و بلند آرمان، کمی بدود.

با برخورد باد سرد به صورتش و لرزی که به جانش افتاد تازه فهمید که کتش در راهروی بخش از دستش افتاده و حال فقط یه بافت نازک و شلوار تنش بود.

_ولم کن آرمان. دستم رو کندی.

آرمان بی توجه به اعتراض‌هایش او را به دنبال خود می کشید تا به ماشین برسند.

اینبار خودش تنها آمده بود و خبری از راننده‌اش نبود.

_ می‌خوام عواقب لجبازی رو نشونت بدم خانم دکتر.

این حرف را زد و با باز کردن در چپ تقریباً او را روی صندلی پرتاپ کرد و پیش از بستن در صدای جیغ رز گوشش را پر کرد.

_ چیه؟ نکنه می‌خوای مثل مردای خودخواه و زورگو من و بگیری به باد کتک؟ خب تو همون بخش می‌زدی تو صورتم دیگه. فکر کردی من از این چیزا می‌ترسم؟

با کلافگی پشت رل نشست و خم شد کمر بند رز را بست و بعد خودش را.

نمی‌توانست به کنترل کردن سرعتش در این موقعیت اعتماد کند و بستن کمربند بهترین گزینه بود.

_ نه من آدم نفهمی‌ام، که مثل بقیه مردا دست بزن داشته باشم و نه تو از اون زن‌هایی هستی که با کتک از حرفت عقب نشینی کنی.

با روشن شدن ماشین پایش را روی پدال گاز فشرد و ماشین با سرعت بالایی از جایش کنده شد.

_ پس جناب چیکار می‌خوان بکنن؟ هان؟

دیوونه‌م کردی آرمان. چرا دست از سرم برنمی‌داری؟ من خیلی وقته بابت اشتباهات نکردم تاوان پس دادم و پای عواقبشون وایسادم.

کف دست آرمان با قدرت روی فرمان کوبیده شد و همزمان چراغ قرمز را با سرعت رد کرد.

_ اون زبون لعنتی‌ت رو دو دقیقه به دهن بگیر رز. داری حواسم رو پرت می‌کنی.

با پشت دست محکم اشک‌های روی گونه‌اش را پاک کرد و سرش را به طرف پنجره چرخاند.

چند دقیقه‌ای نگذشته بود که جلوی یک برج اداری از حرکت ایستادند.

_ چرا اومدیم اینجا؟

صورتش بر افروخته شده بود و سعی در کنترل حرکاتش داشت.

دستش را بالا آورد و به ساعت مچی Elegance صفحه بزرگش چشم دوخت.

_ الان ساعت نه شبه و اینجا هم یه شرکته ساختمون سازیه.

رز پوزخندی گوشه‌ی لبش نشاند و صاف سر جایش نشست.

_ چیه نکنه می خوای بگی از روم یه مجسمه بسازن که بشم عبرت مردم؟ وای چه تنبیه عذاب آوری!

صدایش را آرام تر کرد و به سمتش چرخید.

_نه، تا نیم ساعت دیگه رئیس این شرکت می‌یاد بیرون. می خوام اون رو ببینی.

آرمان آنقدر ذهنش درگیر بود که حتی فراموش کرده بود بخاری ماشین را روشن کند و رز بطور نامحسوس بازوهای خود را در آغوش کشیده بود تا شاید گرم شود.

_ من اونقدر بیکار نیستم که منتظر رئیس یه شرکت کوفتی باشم. الان فقط ترجیح می‌دم بجای منتظر موندن، برم و تو تختم بخوابم.

متوجه رز شد که داشت در مقابل سرما مقاومت می‌کرد. بخاری ماشین را روشن کرد و بعد خم شد و با برداشتن کتش از صندلی عقب، آن را روی سینه و شکم دختر کشید.

_ یه ساعت صبر کردن پیش دو سال انتظار چیزی نیست دختر خوب.

رز یکبار چشمانش را در حدقه چرخاند و پوف کشداری کشید.

_ امروز دُز چرت و پرت گفتنت زده…

ناگهان سکوت کرد و انگاری خبر شوکه کننده‌ای به او داده باشند، صاف سرجایش نشست که باعث شد کت به زیر پایش بیفتد.

_ تو چی گفتی الان؟ نک…نکنه منظورت…

ادامه‌ی حرفش را نزد و دستش را با بهت روی دهانش گذاشت.

_ باور نمی‌کنم. داری اذیتم می‌کنی. اینم یکی دیگه…

باز هم حرفش نا تمام ماند‌.

ایندفعه با مسخ شدن چشمانش به در شرکت که چهره‌ی آشنایی را در خود جای داده بود.

آن کت و شلوار یک دست مشکی و پیراهن نوک مدادی به او جذابیت داده بود، همانی که دو سال در انتظارش سوخت و دم نزد.

صبر برای توصیف این دو سال هیچ بود.

آنقدر محوش ماند که حتی نفهمید کِی سوار ماشینش شد و کم کم از آنها دور شد.

دستش سمت دستگیره رفت تا آنرا باز کند، دلش می‌خواست در خیابان‌ها با تمام توان به دنبالش بدود اما دستش اسیر دستی شد و او را به جایش برگرداند.

_ نمی‌خوام عذاب کشیدنت و ببینم رز. فقط می‌خواستم ببینی و بهت بگم که اون می‌دونه تو یجایی توی همین شهری و بدونی که توی این دو سال پنهانی هوات رو داشت.

نگاهش را نمی‌توانست از بافت‌های دانه ریز لباسش بگیرد. دهانش خشک شده بود و لب‌هایش بهم چسبیده بودند.

_ بسه آرمان. اون اگه می‌دونست من توی این شهرم می‌اومد دنبالم‌. بعد…بعد مگه نگفتی اسمم رو عوض کردی که اون نفهمه؟ پس اون از کجا می‌دونه؟

سرش را بیشتر به سمت آرمان چرخاند.

چرا چشم‌های این مرد همیشه آرام بودند؟

پارادوکس میان این چشم‌ها و کارهایش را درک نمی‌کرد.

_ من گفتم که اون نباید بفهمه اما منظورم از شخص اون، کیان نبود دختر.

سرش را به سمت چپ‌ کج کرد و داخل چشمان آرمان دقیق شد.

یعنی چه؟

این پازل روبرویش چند تکه بود؟

چرا هر چه برای جور شدن تکه‌هایش تلاش می‌کرد، بی فایده بود؟

او؟

او دیگر چه کسی بود؟

آدم خوبی بود یا بد؟

دشمن کیان بود یا آرمان؟

اصلاً چرا نباید او را می‌شناخت؟

_ پس چرا سراغم رو نگرفته؟ نکنه تو نمی‌ذاری؟

صورت درهم و شوک زده‌اش را مهمان لبخند اطمینان بخشش کرد.

_ مشکل من نیستم‌. برای اینه که اون نفهمه!

_ اون کیه آرمان؟

*****

(فلش بک)

کلافه داخل راهروی بیمارستان قدم می‌زد و منتظر آن بود که در روبرویش باز شود و انتظارش زیاد طول نکشید و با بیرون آمدن مرد و بهتی که در چشمانش نشست قدمی به جلو برداشت.

پرهام به خودش آمد و با چند قدم خشمگین به او رسید و با کف دست به تخت سینه‌اش کوبید.

_ اینجا چه غلطی می‌کنی مرتیکه؟ دیگه چی از جون ما می‌خوای؟

قدمی که بالاجبار به عقب برداشته بود را جبران کرد و دستانش را بالا آورد و پیراهنش را مرتب کرد.

_ اومدم برادرم رو ببینم. برای اینم باید از تو اجازه بگیرم؟

پرهام پوزخند صداداری زد و دستانش را روی سینه جمع کرد.

_ برای اطلاع بگم که برادرت بخاطر توی کثافت الان روی تخت بیمارستانه.

نگاهش از روی شانه‌های ورزیده‌ی پرهام عبور کرد و روی قامت برادرش ثابت ماند.

کیان چند قدمی را بدون تعادل پشت سر گذاشت تا به مقابلش رسید.

حق را به برادرش داد با برگشتن صورتش به سمت چپ.

عجیب بود با ضعفش چنین مشت پرقدرتی داشته باشد.

_ چرا اینکار رو با من کردی؟ چرا اینکار رو با آوام کردی؟

صدای برادرش از بغض خش برداشته بود.

عشقشان به حتم خیلی پاک بود.

کیان مغرور و این حال پریشانش نشان از خیلی تغییرها داشت.

دستی روی فکش کشید و باریکه‌ی خون را با شصتش گرفت.

_ باید باهات حرف بزنم.

آنقدرها هم نمی‌توانست در مقابل حال بدش مقاومت کند.

روی صندلی های کنار دیوار نشست و اما سعی داشت صدایش قدرت خود را حفظ کند.

_ من با توی…

_ در مورد آواته!

همین تک جمله باعث شد لبانش را با قدرت بهم بفشارد و مردد سر تکان دهد.

رو به پرهام کرد و خواست چند دقیقه‌ای تنهایشان بگذارد.

بعد از رفتن پرهام آرمان کنارش نشست و با تکیه دادن آرنج دست‌هایش به زانوهایش، دست‌هایش را در هم قفل کرد.

_ من شاید کارهای خلاف کرده باشم کیان ولی اون مدارکی ‌که تو پیدا کردی برای من نبودن. برای کسی بودن که اگه می‌فهمید اونا دست توعه تو رو به خاک می‌شوند. شاید از من متنفر باشی ولی کیان تو برادرمی. من آوا رو…

_ اسمش و به زبون نیار.

سرش را به آرامی تکان داد و رشته‌ی کلام را دوباره به دست گرفت.

می‌دانست که نباید به او فشار عصبی وارد کند و برای همین تمام سعی‌اش متمرکز برروی چیدمان سخنش بود‌.

_ باشه. کیان تو برادرمی. می‌دونم یه مدت با بابا بد بودم و اذیتش کردم، خب منم یه جوون بودم که توی جوونیم بدترین اتفاق برای خانواده‌ام افتاد. ولی من اون کسی که تو فکر می‌کنی نیستم. اون مدارک برای من نیستن. من خودم می‌تونم از پسش بربیام ولی تو نمی‌تونستی. حالا هم نه اون فهمیده و نه تو اقدامی کردی. می‌تونی بیای آوا رو ببری.

_ آوا رو که صد در صد برمی‌گردونم‌. من همیشه به آوام ایمان دارم و می‌دونم که هیچوقت بهم خیانت نمی‌کنه. ولی‌ اینکه می‌گی آدم بدی نیستی مسخره‌ست! می‌گی آدم بدی نیستی و دست کم آتیش زدن خونه‌ی آوا، تصادف من، آدم فرستادن به خونه‌ام و انواع کارهای غیره.

سرش را که کمی پایین انداخته بود را با شوک بالا آورد و درون چشمان کیان خیره شد.

_ چی داری می‌گی کیان؟ من کِی اینکارا رو کردم؟ از بین اینایی که گفتی من به جز بادیگاردا از هیچکدومشون خبر ندارم.

چشمان کیان تنها بیش از حد عصبی بودنش را نشان می‌دادند و هر لحظه امکان داشت منفجر شود.

_ من رو خر فرض کردی؟ فقط بادیگاردا؟ هه! خودت تو شرکت بهم گفتی ماشینم و دستکاری کردی.

آرمان بلند شد و با عصبانیت در راهرو شروع به رژه رفتن کرد.

مشت دست راستش را سه بار به‌ کف دست دیگرش کوباند و صدایش را از میان دندان‌های کلید شده‌اش بیرون راند.

_ اونم کار من نبود. یادت میاد اونروز چی شد؟ یادت بیار من اونروز چی گفتم.

کیان موهایش را به چنگ کشید و سرش را پایین انداخت.

ضربات ریتمیک پاهایش کلافگی‌اش را به وضوح نمایش می‌ دادند.

_ اومدی گفتی آوا رو می‌خوای.

مشت آرمان هوا را شکافت و روی دیوار فرود آمد.

_ من نگفتم که آوا رو می‌خوام. گفتم باید ولش کنی. چون خطر رو حس کرده بودم.

از روی صندلی بلند شد و سینه به سینه‌ی برادرش ایستاد.

تیرهای سریع و پی در پی قلبش احساس ضعف را به او تحمیل می‌کردند.

_ باشه. همه‌ی اینایی که میگی قبول. ولی تصادف من چی؟

با 《کار من نبود》 آرمان محکم با کف دستش به تخت سینه‌ی او کوبید.

_ تو اونروز گفتی چطور باید به حرف کسی که ماشین برادرش رو دستکاری کرده اعتماد کنم؟ و حرف من اون لحظه این بود که اصلاً این کارم کرده باشم. به روح بابا قسم کار من نبود کیان ولی بالاخره می‌فهمم کدوم عوضی‌ای داره با ما اینکار رو می‌کنه.

کیان‌ می‌دانست که آرمان هر چقدر با پدرش مشکل داشته اما انقدر دوستس داشت که برای هر چیز و به همین سادگی‌ها روحش را قسم ندهد.

دلیل مرگ پدرش این دو نبودند و شاید لازم بود بعد از سالها به برادرش اعتماد کند. هر چند که سخت باشد.

_ پس این مدارک…این کارا…برای کیه؟

*****

(زمان حال)

_ حالش خوبه؟ راستش و بگو آرمان.

گوشی را با دست دیگرش جابجا کرد و به آرامی از اتاق خارج شد و در را بست.

_ چیزیش نیست پسر. انقدر نگران نباش. یکم استراحت کنه بهتر میشه.

صدای پوف کشداری که‌ پشت خطی‌اش کشید را به راحتی شنید.

شنید و به دیوار تکیه داد.

_ گوشی و بده بهش آرمان. باید باهاش حرف بزنم.

_ اون هنوز شوکه‌ست. بهش فرصت بده به خودش بیاد.

_ همه‌اش تقصیر منه لعنتیه.

با باز شدن در تکیه‌اش را گرفت و به کیان اعلام کرد که چند لحظه‌ای را منتظر بماند.

رنگ چهره‌ی دختر روبرویش با گچ‌بری‌های سقف رقابت می‌کرد.

دستش را به دیوار گرفت تا تعادلش را حفظ کند و نگاهش را آرام به سمت موبایل کشاند و صدای گرفته‌اش‌ بلند شد.

_ کیانه؟

همان نگاه مشتاق و غمگین را میخ چشمان آرمان کرد و با لحنی مظلوم درخواستش‌را بیان کرد.

_ می‌شه باهاش حرف بزنم؟ دلم برای صداش تنگ شده.

آرمان با ناراحتی دمی کشید و موبایلش را به طرف او گرفت.

دستان دختر به وضوح می‌لرزیدند و مجبور بود موبایل را دو دستی بچسبد.

آرمان که از او دور شد مردد موبایل را به گوشش چسباند.

قلبش دوی ماراتن گذاشته بود، بدنش کوره‌ی آتش بود و گوش‌هایش از استرس کیپ شده بودند.

و صدای نفس‌های مقطعی که می‌کشید آنقدر واضح و بلند بود که کیان شنید و نامش را به زبان خواند.

آن صدای مردانه‌ای‌ که در گوش‌هایش پیچید مانند رعدی برتمام تنش رعشه انداخت و ضعف را به ذره ذره‌ی بدنش تحمیل کرد.

همان یک کلمه…

همان چند ثانیه‌ای که صدایش را شنید…

حسرت‌های دو ساله‌اش را شکست و در لحظه دختر را طوری به گریه انداخت که صدای هق هقش در فضای بزرگ خانه پیچید.

پشتش را به دیوار چسباند و به آرامی سر خورد تا روی زمین نشست.

در همان حالت کلمات را بریده بریده کنار هم چید و تحویل مردپشت خط داد که جگرش با شنیدن صدای گریه‌ش عزیزش، در حال سوختن بود.

_ نامردی کیان…بخدا…بخدا که…خیلی نامردی…نمی‌‌‌…بخشمت…تو…تو از…من خبر…داشتی و…من داشتم…از عذاب وجدان…می‌مردم.

پشت سر هم گله می‌کرد وکیان تنها چیزی که می‌توانست بگوید《ببخشید》های متعدد با لحنی آرام و صدای خشدار از بغضی مردانه بود.

دلگیری‌هایش را که گفت…

گله‌هایش را که کرد…

و اشک‌هایش را که ریخت…

تنها هق هق‌های ریزش باقی‌مانده بودند و دلی که با این صدای پشت خط آرامشش باز گشته بود.

تنشی که تا چند دقیقه‌ی پیش بینشان بود خوابیده و تنها صدای نفس‌هایشان گوش دیگری را نوازش می‌کرد.

_حالت خوبه؟

تنها سوالی که در این لحظه به ذهنش می‌رسید همین بود.

دو سال بود که می‌دانست حالش خوب‌ نیست و از

خودش متنفر بود که حال عزیزش را می‌دانست و تازه الان داشت احوالش را جویا می‌شد.

_ مگه مهمه؟

نامش را اعتراض گونه صدا زد و در لحظه حرص و عصبانیت آوا را در پی داشت.

_ چیه؟ نکنه می‌خوای بیام ازت ممنون باشم که ولم کردی؟

تند جوابش را داد:

_ولت نکردم. من همیشه حواسم بهت بود آوا.

نفسش از حرص و عصبانیت درون سینه ماند و بعد از لحظه‌ای به شدت آزادش کرد.

کف دست‌هایش خیس عرق بودند و مجبور بود آنها را تند تند روی لباسش بکشد تا بتواند راحت موبایل را در دست بگیرد.

_ چطوری حواست بهم بود وقتی من امیدی برای خوب شدن نداشتم؟ کار خدا بود که از زیر شیمی درمانی جون سالم به در بردم. کیان من توی این دو سال نگران موهایی که دونه دونه می‌ریخت نبودم فقط نگران این بودم که تو درباره‌ام چه فکری می‌کنی. اینکه خیانت نکرده‌ام تو رو هم از پا…

_ بسه آوا. تو رو خدا بس کن.

این کیان بود که صدای مردانه‌اش نشان از گریه کردن داشت؟

باز هم بدون لحاظ سختی های این دو سال، دلش را به چنگ کشیدند وقتی که فهمید کیانش اینگونه اشک می‌ریزد.

گله‌هایش خیلی وقت بود که کوله بارشان را بسته و عازم سفری بی بازگشت شده بودند، اما زبانش هنوز نیش و کنایه زدن می‌خواست.

_ کیان باید مثل عذابی که من کشیدم رو ذره به ذره بکشی. تا اونموقع هم دست از سرت برنمی‌دارم. می‌دونم حرفام عذابت میده…اصلاً می‌دونی چیه؟ می‌خوام از این به بعد فرشته‌ی عذابت باشم.

ثانیه ها پی سکوت بینشان گذشت و اینبار صدای خشدار کیان بود که این سکوت دلنشین نفس هایشان را شکست.

_ همه‌اش حقمه. ولی دیگه گریه نکن و نگران هیچی نباش. تحمل دیدن ناراحتی‌هات از توان من خارجه.

شاید میان این همه سخن تلخ و گزنده، اندازه سر سوزن شیرین سخنی نیاز بود.

_ دلم برات تنگ شده بود کیان.

هر کدام دلش برای دیگری پر می‌کشید و هر دو به اندازه‌ی این دو سال حسرت داشتند.

حسرت روزهای خوشی که می‌توانستند باشند و آنها را نامردانه از این دو گرفتند.

آدمی پشت پرده‌ی زندگی‌شان جا خوش کرده بود و داشت نقشه‌هاش شیطانی‌اش را با خوشحالی اجرا می‌کرد.

به کدام گناه نکرده‌ای در محکمه‌ی آن فرد محکوم شده بودند را نمی‌دانست.

شاید برای یک عاشق، این سختی به حلاوت عسل، به درخشندگی الماس یا به طعم دل انگیز زندگی باشد، اما برای کیان تنها عذاب بود.

عذاب می‌کشید از اینکه می‌دانست کسی در دنیا هست که او را عاشقانه دوست دارد و هیچ کاری نمی‌توانست برای جبران اتفاق های پیش آمده، کند.

خواسته و ناخواسته مایه‌ی تمام عذاب های تنها دختر زندگی‌اش بود.

یادش بود که روزهای گذشته با خودش می‌گفت که عاشق نیست و تنها آوا را آرامش روزهای سختش می‌دانست.

اما حال دگرگون این دو سالش او را از مجنون دیوانه تر نساخته بود؟

آوا که سکوت کیان را دید به حرف آمد:

_ ذوق زده نشیا! مال من تموم شده اما مال تو تازه اولشه.

جمله‌ای که آوا شنید و آن لحن زیبا، ترسناک تر از سقوطی از بالای برج ایفل بود و در کنارش حس پرواز در ابرها را به او هدیه می‌داد.

_ هر کاری می‌خوای با من بکنی حرفی ندارم آوای من…اما تو فقط باش. نفس بکش. بذار قلبم حال بدش و با صدای نفسای تو موزون کنه.

از قلبش گفته بود، قلبی که حال خوشی نداشت.

با فکر به قلب کیانش، قلب خودش بنای ناسازگاری گذاشت.

_ قلبت چطوره کیان؟ نگو که این دو سال بدتر شده.

نگرانی‌هایشان برای یکدیگر شاید زیادی بود…اما امان از دلتنگی…

آخر دلتنگی درد دارد.

_ حال خوبی نداشت وقتی که می‌دونستم روی تخت بیمارستانی، حس می‌کردم دیگه نمی‌‌زد. وقتی می‌دونستم چشمات اشکیه تیر بود که می‌کشید و از همه بدتر اینکه من مسبب همه‌ی اینام. باید دست می‌نداختم و از جاش درش می‌آوردم؟ نه؟ ولی الان…حالش خوبه. شاید تند بزنه یا کند ولی خوبه.

لب زیرینش را به دندان کشید تا چندباره صدای نالان گریه‌اش به گوشش نرسد.

دست چپش مشت شد روی سینه‌ی چپش.

ای کاش به جای لمس قلبش سر روی سینه‌ی او می‌گذاشت و افسوس.

حاضر بود بمیرد از نگرانی برای ضربان ناموزونش و تنها می‌خواست که باشد، جایی در نزدیکی خودش.

_ قراره با آرمان هماهنگ کنم. شاید فردا اومدم مطبتون خانم دکتر رزالین مارک.

صدای بوق ممتدد گوشی با خیره ماندنش به کاغذ دیواری بژ رنگ روبرو، یکی شد.

آنقدر زود دعایش مستجاب شد؟

یا که کیان قدرت ذهن خوانی داشت؟

ذهن خوانی یا دل خوانی؟

بعضی ها در اینطور مواقع می‌گویند ای کاش چیز دیگری از خدا می‌خواستم.

اما برای این دختر شاید بهترین خواسته بود.

و شاید هم آرزویی دست نیافتنی که حال داشت به واقعیت نزدیک می‌شد.

*****

فلش بک

ترمز دستی را محکم کشید و از ماشین پیاده شد.

آخرین باری که به اینجا آمده بود سرانجامش به جدل و حال بدش، ختم شده بود.

بار قبلی تمام وجودش سراسر تنفر و اکنون شاید اعتماد.

دفعه‌ی قبل آوایش دل شکسته بود و الان آمده بود تا ببیندش.

به آرامی پله ها را طی کرد و خود را به سالن رساند.

چند دقیقه‌ای بیشتر طول نکشید که آرمان را مقابل خود دید.

_ اینجا چیکار می‌کنی کیان؟

نگاهش را از مجسمه‌های شکوهمندی که در گوشه و کنار خانه بودند گرفت و به برادرش دوخت.

_ اومدم آوا رو ببینم.

آرمان دستی به ته ریش مرتبش کشید و سرش را تکان داد.

_ دو تا نکته. اولاً قرار بود فعلاً از دیدن آوا صرف نظر کنی و ثانیاً…اون الان کاناداست.

دستانی را که با اقتدار روی سینه‌اش قفل کرده بود، کم کم شل شدند تا کاملا کنار بدنش قرار گرفتند.

_ کانادا؟ این چه مزخرفاتیه؟ چرا آخه؟ تو می‌تونستی همین ایران ازش محافظت کنی!

آرمان روی مبل سلطنتی مشکی‌ای نشست و با دست اشاره کرد که کیان هم بنشیند تا صحبت کنند.

_ یه موضوعی رو می‌خوام بهت بگم…فقط…سعی کن عصبانی نشی. برات خوب نیست.

خبری از عصبانیت و همچین واکنش هایی نبود.

تنها نگرانی‌ای برایش‌ مهم بود که عملکرد قلب مریضش را تحت شعاع قرار داده بود.

_ چند وقت پیش که رفته بودید آزمایشگاه برای آوا، منم اتفاقی اونجا بودم. حالم خوب نبود و رفته بودم چکاپ. صحبتتون و که شنیدم رفتم پیش دکترش و ازش خواستم هر چیزی که شد اول به من بگه. اونموقع ها احتمال این و می‌دادم که بتونم‌ یه موردی گیر بیارم تا با استفاده ازش، اون مدارک لعنتی رو از تو دور کنم. همدان که رفته بودید…طبق در خواستم بهم زنگ زد. نقشه‌ای براش نداشتم و اصلاً نمی‌دونم چی شد که فرداش آوا بهم زنگ زد و گفت که چرا دست از سرت برنمی‌دارم…منم گفتم بیا پیشم تا بفهمی. رودررو ازش خواستم مدارک و بیاره و اینکه من از ریز و درشت زندگی‌ش خبر دارم…حتی…سرطانی که خودش تازه فهمیده بود.

سینه‌اش داشت از هم شکافته می‌شد با تکه تکه کلماتی که از میان لب های برادرش بیرون می‌آمد.

سرطان؟

آوایش سرطان داشت؟

با حرف های دکتر شک کرده بود و الان حس می‌کرد در حال جان دادن است.

_ وخیمه؟

_ قابل درمانه.

دست راستش را روی قلبش فشرد و آنرا کمی روی سینه‌اش کشید.

آرمان با دیدن حالش، نگران بلند شد و به سمت آشپزخانه رفت.

بعد از چند لحظه با لیوان آبی بازگشت و به سمت برادرش گرفت.

کیان هم آنرا یک سره خورد، نمی‌خواست بار دیگر حالش به آن فضاحت بیفتد.

نگاهش به پایه‌های قهوه‌ای سوخته‌ی مبل ها بود.

_ باید هویتش رو تغییر بدیم علاوه بر اون روابطش هم باید محدود بشه.

نگاهش ثابت بود اما لب های رنگ پریده‌اش از هم فاصله گرفتند.

_ اسمش و بذار رزالین. عاشق گل رز بود.

فکرش حوالی جایی نزدیک باغچه‌ی خانه اش چرخید و آوایی که به آن رز ها خیره بود.

کیان هیچ دلش نمی‌خواست این امیدی را که زندگی، شانس یکبار دیگر داشتنش را داده بود، از دست بدهد.

آرمان به تایید سرش را تکان داد.

_ باشه. نگران چیزی هم نباش. از فردا درمانش و شروع می‌کنه فقط نباید از وجود تو خبر داشته باشه که نمی‌شه واکنش هاش و کنترل کرد.

دستی روی تمام صورتش کشید.

هیچ فرضیه‌ی اثبات شده‌ای برای این اتفاقات اخیر نداشت.

احتمال می‌داد علاوه بر قلبش مشکل‌ مغزی هم داشته باشد.

_ هواش رو داشته باش آرمان. آوام و اول به خدا بعد به تو امانت می‌دم.

این را گفت و با حائل کردن دست هایش به روی دسته های مبل ایستاد و راهش را به سمت خروجی کج کرد.

مبهوت بود.

شاید هنوز این مصیبت را درک نکرده بود.

تنها یک کلمه در سرش جولان می‌داد.

سرطان.

*****

زمان حال

هر دفعه‌ای‌ که مراجعی بیرون می‌رفت با شنیدن صدای منشی که با این جمله《نفر بعدی، می‌تونه بره داخل》افراد داخل سالن انتظار را مخاطب قرار می‌داد، دلش فرو می‌ریخت و چشمانش با اشتیاق و دلتنگی به در قهوه‌ای رنگ روبرویش خیره می‌ماند.

با ورود بیمار به داخل اتاق، نا امیدی و انتظار بیش از قبل بر او چیره می‌شد تا الان که آفتاب آسمان را ترک کرده بود و ساعت روی دیوار عقربه هایش، نه و چهل و پنج دقیقه را نشان می‌دادند.

نسخه‌ی آخرین بیمار را هم که نوشت و او را راهی کرد، بعد از لحظاتی منشی‌اش آمد و سرش را نصفه از در داخل کرد.

خواست چیزی بگوید که《ببخشید》ی از داخل سالن انتظار، او را وادار به عقب گرد کرد.

_ بفرمایید.

_ برای امروز وقت داشتم و متاسفانه دیر رسیدم.

این صدای خودش بود که داشت از نزدیک می‌شنید؟

تنها کمتر از ده قدم با او فاصله داشت؟

چگونه باید اینها را باور می‌کرد؟

_ دکتر ساعت کاریشون…

_ بذار تشریف بیارن داخل امیلیا.

امیلیا که منشی یک ساله‌اش بود نگاهی به رزالین انداخت و بعد از مکثی سرش را تکان داد.

_ بفرمایید داخل. دکتر…من می‌تونم برم؟

تنها سرش را تکان داد و نفس لرزانی‌کشید.

کیان وارد مطب شد، به‌ جلوی میزش رسید و حتی لبخند بر لب داشت.

_ سلام خانم دکتر.

چند دقیقه شد را نمی‌دانست اما به یکباره بلند شد و با سرعت نور خود را جایی میان آغوش مردانه‌اش جای داد و کیان دستانش را مانند پیچکی به دورش حصار کشید.

دستانش از زیر کتش رد شده بودند و پشت پیراهنش را به چنگ می‌کشیدند.

دو سالی بود نفس کسی گردنش را قلقلک نداده بود و حتی…گریه هم نمی‌توانست بکند.

بغض چنگال های تیزش را گیر گلویش کرده بود و نه می‌توانست حرفی بزند، نه اشک بریزد و نه به راحتی نفس بکشد.

کیان همانطور که سرش را در گودی گردنش گذاشته بود، آن تکه را با نفس‌های ممتددش داغ می‌گذاشت.

داغی از جنس عذاب آور دلتنگی.

قدم هایش را آرام رو به جلو برداشت و آوا را هم مجبور به عقب نشینی کرد.

تا جایی که کمر آوا دیوار را لمس کرد.

سرش را کمی عقب کشید و تنها درون چشمانش خیره شد.

درون آن دو گوی زیبا که دو سال در حسرت دیدنشان مانده بود.

دو سال بود که می‌گذشت.

از خیره شدن به چشم‌ها…

نفهمید چطور شوری اشک هایش ما بین لب هایش جاری شد.

نفهمید چه مدت بود که ایستاده بودند‌ بی هیچ حرف و سخنی.

از هم نگاه نگرفتند و آوا راسخ تر به آسمان شب چشمان کیان خیره شد.

_ دلم برات تنگ شده بود دختر.

با اتمام این حرف دستش را پشت سر آوا گذاشت و آنرا به سینه اش چسباند.

قلبش تند می‌زد، دعایش مستجاب شده بود.

داشت از نگرانی می‌مرد برای حال بد قلبش اما داشت وجودش را با تمام جان و دل حس می‌کرد.

گریه شانه هایش را می‌لرزاند و کیان مدام روی موهای سرش بوسه می‌کاشت.

_ گریه نکن عزیز دل کیان. قول می‌دم همه‌ی اینا تموم بشه.

اما گریه های این دختر تمامی نداشتند، برای تغییر جو بینشان سر آوا را کمی عقب کشید.

_ اینطوری می خواستی عذابم بدی؟ بغلت بیشتر شبیه بهشته تا مایه‌ی عذاب من.

لب هایش همانند نوزادی لرزید و دوباره خود را به آغوشش سپرد.

_ هیچکدوم از غلطات الان برام مهم نیست. فقط می‌خوام بغلت و ذخیره کنم. از تو که چیزی بعید نیست، شاید دوباره‌ گذاشتی و رفتی.

حرفش چقدر با درد آمیخته بود.

_ اینکه تو رو بذارم و برم فقط یه حالت داره. اونم همخواب خاک شدنه.

آوا سرش را به تندی عقب کشید و چشمانش را گرد کرد.

_ الان دقیقاً چی گفتی؟ جرئت داری یه بار دیگه بگو.

خنده‌ی کوتاهی کرد و گونه ی آوا را بوسید که اخم هایش را بیشتر در هم کرد.

_ مرگ حقه عزیز من.

با کف دست پسش زد و به سمت کیف و پالتویش رفت و با چنگ زدنشان به سمت در رفت.

لحظه‌ی آخر به سمت کیان که متعجب ایستاده بود نگاهی انداخت.

_ دوباره دیدن منم یه آرزوی محال میشه برات عزیزم.

و رویش را برگرداند و قدم اول را برداشته، برنداشته، دستش میان حصار پنجه‌ای اسیر شد.

_ آزارم نده رزالین.

خشمگین به داخل برگشت و در را محکم بهم کوباند.

_ اسم من رزالین نیست کیان.

با پشت انگشت‌هایش گونه‌ی برجسته‌ی دختر روبرویش را لمس کرد و شیرینی نگاهش را در آن چشمان غمگین جاری کرد.

_ آخه اگه بفهمن دکترم، همون زن زندگیمه که جونش به خطر میفته. تازه‌شم…رزالین خیلی هم بهت میاد. امید ادامه ی زندگی من.

دهانش از تعجب و حیرت باز ماند و با همان لحن پرسید:

_ تو اسم‌ من و انتخاب کردی؟

سرش را دوبار به طرف پایین‌حرکت داد و لبخند مردانه‌ای زد.

_ تو یه درصد فکر کن می‌ذاشتم یکی دیگه برات اسم انتخاب کنه.

خنده‌ی کوتاهی کرد و با مشت به بازوی کیان کوباند.

_ آخه مگه مت بچه‌تم که اینطوری سر اسمم حرص می‌خوری؟

با حفظ لبخند کمرنگش لب می‌زند:

_ نه، تو عشق منی! تنها‌ کسی که می‌پرستمش.

قلبش از حرکت ایستاده بود.

می‌ دانست که کیان دوستش دارد اما، عشق؟ نه!

و حالا این‌ مرد آنرا به زبان آورده بود.

بعد از دو سال انتظار.

*****

با بشکنی که جلوی چشمانش زده شد تکان سختی خورد و چنگالی که داشت با آن خامه‌های کیک را شکل می‌داد از حرکت ایستاد.

_ چرا توی فکری؟

چشم غره‌ای رفت و تکه‌ای از کیک را به دهان برد.

_ داشتم به این فکر می‌کردم که امکان داره آدم خوبی باشی. ولی داداشت…

با خنده دلیل این حرفش را خواست که به صندلی تکیه داد و تسلط بیشتری را در دست گرفت.

_ من روز اول خودم تو بیمارستان شنیدم که سامان آدم فرستاده بود. چرا؟

با انگشتانش روی میز ضرب گرفت.

_ این کار یه نقشه‌ی برنامه‌ریزی شده بود و هیچ ربطی به سامان نداشت.

رزالین لبانش را به داخل دهان کشید و با حالتی نمایشی مشغول فکر شد.

_ خیله خب، این قبول. پس قضیه‌ی چاقو خوردن کیان چی؟ نگو اینم یه نقشه بوده.

_ این یه مسئله‌ی خانوادگیه.

پرخاشگرانه روی میز خم شد و دستانش را رویش کوباند.

_ این مسائل و قضایای خانوادگی شما گند زده تو زندگی من. حداقل بگید شاید بشه این‌ نامرد و پیدا کرد.

با زدن این حرف دست به سینه شد.

_ مسئله‌ای که اونا با هم دعوا کردن واسه دوازده، سیزده سالِ پیشه. یه عمره که توی خودمون چالش کردیم. امکان نداره به این ربط داشته باشه.

موهای کوتاهش را چنگ زد و به کانتر تکیه داد.

_ از کجا می‌دونی؟ اصلا تو قضیه رو بگو شاید من از توش سرنخی پیدا کردم.

آرمان بلند شد و به سمت خروجی آشپزخانه رفت و با همین حرکت بحث را تمام شده اعلام کرد.

سرش را کج روی میز گذاشت و به کیک سفید روبرویش خیره شد.

این طفره رفتن ها دیگر چه صیغه‌ای بودند؟

اگر اتفاقی در گذشته بوده چرا نباید بداند؟

_ چرا ناراحتی؟

با شنیدن صدای کیان سرش را به تندی بلند کرد.

_ اینجا چیکار می‌کنی؟

نزدیک میز شد و دستش را پشت صندلی گذاشت.

_ قول داده بودم دوباره هم و ببینیم و الان یه ماهه از قولم می‌گذره.

کمی بعد روبرویش روی صندلی نشست و دستانش را میان دستان بزرگ و مردانه‌ی خود گرفت.

_ فکر نمی‌کردم این همه توی این‌‌ مدت دلم برات تنگ بشه.

این را رزالین با لحن آرام و اعتراض‌گونه گفت و هر دو منظورش را رساند.

هم خیلی دوستت دارم و هم به قولت دیر عمل کردی.

_ مهم الانه که پیش همیم. حالا چه موضوعی باعث شده اخمای رز من بره تو هم؟

با یاد جر و بحثش با آرمان نفس تندی کشید و صدایش را بلند کرد.

_ این آرمان دیگه داره کلافه‌م میکنه.

کیان با لبخندی خم شد و خامه‌ای که گوشه‌ی لب آوا جا خوش کرده بود را با گوشه‌ی شصتش گرفت.

- راستی تولدت مبارک خانم دکتر‌.

چشمانش را یکدور در حدقه چرخاند و رویش را برگرداند.

- چه عجب یادت افتاد.

دستش را با ملایمت گرفت و او را به دنبال خود کشاند.

- مگه می‌شه همچین روز مهمی و یادم بره؟ اونم وقتی یه یادگاری ازش دارم.

آوا سوالی نگاهش کرد که کیان با بیرون کشیدن دستبندش از جیب او را شگفت زده کرد‌.

- همیشه پیشم بوده، تنها چیزی که ازت داشتم.

آوا دستبند را با کف دستش گرفت و آنرا با انگشتانش بازی داد.

- فکر می‌کردم گمش کردم.

نگاهش به سمت گردنش کشیده شد که گردنبند ستش روی آن خودنمایی می‌کرد.

- منم همیشه گردنبند و گوشواره‌ش رو با خودم داشتم. تنها یادگاری ازت.

این حرفش را زد و با بلند کردن سرش نگاهش را میخ چشمان کیان کرد.

- تولد سی سالگیت مبارک.

و صدای دستگیره‌ای که به پایین کشیده شد و اتاق مزین شده‌ای که اشک را مهمان چشمان آوا کرد.

همه چیز مانند دو سال پیش بود.

رنگ بادکنک ها…

کیک …

تم تولد و لباسی که داشت رخنمایی می‌کرد.

دستش را با حیرت جلوی دهانش‌گرفت و چرخی به دور خود زد.

- این…خدای‌ من…کیان این عالیه.

دستان محکمی از کنار پهلویش رد شدند و روی شکمش در هم گره خوردند و در این بین سری که بین گردنش قرار گرفت برایش شیرین تر از هرچیزی بود.

- خواستم دو سال پیش و جبران کنم. خواستم کاری و که باید می‌کردم و نکردم رو جبران کنم .می‌دونم دو سال ازش گذشته. دو سال سخت ولی بذار‌ جبران کنم.

تپش قلبش بالا رفته بود و صدای نفس‌هایش در گوشش اکو می‌شد. دست راستش بالا آمد و روی دست کیان جا خوش کرد.

- جبران؟ جبران چی؟

کیان به آرامی از دختر جدا شد و به سمت میز رفت و آوا هم ناخواسته پشتش روانه شد. روی میز با همان حریر های سفید و طلایی علاوه بر هدایای دو سال پیش جعبه‌ی کوچک دیگری هم به چشم می‌خورد.

برداشتش و با مکثی به سمت آوا برگشت، در جعبه را گشود و آنرا جلوی چشمان متحیر آوا گرفت.

- با من ازدواج کن.

نه زانو زد…

نه خواهش‌کرد و نه سوال…

و نه هیچ حرکت رمانتیک دیگری…

سختی های دنیا توقعاتشان را از زندگی محدود کرده بود و شاید از یکدیگر زیاد.

آوا از مرد روبرویش انتظار هیچکدام از این کارها را نداشت.

تنها می‌خواست باشد…

نفس بکشد…

و آن قلب ناسازگار به نوای زندگی بزند…

حتی اگر از همدیگر فرسنگ‌ها فاصله داشته باشند. انتظار زیادی نداشت فقط می‌خواست بخاطرش زنده باشد و زندگی کند.

مرد روزهای سخت هم از آوا انتظار نداشت که ذوق زده شود…

جیغ بزند و نداند از خوشحالی باید چکار کند…

همین چشم‌های برق افتاده از اشک و لب‌های لرزان شاید داشتند می‌گفتند این دختر مردش را بخشیده و این همان همه چیزی بود که کیان می‌خواست.

- با آوا یا رزالین؟

مشکل این دختر با اسم جدیدش را درک نمی‌کرد. انگاری آوا دختر شادابی بود که داشت با رزالین غمگین می‌جنگید.

انگار نداشت واقعیت هم همین بود.

- با دختری که من و بخاطر خودم می‌خواد. حالا تو بگو. آوا یا رزالین؟

آوا لبخندی زد و قدمی به سویش برداشت.

از این بازی شروع شده داشت خوشش می‌آمد.

- برای من فرقی نداره ولی تو آوایی رو می‌خوای که آوای زندگی کیانه یا رزالینی که امید روزهای ناامیدیته؟

کیان خنده‌ی بلندی سر داد و با مکثی پاسخ داد.

- من دختری رو می‌خوام که تمام وجود منه.

لبخند طعم شیرینی دارد وقتی چاشنی‌اش نگاه‌های پر از عشق دیگری باشد‌.

آنقدر طعمش دل‌انگیز می‌شود که تلخی روزهای واپسین را با خود پاک می‌کند.

آوا با همان لبخند چشم در چشم مردش دوخت و زمزمه‌اش را مرحم زخم‌های پینه بسته‌ی کیان کرد.

- دوست دارم.

*****

پوف کشداری کشید و روی کاناپه جابجا شد. سرش روی پای کیان بود و برای دیدنش باید سرش را بالا می‌گرفت.

- مثلا این الان مسئله‌ی مهمیه برای نگرانی؟ حالا دونفر پیشمون نباشن چی می‌شه؟ ما فقط دو تا شاهد می‌خوایم. آرمان که هست مهرانم داره میاد. تازه‌شم من دیگه سی سالمه و نیاز به اجازه‌ی پدر ندارم پس نگرانی‌هات بیخودن.

تارهای کوتاه و بلندی که روی صورتش افتاده بود را بین انگشتانش گرفت و آنها را با ملایمت کنار زد.

- نمی‌خوام تو همچین روزی تنها باشی.

اخم ساختگی‌ای کرد و غر زد:

- آخه مگه من بچه‌م کیان؟ همین که دو نفرم پیشمونن خودش خیلیه.

- دو نفر نیستیم. من، مامان و سامانم خبر کردم.

کیان و آوا برای دیدن آرمانی که این حرف را زده بود مجبور شدند سرشان را کمی بچرخانند.

کیان با حالت عصبی دست راستش را در هوا تکان داد و چشمانش را ریز کرد.

- یه بار دیگه بگو… دقیقا چه غلطی کردی؟

آوا آرام از حالت دراز کش در آمد و کنار کیان نشست.

حالا دیگر آرمان به آن دو رسیده بود و دستش را روی شانه‌ی برادرش گذاشته بود.

- هر چی نباشه مادر و برادرتن و تو اولین پسرشی که داری سر و سامون می‌گیری کیان.

پوزخند صدادار کیان در سالن منعکس شد و دست‌هایش را روی سینه‌اش جمع شدند.

- باشه گفتی که گفتی… ولی حاضرم شرط ببندم عمراً بیاد.

آرمان چشمانش را یکبار برای اطمینان باز و بسته کرد و به ظاهر دل کیان را گرم کرد.

- نگران نباش میان.

کیان شانه‌هایش را با بیخیالی بالا انداخت و آوا را در آغوش کشید.

- بیان یا نیان فرق نداره. الان چهار نفریم اونموقع می‌شیم شش نفر. راستی…امروز به ادوارد نیاز دارم.

آرمان درخواست کیان را با سر تایید کرد و به سمت در گام برداشت.

کت و شلوار طوسی اش با پیرهن مشکی و کیف سامسونتی که در دست داشت نشان می‌داد که دارد به یک ملاقات اداری می‌رود.

- با ادوارد چیکار داری؟

سرش را چرخاند و به دختر کنارش نگاه کرد.

- یه چند تا چیز برای بعداز ظهر سفارش دادم اونا رو بره بگیره. راستی آرمان…

آرمانی که دستانش روی دستگیره در بود برگشت و نیم‌ نگاهی به بردارش انداخت.

- بهشون گفتی کِی بیان؟

- واسه ساعت سه بلیط دارن.

و در را گشود و رفت و کیان را با دلی که تکلیفش نامعلوم بود تنها گذاشت.

بعد از آن همه تشویش…

آن همه غم و اندوهی که سر خانواده‌اش نازل شد. حال نمی‌دانست که دلش چه می‌خواهد.

بحث دیدن یا نبودنشان نبود.

حداقل سالی یکبار را به دیدن مادرش می‌رفت. اما در همچین روزی…گیج بود.

- تو برو تو اتاق استراحت کن من برم به ادوارد بگم چی بگیره.

صورتش با دستان ظریفی به سمت راست چرخید.

- حالت خوبه کیان؟

سرش را چندبار تکان داد و با بوسه‌ای به روی پیشانی آوا از جای برخاست.

- مگه می‌شه تو همچین روزی خوب نباشم؟

هیچ وقت در بین مبحث های ادبیات، استفهام انکاری را درک نکرده بود اما حال معنایش را خوب می‌دانست.

مردی که از در خارج شد سوالش به ظاهر پاسخ مشخصی داشت.

اما یک چیز برایش کاملا عیان بود که این سوال، یک استفهام انکاری‌ست.

این مرد حتی خودش هم نمی‌دانست که در همچین روزی مگر می‌شود حالش خوب نباشد و آوا سردرگمی نگاهش را پیش خود تجزیه و تحلیل کرده بود.

در چنین روزی هم می‌شد حال کیانش خوب نباشد و دلیلش گنگ و واضح بود.

مادرش.

*****

زیپ لباسش را با ملایمت بالا کشید و آنرا از پشت مرتب کرد.

پیراهنش، لباس عقد و عروسی و از این مدل ها نبود اما، این پیراهن فیروزه‌ای که تا پایین زانویش می‌رسید و جنس لخت و لطیفی که داشت، خیلی زیبا با پیراهن مردانه‌ی کیان که آستین هایش را بالا زده بود، ست شده بود.

کفش تخت و عروسکی‌اش با کفش مردانه‌ی مشکی کیان…

گردنبند نگین مشکی‌اش با کراوات ساده‌ی او…

و لبخندهای پایداری که روی لب هایشان نشسته بود، خیلی زیبا با یکدیگر جور شده بودند.

دستانش بالا آمدند و موهای آوا که تا شانه‌اش بود را بین انگشتان خود گرفتند.

دستانش را پیچ و تاب داد و با روبان فیروزه‌ای که در دست داشت موهایش را به حالت گوجه‌ای بست.

نامرتبی و شلخته بودن موهایش به سادگی صورتش می‌آمد.

همان دست را تا روی گونه‌ی دختر رساند و با شصتش رویش را نوازش کرد.

در نگاهش لایه‌ای از غم لانه کرده بود.

_ بمیرم برای موهات. جگرم می‌سوزه وقتی به اون روزایی که برات سخت گذشت فکر می‌کنم.

راست می‌گفت.

سخت گذشته بود و این را حداقل از نازکی و کوتاهی موهایش که پیش از این پرپشت و تا حدی بلند بودند، می‌شد فهمید.

اما الان…خوشحال بود.

آنروزها نه اما الان انگاری روی ابرها پرواز می‌کرد.

آنروزها…مملو بود از درد.

و شاید در اینروزها بهترین مسکن را کنار وجودش داشت.

هر چند که هنوز روزگار دست از زخم زدن برنداشته بود.

روی پنجه‌ی پاهایش بلند شد و کرواتش را کمی مرتب کرد…

و در همان حالت ماند…

آنقدر در کهکشان چشمانش عمیق خیره شد که تلخی غم چشمان کیان را از بین ببرد.

دلش از هیجان پیچ و تاب می‌خورد و بنای ناسازگاری گذاشته بود.

امشب…

تا ساعاتی دیگر…

رسمی…

شرعی…

قلبی…

همسر این مرد می‌شد و دیگر هیچ مانعی نمی‌توانست این دو را از یکدیگر جدا کند.

این کیان بود که نگاه گرفت و با اینکه دلش نمی‌خواست، با قدمی که به عقب برداشت آوا را هم با خود روی تخت نشاند.

به صفحه‌ی ساعت مچی‌اش نگاه طولانی‌ای انداخت.

_ پرواز از نیویورک تا تورنتو چند ساعت طول می کشه؟

آوا دستانش را تکیه گاه خود کرد و گردنش را به خوبی به نمایش گذاشت و این کیان بود که کلافه دستی روی صورتش کشید.

_ زیاده زیادش سه ساعت.

_ و الان ساعت هفته و پرواز اونا ساعت سه بعد از ظهر بوده. می‌دونستم نمی‌یان. دیگه الاناست ادوارد عاقد و هم بیاره. پاشو کتت و بپوش.

آوا بلند شد و با برداشتن کت کوتاه و مجلسی ‌اش که به رنگ مشکی بود، خنده‌ی بلندی سر داد.

_ حالا عاقد و از کجا گیر آوردی آقا پسر؟

کیان چشمانش را درحدقه چرخاند و خنده‌ی مردانه‌ای کرد.

_ نگو که دردسر کشیدم برای پیدا کردنش…

دسته گل رزی هم که روی میز بود و رنگ سرخش تضاد زیبایی با رنگ لباسش داشت را برداشت و سمت در رفت.

_ برای مامانت هم ناراحت نباش، نگاه کن…مامان منم پیشم نیست.

دست کیان از کنار شانه‌اش رد شد و در نیمه گشوده را کامل بست و از همان پشت بوسه‌ای روی گردن آوا کاشت.

_ آخه مگه من بچه‌م که داری دلداریم میدی وروجک؟ نیومده که نیومده. این همه تو موقعیت های سختم نبوده، الانم نباشه. بهتره بریم پایین. مهران و آرمان خیلی وقته منتظرن.

با لبخند دست گل را به دست دیگرش داد و دست چپش را قفل دست کیان کرد و از اتاق خارج شدند.

خواست اولین قدم را روی پله بگذارد که خود را در حال پرواز دید.

ناخودآگاه جیغی از هیجان وافر کشید.

_ بذارم زمین کیان، زشته.

به حرفش اعتنایی نکرد و هنگام پایین رفتن نیم نگاهی به صورت شاداب دختر انداخت.

_ از این به بعد همینه. مطمئناً تو هم بدت نمی‌یاد!

دیگر پلکان ها هم تمام شده بودند و کیان دختر را به آرامی روی زمین گذاشت و خود دامن بهم ریخته‌ی او را مرتب کرد.

همانطور که به طرف سالن گام برمی‌داشتند آوا ابروهایش را بالا داد و گفت:

_ منم از این به بعد فقط می‌خوام اذیتت کنم.

و لبخند بزرگی زد که کیان سرش را نزدیک او آورد و با حرفی که زد رنگ سرخ و طرح گلی را مهمان گونه‌های آوا کرد.

_ باشه فعلا شما بتازون، بهم که می‌رسیم…

دیگر در معرض دید سه فرد دیگر قرار گرفته بودند و اگر حرفی هم می‌خواست حرفی بزند مکان مناسبی نبود.

یک عاقد و دو شاهد روبرویشان بودند…

دو دوست…

دو برادر…

دو حامی…

و دو نفری که تنها مهمانان پیوند زندگی‌شان بودند.

با هر دو دست دادند و با عاقدی که کت مشکی رنگی به تن داشت احوال پرسی کردند.

_ خیلی خوشحالم کردید که اومدید آقا مهران.

مهران از ایران تا اینجا کوبانده بود و آمده بود.

ماهک و پرهام را هم از طریق کیان به این جشن کوچک دعوت کرده بود اما مهران خبر رساند که آن دو ازدواج کرده و در این بازه‌ی زمانی در حال تدارک دیدن برای بدنیا آمدن دخترشان هستند.

این خبری که دو سه ساعت پیش به گوش آوا رسیده بود، هم‌زمان چندین حس را در دلش سرازیر می‌کرد.

خوشحالی، ذوق، ناراحتی، حسرت و اشک راه یافته به چشمانش.

پرهامی که برایش از برادر نزدیک تر بود با یکی از بهترین افراد زندگی‌اش سر و سامان دیده بود و حال داشتند بچه دار می‌شدند.

کاش خوانواده‌اش کنارش بودند.

_نمی‌شینی عزیزم؟

از فکر در آمد و روی مبل دو نفره‌ای با کیان نشست.

نه ریسه‌های رنگی از در و دیوار آویزان شده بودند و نه تور و کله قندی برایشان خریده شده بود.

اصلاً هم که می‌خریدند…

چه‌کسی آنها را بهم می‌کوباند و هل هله می‌زد؟

دست کیان را در دست گرفت.

ظاهر جشن اهمیت خاصی برایش نداشت و تنها مهم قلبی بود که دور آن پروانه‌های رنگی می چرخیدند.

هر چه بود آنقدر ها هم تنها نبودند و شاید در تنگنا قرار گرفته باشند.

وگرنه می‌توانست خانواده‌اش را داشته باشد.

مادر و پدرش که از این اتفاق خشنودند و ناراحت که دخترشان می‌رود.

مادر جانی که با گوشه‌ی روسری چارقدش دانه های اشکش را پاک می‌کند و بابا جانی که شانه‌های نحیف همسرش را در آغوش دارد.

اما میان همه‌ی این رویاها حواسش جمع آیات عربی ای بود که عاقد می‌خواند و کسی نبود که بگوید 《عروس رفته گل بچینه》.

و قطعا اگر این جمله نبود خبری هم از گلاب آوردن و زیر لفظی گرفتن نبود.

کسی نبود که اعتراض کند صد شاخه گل رز هم مگر مهریه می‌‌شود.

اما این مهریه برایش دنیا، دنیا می‌ارزید.

بله‌ی آرام و پر از حس خوبی که گفت…

لبخند از ته دل کیان…

حلقه‌ی ساده و تک نگینی که کیان خودش آنرا به انگشت دست چپش انداخت…

همه‌‌ی این‌ها…

همه‌ی این سادگی‌ها…

دنیا، دنیا برایش می‌ارزید…

امضاهای لازم را هم زدند و مهران و آرمان شاهدهایشان شدند.

دلش از هیچ کدام از این ها نگرفته اما از یک چیز بد گله می‌کرد.

سی سالش بود و پدرش اینجا حضور نداشت.

یعنی حق بله گفتن را بدون کسب اجازه‌ی او داشت و چقدر دلش می‌خواست که بگوید《 با اجازه‌ی پدر و مادرم و بزرگترا، بله》.

حتی با سی سال زندگی‌ای که گذرانده بود.

*****

لبش را گزید تا صدای خنده‌اش بلند نشود و پتو را تا زیر گردنش بالا کشید.

_ دیوونه بیا بشین، حالم خوبه.

کیان دستانش را عصبی مشت کرد و دور تا دور اتاق را از نظر گذراند.

_ آخه من‌ موندم توی این خونه به این بی در و پیکری، یه مسکنی، کوفتی پیدا نمی‌شه؟ قرصای خودت کجاست؟ شاید توی اونا باشه.

دیگر کنترل خنده‌اش دست خودش نبود و صدایش تمام اتاق را فرا گرفت.

_ تو قرصای منم نیست. حالم…خوبه‌. خوبِ خوب. بجای اینکه مثل مرغ پرکنده بال بال بزنی، برو وان و آماده کن تا حموم کنم.

کیان در حمام را گشود و همانطور که داخل می‌رفت به او گفت که منتطر بماند.

به کیان گفته بود حالش خوب است اما دل دردش چیز دیگری را ثابت می‌کرد.

بلند شد و با پوشیدن شلوار و تونیکی از اتاق خارج شد.

همانطور که از پله‌ها پایین می‌رفت، موهایش را با کلیپس بالای سرش جمع کرد و سمت آشپزخانه گام برداشت.

شاید مسکن پیدا نمی‌شد اما نباتی بود که با آن یک چای گرم و دلنشین درست کند.

آرمان صبح زود به شرکت و مهران هم به خانه‌ی خودش، رفته بودند و در این خانه ی بزرگ به جز این دو کسی نبود.

ماگی را از کابینت برداشت، آب جوش را از کتری ریخت و تکه نباتی را داخلش انداخت و شروع به هم زدنش کرد.

نگاهش به ماگ بود و به سمت جزیره راه افتاد که با برخورد به کسی، هین کشداری کشید و چند گام عقب نشینی کرد.

_ نمیری کیان. تر…

نگاهش که بالا آمد و فرد روبرویش را که دید، ماگ از دستش افتاد و به ناگاه با حس داغی‌ای که روی پاهایش ریخت《آخ》بلندی گفت.

اما نگاهش را نتوانست از آن چشمان بگیرد.

خواست و نشد.

امکان نداشت آخر…

بعد از این همه سال، خوابی بیش نبود؟

مگر نه؟

اگر خوابی هم بود قطعاً یک رویا نبود، این تنها می‌توانست یک کابوس ترسناک باشد.

نگاهش بیش از حد برایش آشنا بود، بیش از حد…

_ چی شده آوا؟

دست چپش با تیک عصبی بالا آمد و بالاخره توانست نگاه از آن چشمان بگیرد.

_ هیچ‌…هیچی..‌فقط ترسیدم.

کیان داخل آشپزخانه شد و با دیدن فرد حاضر، اخم شدیدی بین ابروهایش نشست.

_ سامان؟ چه عجب اومد…

نگاهش به سمت خورده شیشه ها کشیده شد که با دیدن‌ پاهای متورم و زخم شده‌ی آوا نگرانی سر تا سر وجودش را احاطه کرد.

_ یا خدا…چی شدی آوا؟

آوا قدمی به عقب برداشت تا کیان نگران نشود اما درد در صدم ثانیه در پاهایش پیچید و مجبور شد دستانش را به کابینت بگیرد.

کیان دستانش را بالا آورد و بازوهای آوا را گرفت.

_ خیله خب…چیزی نیست. بشین روی صندلی.

و صندلی را با دست راستش از پشت میز بیرون کشید و پشت آوا گذاشت تا بنشیند.

لبش را با درد گزید و پلکی که زد، قطره اشکی را روی گونه‌اش جاری کرد.

کیان با تشویش سمت کابینت ها رفت تا پانسمانی پیدا کند و چیزی نیافت.

مشت‌ محکمی روی کابینت کوباند و به سمت سامانی برگشت که خشکش زده بود…به معنای واقعی خشکش زده بود.

_ چرا اونجا خشکت زده؟ خدای من…چرا هیچ چیز مثل آدمیزاد نیست.

سامان گنگ سرش را بالا آورد و سوالی برادرش را نگاه کرد.

_ هان؟

مشت های کیان محکم تر در هم پیچیدند.

آوا دستش را آرام روی مشتش گذاشت.

_ کمکای اولیه توی حموم طبقه اوله.

این حرف را که زد کیان به سرعت به دنبال جعبه رفت.

زمان زیادی از رفتنش نمی‌گذشت که صدای سامان ناقوس مرگ شد در گوش‌هایش.

_ خودت نیستی. تو آوا نیستی.

سامان این را گفت و چند باری با حالت سرگردان به اطراف نگاه کرد و سرانجام آشپزخانه را ترک کرد.

آری. این آوا خودش نبود و هیچ شباهتی به آوای سالها پیش نداشت.

از خودش نفرت داشت.

سالها بود شکسته بود و هر بار آمده بود شکسته‌هایش را بهم بچسباند دنیا ضربه‌ی سخت تری به روحش زده بود.

بارها شکسته بود.

آنقدر زیاد که اگر آنها را به یاد می‌آورد شکست دیگری برایش در پی داشت.

همین دیروز شکسته‌هایش که هزاران قطعه بودند را بهم چسبانده بود.

ضربه‌ی سنگینی بود برای کسی که سیزده سال خود را محکوم به فراموشی کرده بود.

حال بعد از سیزده سال تمام اتفاقات مانند فیلمی ، جلوی دیدش در حال پخش بودند‌.

سیزده سال از اولین شکستش می‌گذشت و اینبار سنگین‌تر.

باور اینکه این مرد برادر کیان باشد محال بود و در ذهن او نمی‌گنجید.

کیان از درگاه آشپزخانه وارد شد، جلوی پاهایش زانو زد و آنها را به آرامی در دست‌ گرفت.

_ اینطوری نمی‌شه. باید بریم بیمارستان.

صدای لرزانش برای اعتراض بلند شد که کیان با در بغل گرفتنش حق اعتراض را از او گرفت.

سرش را درون سینه‌ی کیان پنهان کرد و اجازه داد تیشرتش با اشک هایش خیس شوند.

_ نیستن یجور عذابن و وقتی هم هستن یجور بدتر. دارم دیوونه‌ می‌شم‌.

او را روی صندلی عقب خواباند و با کشیدن کتش روی آوا پشت فرمان جای گرفت و با عجله استارت زد.

_ اگه می‌تونی پاهات و به پنجره تکیه بده خونریزی نکنه.

صدایش را می‌شنید اما توان درک آن را نداشت.

انگار هیچ لغت نامه‌ای در ذهنش وجود نداشت.

گوشهایش کیپ شده بودند و سرش مانند نبض می‌زد.

کیان با نگرانی از داخل آینه نگاهی به پشت انداخت.

_ حالت خوبه آوا؟ نخوابیا.

دل درد شدیدش با خونریزی و سوزش پاهایش او را وادار به این می‌کرد که خود را از کمر به پایین یک فرد قطع نخاع بداند.

صدای ترمز دستی‌ای که کیان‌ با قدرت کشید بیشتر برایش شبیه سوت گوشخراش یک قطار برای توقف بود.

ضعف به چشمانش هم سرایت کرده بود که کیان را مانند حاله‌ای می‌دید که او را در آغوش کشید و به داخل بیمارستان برد.

تنها می‌توانست تشخیص دهد که چند فرد با لباس‌های سفید بالای سرش و صدایشان‌ میان سوت ممتددی که در گوشهایش به صدا در آمده بود، گم‌ می‌شد.

لحظه‌ی آخر تنها توانست به دستان کیان فشار آرامی دهد و به دنیای بی خبری سفر کرد.

*****

کتاب را با حرص و خنده به شانه‌ی دختر کنارِ دستش کوباند.

_ مسخره نشو. بذار درسم و بخونم‌.

زبان درازی دوستش باعث شد با تاسف سری تکان دهد و پشتش را به او کند.

_ نه خدا وکیلی. یه لحظه بهش فکر کن.

و شروع به نوشتن نامی روی تخته سیاه کرد و آنقدر تند تند و بزرگ نوشت که در عرض چند دقیقه تمام تخته پر شده بود از آن نام.

_ باید تا ساعت هفت درسامون تموم بشه. بیا بشین سر تستات. امسال خیر سرمون کنکور داریم یکتا. به این چیزا فکر نکن.

دختر ذوق زده لبخند دندان نمایی زد و دستانش را بهم کوباند.

_ بیخیال درس. فعلاً این و بچسب.

و به سوی تخته برگشت.

****

هوا را با تمام توان بلعید و شوک زده نشست و دستش را روی قلبش گذاشت.

کم کم صحنه‌های خوابش از جلوی چشمش گذشتند. چقدر برایش ترسناک بود.

سالها بود از دیدن این کابوس ها می‌گذشت.

نمی‌دانست چرا باید دوباره سر و کله‌شان پیدا شود.

_ حالت خوبه؟ دراز بکش. باید استراحت کنی.

نگاهش به کیان افتاد که علاوه بر نگرانی، در چشم‌هایش رگه های خونی هم دیده می شد که نشان از خستگی زیاد داشت.

اتاق، اتاق خودشان بود و یعنی به خانه بازگشته بودند.

_ چه اتفاقی افتاد؟

کیان با دستش او را روی بالشت هدایت کرد و پتو را رویش کشید.

_ لیوان افتاد رو پات و خونریزی کردی.

یادش آمده بود و حال دلیل بازگشت این کابوس ها را درک می‌کرد.

یک کابوس…

یک تخته سیاه…

هوایی که تاریک شده…

و تست‌های چهار گزینه‌ای که پاسخش شروع عذاب‌های این دختر بود.

خون…

خونی که تمام سرنوشتش را به رنگ خود در آورده بود.

کثیف…

نحس و ترسناک.

_ ترسیدی؟ نه؟

سوالی نگاهش کرد که ادامه داد:

_ وقتی یکی دیگه رو تو خونه دیدی…منظورم این بود.

نترسیده بود…

فقط نابود شده بود و تنها یک چیز را می‌دانست.

یک عذاب دیگر در انتظارش کمین کرده بود.

_ نه. فقط درد دارم.

دروغ نگفته بود.

درد داشت…

درد روح…

درد پاهایش که کنار آن چیزی نبودند.

_ اثر مسکنات رفتن حتما. بذار یه قرص دیگه بیارم.

کیان خواست بلند شود که دستانش را گرفت و همانجا نگهش داشت.

_ می‌شه پیشم بخوابی؟

لبخند خسته‌ای زد و پتو را کنار زد.

همراه با دراز کشیدنش سر آوا را به روی سینه‌ی خود هدایت کرد.

آوا شروع به کشیدن خط‌های فرضی روی سینه‌ی کیان کرد و گفت:

_ چند ساعت گذشته؟

_ از چی؟

سرش را بالا آورد و نگاهش را میخ مردمک های کیان کرد.

- از عقدمون.

_ حدود بیست ساعت.

بیست ساعت…

یعنی هنوز یک شبانه روز کامل هم از خوشبختی‌اش نگذشته بود و یک بدبختی بزرگ تر؟

خداوند عادل بود که اینگونه داشت تمام امتحان‌هایش را به او نازل می‌کرد؟

چگونه باید از همه‌ی آنها سربلند بیرون می‌آمد؟

چرا خدا دست از سرش بر نمی داشت؟

لطفش در حق این بنده کمتر از یک روز عمر داشت.

_ کیان…تا کی پیشم می‌مونی؟

نگاهش نکرد که مطمئن بود با این حرفش ابرو در هم ‌کشیده.

_ سوال مزخرف تر از این نبود؟

بعد از مکث نچندان طولانی‌ای باز ادامه داد:

_ از وقتی وجودت و شناختم‌ پیشت بودم و تا آخرین نفسمم هستم‌. اگه منظورت به این دو ساله…هر روزش حواسم بهت بود. حتی بیشتر از خودت.

_ نه. منظورم به این دو سال نیست.

پنجه‌های بزرگش را میان تارهای مویش فرو برد و مشغول نوازش آنها شد.

_ پس چی؟

_ از آینده می‌ترسم.

بوسه‌ای روی موهایش کاشت و همانجا زمزمه کرد:

_ با هم از پسش بر می‌یایم.

امیدوار بود به این امید کاذب.

کیان گفته بود می‌ماند اما منطق آوا آنرا با گذشته‌اش نمی‌تواست تطبیق دهد.

گذشته‌ای که اگر کیان می‌فهمید شاید خود قاتل خوشبختی‌های نابود شده ی آوا می شد.

حتی با وجود عشق بینشان.

_ مامانم اومده. خواست ببیندت گفتم فعلاً حالت خوب نیست.

مادرش…

نه، دیدن آن زن دیگر از توانش خارج بود.

چطور می‌توانست مادر کیان را ببیند زمانی که خودش…

به ادامه‌اش نتوانست فکر کند.

حتی آوردن آن لغت در ذهنش برایش جزء ممنوعه ها بود.

_ تا کی مامان و برادرت اینجان؟

_ فکر کنم یه ماهی بمونن.

سیاهی رفتن چشم‌هایش را به راحتی حس کرد.

همان لحظه در زده و بعد از چند ثانیه گشوده شد.

با دیدن چهره ی زیبا اما شکسته‌ی روبرویش، انگاری از مرتفع ترین نقطه‌ی جهان به قعر زمین سقوط کرد.

_ ببخشید مزاحم شدم، نگرانت شدم آوا جان.

مهربان بود…

مانند سیزده سال پیش…

قلبش هنوز توانسه بود خود را پاک نگه دارد و نفرت را در خود راه ندهد؟

از آغوش کیان جدا شد و پاهایش را روی زمین گذاشت و بی حواس خواست بلند شود که از درد جیغ خفه‌ای کشید.

مادر کیان که به او نزدیک شده بود زودتر بازوهایش را گرفت و او را روی تخت نشاند.

_ چرا حواست نیست خوشگل خانم؟ مگه پسر من و نمی‌بینی داره با این حالت پس می‌افته.

_ یه لحظه اصلاً حواسم نبود. ممنون خانم.

_ اگه دوست داشتی بهم بگو مامان. همیشه دوست داشتم یه دختر داشته باشم. ولی خدا بهم این کله شقا رو داد.

سارا، سارا، سا…نه ادامه‌ی این اسم هم برایش ممنوعه بود.

_ چرا دیشب نیومدید؟

کیان این را پرسیده بود، همراه با لحنی دلخور.

همانند یک پسر بچه‌ی تخس پنج شش ساله.

سارا روی تخت نشست و دست آوا را میان دو دستش گرفت.

_ سامان و که می‌شناسی…به زور راضی‌ش کردم از گالری‌ش دل بکنه و تا خواست بیاد پرواز و از دست دادیم و مجبور شدیم تا بعدی‌ش منتظر بمونیم.

آوا تکیه‌اش را به پشت تخت داد و با قلبی که هر لحظه داشت فشرده تر می‌شد، گفت:

_ خیلی لطف کردید اومدید مامان.

اگر همین سارا تمام حقایق را می‌فهمید باز هم‌ می‌گذاشت او را مامان صدا کند؟

قطعاً نه.

_ پاهات درد می‌کنه؟ نشد سامان یجا بره گند نزنه به همه چی‌.

بر عکس…

از نظر خودش این خودش بود که قدم در هر جا می‌گذاشت بدبختی و نحسی را با خود به دوش می‌کشید.

_ اشکالی نداره. تقصیر ایشون نبود.

سارا نگاهی به صورت پسرش کرد که عشق در آن بیداد می‌کرد.

_ خوشحالم که پسرم خوشحاله و این رو مدیون وجود تو هستم آوا. ما روزای خیلی سختی رو گذروندیم و شاید دیگه داره عمرشون تموم میشه‌. حداقل برای کیانم.

این روزهای سخت تمامی نداشتند و آوا تنها امیدوار بود این عذاب ها روی دوش خودش باشد، نه فرد دیگری.

_ مامان فقط بیرون از اینجا…

_ می‌دونم…می‌دونم. اسم این‌ خوشگل خانم رزالینِ نه آوا. این روزا هم تموم‌ می‌شه دختر قشنگم، فقط با هم باشید.

و خم شد و با گرفتن دست کیان آنرا قفل دست آوا کرد و لبخندی زد.

زیاد آنجا نماند و آرام بلند شد و اتاق را ترک کرد.

_ مامانت زنِ مهربونیه. پس چرا حس می‌کنم باهاش مشکل داری؟

_ من با مامانم مشکل ندارم. اما با دیدن اون و سامان خاطره‌های خوبی رو به یاد نمی‌یارم. قبلاً هم گفته بودم، مامانم بعد از مرگ بابام با اینکه‌ قلباً راضی نبود اما ازدواج کرد. به گفته ی اون سامان نیاز به مراقبت داشت و این در توان خودش نبود. توی سختی‌هامون…سامان بدترین ضربه رو دید.

عذاب های این خانواده را می‌دانست اما باز هم پرسید:

_ مگه‌ چی شده؟

نفس عمیق و دردناکی کشید و آوا را دوباره در آغوش گرفت.

_ سامان یه قُل داشت، برادرمون…ساشا. نیم ساعت از سامان کوچک تر بود و یجورایی ته تغاری…وقتی نوزده سالش بود…کشته شد.

کشته شد…

کشته شد…

کشته شد…

نام برادرش را برده بود، همان نام‌ممنوعه را.

کیان نفس کشداری کشید و با بستن چشم‌هایش عجز و ناتوانی آوا را ندید.

این خانواده داغ دیده بودند.

پسرانش داغ برادر…

مادرش داغ فرزند و پدرشان هم که قلبش طاقت نیاورده بود.

کیان همانطور که دراز کشیده بود لب هایش را تکان داد و گفت:

_ سامان همیشه خودش رو مقصر می‌دونست. هیچ وقت هم درباره‌اش حرفی با ما نزد. فقط می‌دونم وقتی که داشتن از دانشگاه برمی‌گشتن ساشا به قتل رسید.

آوا یک چیز را خوب یادش بود.

ساشا…داناوان.

آری فامیلی‌اش شهران نبود و آوا از این اطمینان داشت.

سامان و ساشا داناوان.

*****

_ دستم رو بگیر آوا. لج نکن.

پله‌ی بعدی را هم با کمک نرده پایین رفت و غرولند کرد:

_ دو روز گذشته کیان. بس کن…حالم خوبه.

آخرین پله‌ها را هم خودش پایین رفت و با شنیدن صدای جر و بحثی سوالی به کیان نگاه کرد.

_ دو روز کجا بودی سامان؟ نمی‌گی من از نگرانی می‌میرم؟

و صدای فوق خشداری که نشان از یک سرماخوردگی وحشتناک داشت.

_ حالم خوبه. نگرانه چی‌ای؟

_ می‌گه نگران چی‌ام. مثل موش آب کشیده برگشته بعد می‌گه نگران چی‌ام. خسته شدم دیگه سامان. بعد از سیزده سال دیگه به خودت بیا‌. هر هفته من و تو این بساط رو داریم. یه بچه‌ام رو از دست دادم تحمل یکی دیگه‌اش رو ندارم.

کیان و آوا دیگر به سالن رسیده بودند و بدون اعلام حضور تماشاچی آنها بودند.

_ من هیچ وقت به خودم نمی‌یام مامان. چون…مرگ…ساشا…تقصیر…من…بود.

سارا سرش گیج رفت و داشت روی زمین سقوط می‌کرد که کیان زودتر جنبید و جسم نحیف مادرش را در آغوش کشید.

_ بس کن سامان. داری مامان و دق می‌دی.

سامان کلافه گردنش را به چنگ کشید و سمت پله‌ها به راه افتاد‌ و در این بین نگاهش به نگاه آشنای دختری افتاد که سیزده سال پیش کتمانش کرده بود.

هر کس که از او پرسیده بود سامان از زیر مسئولیت پاسخ دادن، شانه خالی کرده بود.

کیان با بلند کردنش مادرش سمت اتاق رفت و روی تخت گذاشتش‌.

_ بذار فشارش رو چک کنم.

با جلو آمدن آوا کنار رفت و گذاشت وضعیت مادرش را چک کند.

کیان با حال و اوصاف برادر کوچکش آهی از سینه بیرون راند.

_ اوندفعه‌ای که گفتم سامان بهم چاقو زده…

آوا منتظر نگاهش کرد که ادامه داد:

_ یه سال به یه سال می‌اومدن پیش من و آرمان. بهش گفتم دیوونه شده که آدم فرستاده تا من و بکشه. هر دفعه می‌دیدمش…توبیخش می‌کردم. هنوز هم می‌کنم. می‌دونم که از چیزی خبر داره و نمی‌خواد بگه. تصور قتل من و وضعیت روحی سامان توی موقعی که خودم هم اوضاع فکری‌م درست نبود، تنها باعث می‌شد بدون فکر بهش مشکوک باشم. نقشه قتل من کار برادرام نبود، ولی چندباره که برای مخفی‌کاریش باهاش بحث کردم، از کوره در رفت و ناخواسته چاقوی روی کابینت رو هول داد. اما برادر من، مظلوم تر از این حرفا بود. همه‌ی برنامه ها زیر سر اون فرد پشت پرده‌ست، شاید مربوط به همون چیزی که سامان مخفی‌ش می‌کنه.

وسایلس را درون ساک مشکی جمع کرد و پتو را روی سارا کشید.

_ فشار عصبی بوده، تا نیم ساعت دیگه بهوش می‌یاد. تو هم برو بخواب. سه شبِ راحت نخوابیدی، قرصاتم یادت نره.

سرش را به تایید تکان داد و آوا اتاق را ترک کرد.

چقدر دل کوچک این دختر برای آغوش امن مادرش دلتنگ بود.

حتی دلتنگ یک آغوش کوتاه.

به سمت تراس بزرگ خانه رفت تا شاید هوای آزاد بتواند کمی حالش را جای بیاورد اما، پیش از ورودش با دیدن سامان که به نرده‌ی تراس تکیه داده بود، سر جایش ایستاد.

برگشت و خواست از آنجا بگریزد که بازویش اسیر شد.

_ قصدت از اینکارا چیه؟

گیج و گنگ برگشت و نگاهش کرد.

منظورش را هیچ درک نکرده بود.

_ چرا به برادر من نزدیک شدی؟

با عصبانیت بازویش را از بین انگشتان بلندش بیرون کشید و قدمی جلو گذاشت.

_ اگه اون عقلت بکشه و یکم فکر کنی تو و برادرت از نظر اسمی هیچ شباهتی بهم ندارید که من بخوام نقشه بکشم. فامیلیِ تو داناوانِ و شوهر من شهران. و یه نکته…من و کیان الان خیلی خوشبختیم، لطفاً این رو از ما نگیر. همونطور که تا الان به خانواده‌ت چیزی نگفتی، از این به بعدشم نگو.

سامان کلافه به نرده تکیه داد و چنگی به موهایش زد.

_ بد کردم نذاشتم کارت به دادگاه بکشه و آخرش سرت بره بالای دار؟ آوا، ساشا برای من عزیز بود، اما تو هم…

دختر کف دستش را محکم روی دهان سامان گذاشت.

_ هیشش. هیچی نگو سامان. من الان شوهر دارم و اون برادرته. اگه سیزده سال پیش از خون خواهی برادرت گذشتی الان قاتل همون دختر نشو. سامان، من و کیان عاشقانه هم و دوست داریم‌. این حسِ قشنگ رو ازمون نگیر.

و به سرعت تراس را ترک کرد اما لحظه‌ی آخر زمزمه‌ی دردناک سامان را شنید.

_ همون چیزی که من بخاطر داشتنش التماست می‌کردم‌.

لبش را محکم گزید و قطرات اشکش را محکم با پشت دست پاک کرد.

در آن لحظه فقط توانست خدا را در دلش فریاد بزند.

*****

فلش بک

شیشه‌ی پنجره را پایین کشید و به طرف راست چرخید.

_ یه چیزی ازت بخوام نه نمی‌یاری؟

سرش را از روی کتابش بلند کرد و به برادرش دوخت.

_ چی می‌خوای؟ بگو.

_ برو باهاش حرف بزن. می‌دونم اگه یه چیزی به خودم بگه نمی‌تونم تحمل کنم.

سرش را به تایید تکان داد و لبخندی زد.

شخصیت آرامش همیشه دوست داشتنی بود.

_ بالاخره یه قل کپیِ خودت باید یجا بدرد بخوره دیگه. باشه باهاش حرف می‌زنم. کیِ می‌یاد بیرون؟

به در مدرسه خیره شد و لب زد:

_ ساعت هفت شب، داره واسه کنکور می‌خونه.

با دیدن دو دختر که از در مدرسه خارج شدند صاف سرجایش نشست و ساشا را تکان داد.

_ اوناهاش، اومد بیرون.

ساشا خنده‌ی بلندی کرد و سرش را بالا گرفت.

_ حالا چرا هول می کنی؟

با مشت به بازویش کوبید و معترض گفت:

_مرض. خودت رو مسخره کن. برو دیگه چرا نشستی؟

دستش روی دستگیره نشست اما لحظه ای برگشت و توبیخگرانه انگشت اشاره‌اش را به سمت سامان گرفت.

_ سامان گفته باشم، قصدت که شر نیست؟

سامان کلافه دستی روی صورتش کشید و همانجا نگهش داشت‌.

_ دوستس دارم ساشا، حالا هم برو دیگه دارم سکته می‌کنم. فقط نگی من نیستیا!

با خنده در را گشود و از ماشین خارج شد.

دو دختر آن سر خیابان داشتند با خوشی و خنده می‌رفتند.

از عرض خیابان رد شد و پشت سرشان شروع به حرکت کرد.

آنقدر دنبالشان کرد که دختر همراهش از او جدا شد و در کوچه‌ای پیچید.

ساشا هنگامی که به راست می‌پیچید نگاهش در شیشه‌ی آینه‌ای به خود افتاد.

تنها تفاوتش با سامان رگه های عسلی چشمانش بود که سامان علاوه بر آن سبز‌های کمرنگی هم در چشمانش داشت.

صدایش را بلند کرد و دختر روبرو را مخاطب قرار داد.

_ خانم زندگانی؟

آوا با مکثی آرام برگشت.

نگاهش که به پسر روبرویش افتاد، پوف کشداری کشید و خواست به راهش ادامه بدهد که ساشا خود را به او رساند و روبرویش ایستاد.

_ لطفاً خانم، چند دقیقه‌ای بیشتر وقتتون رو نمی‌گیرم.

به راست رفت جلوی راهش را گرفت.

چپ، سد راهش شد.

تا جایی که در چشمانش زل زد و طلبکارانه غرید:

_ میشه برین کنار؟ شب شده خانواده‌م نگرانم می‌شن.

با انگشتانش عدد دو را نشان داد.

_ فقط دو دقیقه.

کنترلش را از دست داد و با صدای بلندی یک قدم به عقب برداشت.

_ الان یه هفته‌ست ولم نمی‌کنی سامان. بسه دیگه، چند بار تا حالا باهام حرف زدی و جوابتم گرفتی.

کنترلش را در هر موقعیتی به دست می‌گرفت و آرامش در صدایش ستودنی بود.

_ من برادر سامانم، ساشا داناوان.

اول شوکه نگاهش کرد و بعد با پوزخندی با کوله‌اش به تخت سینه‌ی ساشا کوباند اما صدایی او را سرجایش میخکوب کرد و مجبور به برگرداندن سرش شد.

_ اونجا چخبره؟ هی آقا چرا مزاحم دختر مردم میشی؟

سر کوچه زن میانسالی بود که داشت با غضب به آنها نزدیک می‌شد.

در دستانش نایلون های میوه و یک دسته سبزی جای خوش کرده بودند.

_ مزاحمته دخترم؟

آوا با نگاهی که به ساعتش انداخت و عقربه‌های پیشتاز سرش را تکان داد.

_ یه لحظه…صبر کن دختر.

ساشا تنها این میان با چشمان گرد شده رفتارهای این دو نفر را نگاه می‌کرد.

زن وسایلش را روی سکویی گذاشت و از داخل کیفش گوشی‌اش را بیرون کشید و شروع به شماره گیری کرد.

_ الان که به پلیس زنگ زدم می‌فهمی نباید مزاحم ناموس مردم بشی.

ساشا به خود آمد و سریع به سمت زن رفت و گوشی را از دستش قاپید.

_ خانم چیکار داری می‌کنی؟ مزاحم چیه؟ اشتباه متوجه شدید.

دست به کمر شد که باعث شد چادرش به بالا کشیده شود.

_ من موشای کثیفی مثل شما رو خوب می‌شناسم‌. دخکر تو برو. من که دو تا جیغ بزنم لات و لوتای محل بریزن سرش حالش جا می‌یاد.

ساشا قدمی جلو گذاشت و دستانش را بالا گرفت.

_ ببین خانم‌. برو مزاحممون نشو. من و این دختر هم و می‌شنا….

با گرفتن دست ساشا و پیچاندن آن حرفش را برید و باعث شد صدای دادش بلند شود.

زن فشار بیشتری آورد که درد تا مغز استخوانش نفوذ کرد.

_ یه زن اگه نتونه از پس شما عوضیا بر بیاد که فاتحه‌ش خونده‌ست.

و با اتمام این حرفش ساشا را با قدرت هول داد که با گیر کردن سنگی زیر پایش، تعادلش را کامل از دست داد و سرش با لبه‌ی سکو برخورد کرد.

آوا با دیدن خون جاری شده تمام سلول هایش از کار افتادند و همان زنِ مدافع که فردین بازی‌اش گل کرده بود، پای به فرار گذاشته بود.

چه شده بود؟

چرا چشم های ساشا بسته بودند؟

خونی که همانند جوی راه گرفته بود نشان از چه داشت؟

آنقدر آنجا مانند یک مجسمه‌ی خشک شده ماند و به جسم بی جان ساشا چشم دوخت که آسمان بالاخره کامل سیاه پوش شد.

دنیا خنده کنان به دور سرش می‌چرخید و او را به تمسخر گرفته بود.

جرئت نداشت که پا پیش بگذارد و ببیند که این مرد نفس می‌کشد یا نه.

نفهمید کی سامان سر رسید.

کی کنار برادرش روی دو زانو بر زمین افتاد.

کی دستش به روی سرش نشست و عاجزانه به سر خونین برادرش خیره شد.

_ چیکار کردی آوا؟ ساشا…داداش چشمات و باز کن.

حرف هایش میان ضجه های مردانه‌اش گم شده بودند، سر برادرش را به آرامی در آغوش کشید و آوا به سختی لب هایش را از هم گشود.

_ کار من …من نبود.

صدای فریاد بغض آلود کیان، بغضِ چنگ انداخته به گلویش را شکست.

_ پس کار کی بود لعنتی؟

دستانش به شدت می‌لرزیدند. با این حال میوه های پراکنده در کوچه را با دست نشان داد.

_ نگاه کن. اونا…اونا…برای من نیستن.

تمام این حرکت ها…

حرف ها…

واکنش ها…

کمتر از دو دقیقه شد و سامان برادرش را به سختی روی دوشش انداخت و بدون توجه به دختری که دوستش داشت و حال قاتل برادرش شده بود، به سمت ماشین رفت تا برادرش را به بیمارستان برساند.

****

زمان حال

دستی روی شیشه‌ی قاب عکس کشید.

دقیقاً روی صورت هایی که در قاب عکس خودنمایی می‌کردند.

عکسی که برای سالها پیش بود.

یک خانواده‌ی شش نفره که در نگاهشان عشق جاری بود.

دلش روزی هزاربار برای برادرش تنگ می‌شد و در خیالات خودش با او صحبت می‌کرد.

درد و دل هایش را بیرون می‌ریخت و اما بعد از آن سنگینیِ بیشتری را روی قلب خود حس می‌کرد.

جوان بودند و پر از رویاهایی‌ که می‌توانستند آن ها را به واقعیت تبدیل کنند.

و آرزوهای برادرش را فدای آرزوی خودش کرد.

نفس را از برادرش گرفت و برادرش را از خودش.

قُلش بود…

نیمه‌ای از وجودش بود…

تکه‌ای از روحش بود…

و خود قاتلش شده بود.

زندگی را از خانواده‌اش‌گرفته بود برای یک دختر و حال همان دختر داشت به این خانه روح می‌بخشید؟

دنیا چقدر کوچک بود و …

نامرد.

چند تقه‌ای به در خورد و با 《بفرمایید》گرفته‌ای که گفت گشوده شد.

برادر بزرگش بود.

حامیِ روزهای تنهایی‌اش.

_ نمی‌یای شام؟ مامان و بچه ها منتظرن.

خودش هنوز کت و شلوار اداری تنش بود و مستقیم به دیدار برادرش آمده بود.

می‌خواست کنار خانواده‌ی نصفه و نیمه‌اش باشد اما چشم دیدن دختری را نداشت که روزی از جان برایش می‌گذشت.

جانی که می‌گفت…

همان جانِ عزیز برادرش بود.

_ گشنه‌م نیست.

آرمان در را بست و با چند قدم به کنارش آمد.

_ زشته پسر! از اونموقعی که اومدی سگرمه هات توی همه. الان آوا فکر می‌کنه باهاش چه مشکلی داری، تازه‌شم از دیروزِ هیچی نخوری. پاشو بریم.

و خود دستان برادرش را به اجبار کشید و به دنبال خود روانه کرد.

آری، مشکل داشت.

با زن کیان.

با زنِ برادرش.

با معشوقه‌ی سیزده سال پیش خودش.

با قاتل برادرش، نه!

آوا قاتل برادرش نبود.

خودش بود، خودش قاتل بود.

در قاب نگاهش که تصویر شاد برادر و مادرش و آوا جای گرفت، ناخودآگاه لبخند بی جانی زد.

سالها بود خنده بلند برادرش را نشنیده بود.

سالها بود لبخند از ته دل مادرش را ندیده بود.

همه‌ی اینها عللی داشت و…آن، دختری بود که جان می‌بخشید به این خانواده‌ی از هم گسسته.

انگاری داشتند خاطره‌ برای یکدیگر تعریف می‌کردند، کدامین خاطره‌ی خنده دارِ وجود نداشته را نمی‌دانست.

دیگر به میز رسیده بودند.

صندلی کنار مادرش را عقب کشید و رویش نشست و آرمان هم کنارش.

فکر می‌کرد با آمدنش لبخند از روی لب های آوا پر بکشد و از بین برود اما به قوت خود پابرجا بود.

دستانش را با هم قفل یکدیگر کرد و آرنج هایش را روی میز گذاشت.

_ آره داشتم می‌گفتم، در کل اینکه پسر شما کاملاً از نظر اخلاق توی کمالات قرار داشت. قدم زنان و سوت زنان و شادی کنان وقتی که داشتم همینطور می‌رفتم، یه رودخونه دیدم. و تا رفته بودم توی حس مثل عجل معلق سر رسید و شالاپ، افتادم تو آب. و اونجا بود که استارت عشق و عاشقی ما آغاز شد.

دیگر صدای خنده‌های مادرش هم بلند شده بود و این اتفاق، چند سال بود که آرزوی این خانواده بود؟

خنده های از تهِ دل…

همپای آنها نمی‌خندید، شادی نمی کرد. اما شاد بود.

دیگر خبری از احساسات گذشته هم نبود که بگوید با تعریف خاطرات عاشقانه‌های این دو نفر، خونش به جوش می‌آید.

برادرش عاشق شده بود و داشت شاد زندگی می‌کرد.

با کسی که دوستش داشت.

باید کاری که آوا گفته بود را می‌کرد.

تا بحال سکوت کرده بود و از این به بعد هم سکوت می‌کرد.

_ اعصابشم که به گوریل گفته بود زِکی. فقط می‌اومدید قشقرقش و اول صبح می‌دید که چی؟ آرمان به من حمله کرده.

آرمان چنگالی را که داست به دهان می‌برد همانجا نگه داشت و کمی سرش را چرخاند.

_ من؟

با لبخند سرش را به تایید تکان داد.

_ نبودی ببینی چطوری داشت سکته می‌کرد داداش.

آرمان…

برادرش بود.

می‌خواست زندگی کند.

همان چیزی که دنیا از او صلب کرده بود.

اگر دنیا با نفرت هایش به قلب او ضربه می‌زد، او باید با شمشیر زندگی به جنگش می‌رفت.

هر چند نمایشی‌…

همین خنده‌های نمایشی، خنده‌های واقعی این جمع کوچک را در پی داشت.

خودش هم در لحظه‌ی آنی از هر فکری رها بود و این همان چیزی بود که سالها به دنبالش می‌گشت و آنرا با وجود کیان در زندگی‌اش یافته بود.

_ زد گلدون و شکست، اینور، اونور…براش آب آوردم اونم شکست. حالا اینا هیچی زل زده تو‌چشمای من میگه چرا نجاتم دادی؟ می‌ذاشتی تد بیمارستان به حال خودم می‌موندم دیگه!

سارا با قاشق روی دست کیان زد و اخمی کرد.

_ چقدر عوضی بودی و من نمی‌دونستم‌. دیگه چه شاهکارایی درست کردی؟

کیان با خنده سر تکان داد و هنگام خوردن به آوایش خیره شد که شادابی در چهره‌اش نمایان بود.

_ دیگه در کل اینکه این پسر شما عجب دیوونه‌ایه.

لیوان دوغش را تمام کرد و کمی به جلو مایل شد.

_ راستی یه سوال. رابطه ی تو با کیاراد چی بود؟

آرمان با دستمای دور دهانش را پاک کرد و به جلو مایل شد.

_ کیاراد متوجه اتفاقات شده بود و فکر می‌کرد من با برادرم مشکل دارم. اون همیشه با کیان یه رقابتی داشت که همیشه بازنده‌اش اون بود. وقتی اومد و قصدش و گفت آب پاکی رو ریختم کف دستش و گفتم من هیچوقت بخاطر یه ناتو به برادرم پشت نمی‌کنم و هر مشکلی که بین ما دو تا هست به خودمون مربوطه. اونم دمش و گذاشت رو کولش و رفت. من الان خیلی خوشحالم آوا…بخاطر تویی که گسسته های ما رو بهم پیوند دادی. هر چند که توی این چند سال خیلی بهت سخت گذشت. خوشحالم که قبول کردی پیشِ برادر دیوونه‌ی من باشی. از صمیم قلب براتون همیشه یه زندگی ایده آل رو آرزو دارم.

کیان و آوا هر دو با لبخندی از او تشکر کردند.

یک هفته از زندگی مشترکشان می‌گذشت، یک هفته‌ای که شب‌هایش زیبا بود و روشنایی‌اش ترسناک.

اما دیگر ترس معنایی نداشت زمانی که کنار خودش خانواده‌ای داشت.

حتی با وجود گذشته ای تاریک.

*****

کیفش را بی حوصله روی مبل پرت کرد و آستین هایش را بالا زد.

شب گذشته را تماماً در اتاق عمل سپری کرده بود و چشم هایش پف کرده بودند.

روی کاناپه دراز کشید و دستی به چشمانش کشید.

داشت چشمانش گرم می‌شد که با ویبره‌‌ی گوشی‌اش با حرص مشتی روی کاناپه کوباند و بدون نگاه کردن به گوشی‌اش با لحن تندی پاسخ داد.

_ بله؟

صدای آرام کیان که لابلای گوشش پیچید ، لبش را با پشیمانی گزید.

_ احوال خانم خانما. چرا بی حوصله‌ای؟

چرخی زد و به پهلوی راست خوابید.

_ نه چیزی نیست. فقط دیشب که رفتم بیمارستان تازه رسیدم خونه.

تشخیص صدای عصبی کیان برایش مثل آب خوردن بود.

_ مگه نگفتی دو ساعت بیشتر طول نمی‌کشه؟ اصلاً به فکر حال و اوضاعت هستی تو؟

_ دیگه شده دیگه. چه خبر؟ سفر کاری خوش می‌گذره؟ کِی برمی‌گردی؟

کمی از حرص چند ثانیه‌ پیشش خوابیده بود.

_ امشب دیگه برمی‌گردم. تو این دو روز که اذیت نشدی؟

خنده‌ی آرامی کرد و با لحن سوالی پرسید:

_ اذیت؟ اونم با وجود سه تا از بهترین آدمای زندگیم؟ سوال مسخره‌ای بود.

_ باشه عزیزم. بگیر استراحت کن‌منم شب می‌رسم.

خداحافظی کوتاهی کرد و با گذاشتن‌ موبایل روی قلبش چشمانش را بست و مانند عادت همیشگی‌اش بیست دقیقه‌ای طول کشید تا به سرزمین رویاها سفر کند.

*****

با جیغ بلندی که کشید، چشمانش تا جایی که جا داشتند باز شدند.

تنفسش غیر عادی تند و بلند بود.

حس می‌کرد گونه‌ی راستش می‌سوزد، دستش را روی آن گذاشت که به ناگاه چشمش به چهره‌ی نگران سامان خورد.

_ داشتی کابوس می‌دیدی، آروم باش.

گنگ نگاهش را به اطراف دوخت و سعی کرد سرجایش بنشیند.

_ یادم نیست چی بود.

سامان با نگاه خاصی که به او انداخت در نشستن کمکش کرد.

_ داشتی ساشا رو صدا می‌زدی و مدام به من‌ می‌گفتی که تقصیر تو نبوده.

_ ولی من توی خواب حرف نمی‌زنم.

کنارش روی مبل جای گرفت و دستش را روی پیشانیِ دختر گذاشت.

_ دلیلی واسه دروغ ندارم. حالت خوبه؟ تب داری!

کمی که در خودش کنکاش کرد دید که نه…حالش آنقدر ها هم خوب نیست و معده‌اش بهم ریخته و در این موقعیت ها بی توجهی به درد بهترین راه حل ممکن بود.

_ توی خواب هر چی گفتم درست بود. اونکار، کار من نبود سامان. همه چی یدفعه‌ای شد. نمی‌دونم، نمی‌دونم…

سرش را با استیصال میان دستانش گرفت.

در خانه جز این دو کسی نبود وگرنه به همین راحتی‌ها حرف از قتل ساشا نمی‌زدند.

_ می‌دونم کار تو نبود. می‌دونستم که به خانواده‌ت گفتم از اون شهر دورت کنن. می‌دونستم که هیچی به خانواده‌م نگفتم ولی تو از بعدش خبر نداری. بابام راحت بیخیال خونِ پسرش نشد. خودش و نیروهاش انقدر پی این قضیه رو گرفتن که بالاخره اون زن و پیدا‌‌ کردن.

آوا با حیرت سرش را بالا آورد و به سامان خیره شد.

_ چی داری می‌گی سامان؟ یعنی چی؟

سامان با تنشی که در خود حس می‌کرد از جای بلند شد و در سالن شروع به راه رفتن کرد.

_ بابام…حکم اون زن و گرفت و اونا اعدامش کردن.

دستش را به گلویش گرفت و سعی کرد دهانش را باز کند تا کمی نفس بکشد اما هر لحظه احساس خفگی بیشتری می‌کرد.

سامان به سرعت خود را به آوا رساند.

_ آوا؟ چت شد یدفعه؟ نفس بکش لعنتی.

قدم هایش را تند به سمت آشپزخانه برداشت و بعد از‌چند ثانیه لیوان آبی را جلوی لب های کیپ شده‌ی آوا گرفت.

_ دهنت و باز کن آوا. آخه چرا اینطوری می‌کنی؟

با حالتی سریع تمام محتویات لیوان را روی صورتش ریخت که باعث بلعیدن یکدفعه‌ای هوا توسط آوا شد.

با همان صورت خیس چشمانش را بست و جمله‌ای را به زبان آورد که هر دویشان را به خلصه‌ای از پشیمانی کشاند.

_ من و تو چیکار کردیم سامان؟ ما قاتلیم…قاتل دو نفر.بخاطر عشق مزخرف توعه لعنتی. تو مقصر همه‌ی بدبختیای من، خونواده‌ت و خودتی. ازت متنفرم سامان، متنفرم.

چشمانش را که گشود سامان رفته بود.

رفته بود که چه؟

می‌خواست این دختر درمانده را در لجنزار نابودی رها کند؟

رها کرده بود.

آن هم به بدترین شکل ممکن.

تیرهای پی در می معده‌اش شدت گرفته بودند و حس می‌کرد می‌خواهد تمام غذاهای نخورده را بالا بیاورد.

با احساس هجوم مایعی به سمت سرویس دوید.

حالش که کمی جا آمد دست و صورتش را شست و به سمت استخر سر پوشیده‌ رفت و پاهایش را در آب قرار داد.

کم کم خود را با همان لباس ها هول داد تا تمام تنش خیس شود و سرش را تا جایی که می توانست زیر آب نگه داشت.

با احساس کمبود اکسیژن سرش را بیرون آورد و مشت محکمی روی آب کوباند.

اشک هایش بین حجم عظیم آب های اطرافش گم می شدند و آوا خود را ضعیف تر از هر لحظه‌ی دیگری می دید‌.

کم کم عضلاتش بی حس شدند.

با تلاش فراوان تنها توانست خود را به دیواره‌ی استخر برساند و تکیه اش را به آن بدهد.

دستش را روی قلبش گذاشت و به‌ تصویر محو خود که موج های آب آنرا پراکنده‌ می کردند خیره‌ شد.

نفهمید چند ساعت آنجا ماند…

چند قطره اشک ریخت…

و چندبار از خدا گله کرد.

اما آنقدر گذشته بود که از دریچه‌ی کوچک بالای استخر پرتوهای نور رد نمی شدند و رنگش به مشکی درآمده بود.

اما این دیگر نه…

قاتل یک نفر بودن بس نبود که حال می فهمید انسان بی‌گناه دیگری خونش ریخته شده؟

با اهرم کردن دستانش خود را بالا کشید و با پیچاندن حوله‌ای به دور خودش سمت اتاق مشارکشان با کیان رفت.

دندان‌هایش از سرما‌ مرتب بهم می‌خوردند و قطعاً یک سرماخوردگی حسابی انتظارش را می‌کشید.

در حمام را گشود و با عجله آب گرم را باز کرد.

با هر کس لج داشت که نباید تلافی‌اش را‌ سر یک موجود کوچک و بی‌گناه، در می‌آورد.

خبری که احساس‌ عجیبی را در سلول به سلول بدنش تزریق کرده بود.

غیر منتظره بود و خوشایند…

خیلی زود این اتفاق افتاده بود اما حس مادر‌ی‌ای که از امروز صبح تجربه‌اش کرده بود، چیزی نبود که بخواهد منکر آن شود‌.

بعد از آن خواب وحشتناک اصلاً حواسش به حرف‌های همکارش در بیمارستان نبود که آنطور خود را محکوم به عذاب در استخر کرده بود.

کف جفت دستانش را روی شکمش گذاشت و چشمانش را با آرامش بست.

این نطفه‌ی کوچک…

ثمره‌ی عشقشان بود؟

چه‌ چیزی از این قشنگ‌تر؟

اما می‌ترسید از این آینده‌ی نامعلوم و ترسش به این موجود دوست‌داشتنی هم سرایت کرده بود که اینگونه سر ناسازگاری می‌گذاشت با مادرش؟

با سرگیجه‌ای‌ که به جانش افتاده بود، حوله‌ی تن پوشش را‌ پوشید.

کنار شومینه‌ی برقی نشست و دستانش را کنار آن برد.

با تخمینی که زد، دیگر بدنش خشک شده بود و با پوشیدن یک دست لباس‌ گرم به زیر پتو خزید و چشمانش را بست.

از صبح هیچی نخورده بود و با حالت تهوع صبحش هم که دیگر چیزی در شکم نداشت.

اما میلش به چیزی نمی‌کشید‌.

عقربه‌های ساعت از هفت گذشته بودند و تقریباً تا دو ساعت دیگر کیان می‌رسید.

با همین فکر که تا دیدنش زمان باقی‌ست چشمانش را بست و سعی کرد بخوابد.

در همین دنیای خواب و بیداری دستش را روی شکمش گذاشت و لبخند بی‌جانی زد.

تنها امیدش به کیان و این هدیه‌ی الهی بود که شاید با یکدیگر می‌توانستند زندگی‌شان را از این منجلاب نجات دهند.

با حس زیبای دوست داشتن.

*

با حس حرکت دستی روی موهایش به آرامی پلک‌هایش را از هم فاصله داد و بعد از لحظاتی که دیدش واضح شد و کیان را دید، لبخند مهمان لب‌های خشکیده‌اش شد.

کیان که چشم‌های باز شده‌ی آوا را دید خم شد و بوسه‌ای روی پیشانی‌اش کاشت.

_ کی رسیدی؟

_ یه ساعتی می‌شه.

سعی کرد که صاف بشیند و به دلخوری به کیان نگاه کرد.

_ چرا بیدارم نکردی؟ دلم برات تنگ شده بود.

دستانش را به دور آوا پیچید و پتو را رویش‌ مرتب کرد.

_ خیلی ناز خوابیده‌ بودی. دلم نیومد.

آرام روی تخت نشست و با درد معده‌اش تازه یاد گرسنگی‌اش‌ افتاد.

_ کیان…گشنمه.

کیان لبخند زیبایی زد و با گذاشتن دست راستش روی صورتش گفت:

_ به روی چشم.

لبخند نمکینی تحویلش داد و همراه با کیان از روی تخت بلند شد.

_ چشمت بی بلا.

از اتاق که خارج شدند بوی خوشِ غذا مشامش را نوازش کرد.

یادش که آمد دیشب سارا گفته بود که خودش می‌خواهد تدارک شام امشب را ببیند.

به آشپزخانه که رسیدند سارا داشت میز را می‌چید.

با دیدن غذای خوشمزه‌ی روبرویش تازه فهمید که به چه اندازه گشنه بوده است و الان می‌تواند چندین پُرس از آن را‌ نوش جان کند.

با هم جلو رفتند و آوا با در آغوش کشید سارا از او تشکر کرد.

کمی بعد آرمان و سامان هم به آنها ملحق شدند.

تمام سعی‌اش در این بود که نگاهش به سامان نیفتد.

فعلاً باید به خوشی‌های‌ کاذبش می‌پرداخت.

برخلاف تصورش‌ بیش از نیمی از غذا را نتوانست بخورد.

حس می‌کرد حتی اگر یک قاشق دیگر می‌خورد دوباره حالش در هم می‌پیچید.

در تنهایی‌شان که نمی‌توانست موضوع را پیش بکشد.

حتی‌ اینکه کیان از شنیدن این خبر ناراحت شود هم برایش غیرقابل تحمل بود.

با تردید لبانش را از هم گشود که همان موقع صدای ادوارد از پشت سرشان بلند شد.

_ ببخشید مزاحم شدم. ولی یه پیک براتون اومده.

آرمان با دستش به میز اشاره کرد.

_ باشه، بذارش روی میز. بعد از شام می‌فهمیم‌ که توش چیه.

ادوارد گفته‌ی آرمان را انجام داد اما پیش از خروج مکثی کرد.

_ از روی نوشته‌اش فکر کنم از طرف همون آدم‌ باشه که دنبالشید.

و رفت و چهره‌ی نگران افراد حاضر را بجای گذاشت.

آن فرد لعنتی…

حال اولین نشانه از وجود نفرت انگیزش را نمایان کرده بود.

نگرانی با ترس و کنجکاوی در نگاه تک تکشان بود.

آرمان قاشق‌ چنگالش را کنار بشقاب گذاشت و به طرف بسته‌ی روی‌میز رفت.

بازش‌ که‌کرد با یک فلش روبرو شد.

آن را به دستگاه متصل‌ کرد و لیست فایل‌ها را آورد.

همگی از جایشان بلند شده بودند و سمت تلویزیون رفته بودند.

تنها یک ویدئو در فلش بود.

آرمان که آن‌ را پخش کرد و اولین صحنه‌ها و صداها که نمایان شدند جان از پاهای آوا رفت و روی مبل افتاد.

آوا ترس داشت…

سامان با نگرانی به صفحه خیره شده بود…

آرمان و سارا مملو بودند از ناباوری …

و کیانش…

شاید شکسته بود.

در این لحظه برای هیچ‌یک مهم نبود که آن فرد در خصوصی ترین حریم شخصی‌شان نفوذ کرده.

فقط در سر هر سه‌ شخصیت مبهم آوا می‌چرخید.

تمام صحنه‌های آوا و‌ سامان در این یک ماه از طریق دوربین‌های‌ مداربسته…

واکنش‌هایشان…

حرف های رد و بدل شده…

به این سه‌ نفر داشتند یک چیز را می‌فهماندند و کیان افکارش داشتند مانند یک سونامی باورهایش را به سمت نابودی سوق می‌دادند.

آوا معشوقه‌ی سابق برادرش بود؟

قاتل ساشا؟

کسی که سالها سامان او را کتمان می‌کرد؟

پدرش بخاطر آوایی مرد که قاتل پسرش بود؟

گریه جای خنده را در این خانواده گرفته بود و مسببش زنش بود؟

باورش سخت نبود…

محال بود…

آوا نگاه‌های سنگینی که روی خود حس می‌کرد را تحمل می‌کرد اما نگاه سرگردانِ کیان…نه!

فیلم خیلی وقت بود تمام شده بود و همگی در سکوت غرق شده بودند.

کیان با چشم‌های قرمز قدمی به سمت‌ پله‌ها برداشت که آوا با جهشی از روی مبل بلند شد و بازوی کیان را گرفت.

_ کیان‌اشتباه‌می‌‌کنی. باید بهت‌ تو…

کیان بازوانش را پر قدرت از میان انگشتان ضعیف آوا بیرون کشید و بدون هیچ نگاهی از پله‌ها بالا رفت.

آوا در این لحظه تنها کاری را که ممنوعه می دید عقب نشینی بود.

به دنبالش روانه شد و نامش را مدام صدا زد.

به داخل اتاقشان که رسیدند کیان با فریادی هر چه روی میز بود را با سائد دستش به زمین انداخت.

سینه‌اش به شدت تکان می‌خورد و یک نگرانی مضاعف برای آوا.

نکند حالش بد شود؟

_ آوا از جلوی چشمام برو اون‌ور. وگرنه بد می‌بینی. برو…فقط برو.

برایش مهم نبود که دستِ کیان به رویش بلند شود یا نه.

نباید می‌گذاشت این افکار ذهنش را مسموم کنند.

_ گوش کن کیان. فقط چند دقیقه بذار توضیح بدم. من قاتلِ…

کیان قدمی جلو گذاشت و با کف دستش محکم به تخت سینه‌ی دختر کوباند.

طوری که علاوه بر حبس شدن هوا در سینه‌اش، کمرش هم محکم به لبه‌ی میز برخورد کرد و درد را در شکمش حس کرد.

دستش را ناخودآگاه روی شکمش گذاشت و نگرانی را در چشم‌هایش ریخت تا شاید دل مرد روزهای تنهایی‌اش به رحم بیاید و بگذارد در این دادگاه ناعدالتی از حق خود دفاع کند.

_ برام مهم نیستش. هیچ کدوم! فقط الان فهمیدم تو اونی که توی این سه سال می‌شناختمت نیستی.

آنکس که در را گشود و با بی رحمی تنهایش گذاشت کیانش نبود.

لحظه‌ای درد مانند صائقه در شکمش پیچید و آوا با خم شدن به سمت شکمش نام کیان را با بغض فریاد زد.

اما کیان رفته بود.

از خانه‌ای که بارها آوا در آن درد دلتنگی را چشیده بود.

تنها کسی که در سالن خانه روبروی تلویزیون با بهت ایستاده بود سامان بود.

بقیه همگی رفته بودند…

با قضاوتی ناجوانمردانه…

سامان به چشم رفتن خانواده‌اش را دید و برایش مهم نبود.

تنها آوایی برایش مهم بود که تا دقایقی پیش برادرش با چشمی دیگر به او نگاه می‌کرد.

در حالی که آوا هیچ تقصیری نداشت.

حتی در آن سیزده سال پیش هم سامان را طرد کرده بود و گفته بود که دوستش ندارد.

شنیدن صدای فریادهای آوا را پای دلشکستگی‌اش از دنیا گذاشته بود.

اما با تداوم آنها با نگرانی بالا و رفت و با دیدن دختری که روی زمین نشسته و اطرافش را خون فرا گرفته بور، شوکه بر جای ماند.

چه شده بود؟

کیان چه بر سر این دختر آورده بود؟

هر چه‌ پرسید چه شده تنها گریه و ضجه‌های جگرسوزی بود که نصیبش می‌شد.

او را با نگرانی و تشویش بین بازوهایش گرفت و به سمت ماشینش رفت.

و با بالاترین سرعت به سمت بیمارستان راند.

خیابان‌های شلوغ و پرترافیک تورنتو مغزش را بیشتر بهم می‌ریخت.

بالاخره به نزدیک‌ترین بیمارستان رسید و آوایی را که دیگر بی حال شده بود و هق هق‌های ریز می‌کرد را به سمت اورژانس برد.

*****

چند تقه‌ای به در زد و وارد شد.

دکتر داشت سونوگرافیِ آوا را چک می‌کرد.

با ورود سامان سرش را بالا آورد و لبخندی زد.

_ خوش اومدید. بفرمایید بشینید.

با نگرانی روی مبل نشست و پرسید:

_ حالشون چطوره خانم دکتر؟

_ نمی‌تونم قطعی بگم. خداروشکر اتفاق ناگواری برای مادر و جنین نیفتاده. اما باید خواهرتون استراحت مطلق داشته باشن و چند روزی هم مهمان ما تشریف دارن تا ببینیم‌ اوضاع چطور پیش میره. متاسفانه احتمال سقط جنین خیلی بالاست. تازه توی هفته‌ی دومم هستن و این‌ کار رو سخت تر می‌کنه.

سامان بلند شد و با خداحافظی‌ای اتاق را به مقصد بخش زنان ترک کرد.

در اتاق را گشود و کنارش روی صندلی جای گرفت.

_ آوا؟

دیگر رزالین صدا کردنش هم ضرورتی نداشت زمانی که آن فرد به داخلشان نفوذ‌ کرده بود.

آوا سرش را برگرداند و با مظلومیت به سامان نگاه کرد.

_ سامان باید با کیان حرف بزنم‌. می‌تونی بیاریش؟

اشک‌هایش روانه می‌شدند و مزه‌ی شورشان را مهمان لب‌های آوا می‌کردند.

سامان با شرمندگی سرش را پایین انداخت.

_ می‌آرمش. قول می‌دم. کیان داره درباره‌ت اشتباه قضاوت می‌کنه.

ساعد دستانش را روی چشم هایش گذاشت و زیر بار غصه‌ها لرزید.

_ نمی‌خوای حال کوچولوت و بپرسی؟

در همان حال لبانش لرزیدند و صدای بغض دارش بلند شد.

_ وقتی باباش نیست پس حال اونم خوب نیست.

گوشیِ سامان زنگ خورد و با لمس آیکونِ تماس آنرا کنار گوشش گذاشت.

صدای فریاد ناگهانی کیان حتی به گوش آوا هم رسید.

_ زنم کجاست سامان؟ شما دو تا کدوم گوری رفتید؟ به آوا بگو دعا کنه دستم بهش نرسه‌. هنوز یه جو غیرت دارم که نذارم تا وقتی زنمه…اضافی بخوره.

اخم های سامان در هم رفتند و تن صدایش را بالا برد.

_ هوشَه…آروم برو بذار ما هم برسیم. ترس ضرب دستت و نذار به دلِ آوا که‌ چشیده ازت. ما دو تا هم هیچ جایی نرفتیم. حال زنت بد شد و من بجای توعه خوش غیرت آوردمش بیمارستان.

عصبانیت کیان کم نشده بود که هیچ، شعله‌هایش سوزان تر از پیش می‌تاختند.

_ اون فیلمشه. این دو سال و انقدر خوب بازی کرده که…

میان حرفش پرید و همزمان از روی صندلی بلند شد.

_ فیلم بازی کرده یا نه…بازیگر خوبی هست یا نیست به من ربطی نداره. برای من مهم اون لحظه ای بود که رفتم تو اتاق و اون و بین یه عالمه خون دیدم. دکتر گفت حامله‌ست و اگه فقط چند دقیقه دیرتر می‌رسوندمش جون بچه که هیچی جون خودش هم به خطر می‌افتاد.

کیان مغزش از کار افتاده بود که هر چه می‌آمد را می‌گفت؟

_ اصلاً از کجا معلوم اون بچه…

_ بفهم چه کوفتی از اون دهن لعنتی‌ت می‌یاد بیرون کیان. فکر نمی‌کردم انقدر بی وجود شده باشی.

و بلافاصله تماس را قطع کرد و موبایل را داخل جیبش گذاشت.

گریه‌ی آوا دیگر آنقدر شدت گرفته بود که به سختی می‌توانست نفس بکشد.

لیوان آبی ریخت و کمکش کرد تا بنشیند‌.

بعد از خوردن آب حس می‌کرد اجزای صورتش از گریه گز گز می‌کنند.

_ کیان من نامرد نیست. اون فقط شوکه‌ست؟ نه؟

سوالش را که پرسید نگاهی به شکمش انداخت و دستش را به آرامی روی آن گذاشت.

_ خیلی نامرده. یعنی نمی‌دونه من فقط عاشق اونم؟

چشمانش را روی هم گذاشت و نفس عمیقی کشید که چند هق هق ریز را در پی داشت.

*****

وقتی از به خواب رفتنش مطمئن شد از اتاق خارج شد.

با سفارش‌های مکرر به سرپرستار، به سوی خانه راند.

برادرش افسارش را به دست خشمش داده بود و باید با او صحبت می‌کرد.

ماشینش را بدون تمرکز پارک کرد و سریعاً به داخل خانه رفت.

با دیدن شکسته‌های پخش شده روی زمین تعجب نکرد.

شاید کیان داشت اینگونه سعی می‌کرد تا خشمش را کنترل کند.

بعد از کمی گشتن برادرش را تکیه زده به کابینت دید.

سرش را پایین انداخته و از بین انگشتان مشت شده‌اش خون قطره قطره می‌چکید.

روی دو پا کنارش نشست و دست روی شانه‌اش گذاشت.

کیان‌همانگونه بی حرکت مانده بود.

_ نمی‌دونم حالت چطوریه ولی دلِ آوا رو بد شکستی داداش. ما مردا اکثر وقتا خیلی عوضی‌ایم و قدر نشناس. توی سختی‌هات باهات مونده بود بدونِ اینکه بفهمه اینا نتیجه‌ی چی‌ان؟ الان میگی حتما آوا با من درد و دل کرده. نه…با من درد و دل نکرده. من این و وقتی فهمیدم که اونروز توی همین آشپزخونه از دیدنم شوکه شد. یعنی اون هیچی از تو نمی‌دونسته و عاشقانه باهات بوده. نمی‌گم عصبانی نشو یا پشتش باش ولی اول حرفاش رو بشنو بعد خواستی بهش پشت کن. ازت می‌خوام مرد باشی نه نامرد. زنت حالش خوب نیست کیان.

سرش را به آرامی بالا آورد و به برادرش نگاه کرد.

نگاهش عاجز بود.

_ هنوز نفهمیدم‌ چی شده سامان. تو بگو…بگو تا بفهمم. که بدونم آوام بی گناهه.

کاملا کنارش روی زانو نشست و به خرده شیشه‌های دور و برش هم‌ توجه‌ای نکرد.

_ مگه می‌شه. کیان آوا بی گناه‌ترین فرد توی این داستانه. اما همه چیز طوری اتفاق افتاد که اون‌ مقصر دیده شد. برات تعریف می‌کنم‌. از اول تا آخرش رو. ولی بعدش عاقلانه تصمیم بگیر. مثل یه پدر…تو داری بابا می‌شی کیان.

یک ضربه‌ی محکم…

شوکه ماند.

تازه داشت می‌فهمید که چه شده.

به آوایش چه گفته بود؟

سرش را بین دستانش گرفت و قطره‌ای اشک از‌ چشمانش چکید.

بد کرده بود…

به آوایش…

به مادر فرزندش…

حرف نا حق زده و اگر نمی‌بخشید…

به راستی که حق داشت.

سامان که داستان تاریک آوا را تعریف کرد، خشمگین شد از دنیایی که اینگونه با معشوقه‌اش ناجوانمردانه بازی کرده بود.

مانده بود چه کند؟

چگونه از دلِ آوایش در بیاورد؟

مگر به همین راحتی ها بود؟

اگر کیان داغ برادر دیده بود، آوا داغ عذاب وجدانی را می‌کشید که خود مقصر آن نبود.

نگاه‌های دیگران را به یدک می‌کشید و دم نمی‌زد.

چگونه از چهره‌ی شکسته‌ی سه سال پیشش نفهمید.

مگر دختر بیست و هفت صورتش بوم نقاشی دنیا می‌شد؟

معشوقه‌ی برادرش بود.

عاشقش که‌ نبود.

کدام یک از آینده خبر داشتند.

جدا از آن تشابه فامیلی هم نداشتند.

زمانی که مادرشان سامان و ساشا را بدنیا آورد پدرشان به ماموریت رفته بود و اجباراً با فامیلی مادرشان شناسنامه گرفتند.

مگر آوایش علم غیب داشت که بین این دو اشتراکی یابد؟

قتلِ ساشا هم که تقصیر او نبود…

زنی دیگر به دادخواهی از او پا به میدان گذاشته بود.

پس چگونه با دلِ بی گناه آوایش اینگونه تا کرد؟

چطور با بی رحمی قلبش را تکه تکه کرد؟

سامان پشت تلفن گفته بود که اطرافش را خون فرا ‌گرفته بود.

نکند زمانی که او را محکم به سمت دیوار هول داده اتفاقی برایشان افتاده بود؟

حس می‌کرد قلبش درد می‌کند.

دستش را روی سینه‌اش مشت کرد و سرش را پایین انداخت.

_ کدوم بیمارستانه؟

سامان دست برادرش را گرفت و او را به آرامی بلند کرد.

_ خودم می‌برمت.

*****

صدای داد و فریادش تمامیِ بیمارستان را بر هم ریخته بود.

_ یعنی چی نمی‌دونید؟ مگه این بیمارستان صاحب نداره؟ زنم چرا تو اتاقش نیست؟

نگهبانان بیمارستان دستان او را از دو طرف گرفته بودند که سامان با تلاش فراوان توانست برادرش را از حصار دستان آن دو آزاد کند.

سر پرستار جلو آمد و اخم‌هایش را در هم کشید.

_ خانم شما با رضایت خودشون مرخص شدن، این جنجالم تموم کن آقا، اینجا بیمارستانه.

سامان شانه‌های او را فشار داد و گفت:

_ پیداش می‌کنیم کیان، آروم باش.

قلبش را دیگر حس نمی‌کرد. یا آنقدر کند ضربان داشت که توان حسش در وجود او نبود.

_ از کجا پیداش کنیم؟ آوا با اون حالش کجا می‌تونه بره؟ اون خودش خواست، اینا چرا اجازه دادن؟

او را کشان کشان و بالاجبار تا بیرون بیمارستان کشاند تا فضای آنجا را بیش از این مختل نکند.

_ کسی نمی‌تونه بهش آسیب بزنه، دیدی که…دوربین بیمارستانم چک کردی. جای دیگه‌ای رو نداره بره؟

کیان مشتی روی کاپوت ماشین زد و با قدرت قدم هایش را برداشت.

_ کجا رو می‌خواد داشته باشه؟…مطبش…آره باید بریم اونجا.

سامان به سرعت سوار ماشین شد و سری به تایید تکان داد و پشت بندش کیان نشست.

_ فقط سریع برو.

تا مطبش فاصله‌ی زیادی بود.

شاید احتمال بودن آوا در آنجا زیاد منطقی به نظر نمی‌آمد اما بهتر از ناامیدیِ کامل بود.

به مطب که رسیدند و سوار آسانسور شدند، درِ باز مطب همانند دروازه‌ی بهشتی برای کیان بود.

داخل مطب رفت و همراه با صدا کردن آوا دور تا دور مطب را گشت.

چراغ‌ها همگی خاموش بودند و‌ مطب غرق تاریکی بود.

آوا را‌ گوشه‌ای تاریک بین میز و دیوار یافت.

هر دو دستش را جلوی دهانش‌ گذاشته بود تا صدای گریه‌اش به گوش مردش نرسد.

کیان با پشیمانی کنارش زانو زد که دختر عقب کشید.

_ بد کردم…بهت خیلی بد کردم.

با نفس‌های بریده شروع به صحبت کرد.

_ خیلی بی‌وفایی. من به غیر از تو با کی…بودم…که…حالا می‌گی…

_ هیس، اون یه حرف مفت بیشتر نبود. خب؟!

با عصبانیت دستش را پس زد و بلند شد.

سامان زمانی که از پیدا کردن مطمئن شده بود، به پایین رفته بود.

_ آخر هر کاری هم که می‌کنی پشیمون می‌شی. ولی ایندفعه نمی‌بخشمت. می‌دونی چرا؟

چشمانش از حالت عادی باز تر شده بودند و دلش به شدت درد می‌کرد.

_ چون دفعه‌های قبلت هر کاری هم کردی برای خودم و خودت بودم‌. اما الان تو بهم تهمت زدی. به کسی که برات از جونش می‌گذره. به کسی که دو سال به پات موند. به کسی که…تو رو عاشقانه دوست داره کیان. بعد…بعد می‌گی از کجا معلوم این بچه‌ی من باشه؟

کیان خواست به او نزدیک شود که خود را به دیوار چسباند و با جیغی که کشید او را وادار به عقب نشینی کرد‌.

_ گفتم نیا جلو.

اما خم شدن آوا به سمت شکمش و ناله‌ای که کرد نتوانست مانع کیان شود و او را با تمام وجود در آغوش گرفت.

_ حالت خوبه؟ چرا اینکار و با خودت می‌کنی؟

به پیراهن کیان چنگ زد و خود را به دست مردش سپرد.

_ کیان…بچه…

تند تند سرش را تکان داد و با آوایی که در آغوش داشت سمت در مطب گام برداشت.

_ هیش …چیزی نمی‌شه. هر دو تاتون سالم می‌مونید…سالم…

*****

یکی دیگر از کمپوت‌های آناناس را به چنگال زد و سمت دهان آوا برد.

_ من شما دو تا رو نخوام؟ آوا من از جونمم براتون می‌گذرم. من فقط…شوکه بودم وگرنه خودتم می‌دونی چقدر عاشقتم.

چشم غره‌ای‌ به سوی کیان پرتاب کرد همراه با لب‌های خندان.

نگاهش که به قوطیِ کمپوت خورد، خنده‌ی نسبتاً بلندی سر داد.

زیر دلش دردی گرفت که مجبور شد شدت خنده‌اش را کاهش دهد.

کیان هم با خنده‌ی او با تعجب خنده‌ی‌ کوتاهی‌ کرد.

_ به چی می‌خندی؟!

سرش را کمی کج کرد و به کیان چشم دوخت.

_ اولین باری که دیدمت…تو بیمارستان. یادته؟ خواب بودی و داشتم تو اتاقت می‌گشتم که دیدم تو یخچالت هیچی‌ نیست. می‌خواستم وقتی از اون‌ مخمصه اومدی بیرون برات یه چند تا از این چیزا بگیرم که عقده به دلت نمونه! الان یاد قیافه‌ات توی خواب افتادم. اونموقع ها به‌ نظرم خیلی عوضی می‌اومدی.

خم شد تا بوسه‌ای روی پیشانی دختر بکارد که باز شدن غیر منتظره‌ی در مانع از آن شد.

چهره‌ی گریانِ مادرش و برادرانش که سعی داشتند جلوی او را بگیرند، در قاب دیدش قرار گرفته بود.

فشار آرامی از‌جنسِ امنیت به دست آوا وارد کرد و با بلند شدنش از روی صندلی، فاصله گرفت.

_ چی شده مامان؟ اینجا چیکار می‌کنی؟

مادرش آمده بود تا گله کند از دختری که او را مسبب قتل پسرش می‌دانست.

_ از زنت بپرس. آخه‌ چه نقشه‌ای داری تو؟ یه بچه‌ام بس‌ نبود؟ با کیانم دیگه چیکار داری؟

آوا با وحشت روی‌ تخت نشسته بود و سعی داشت با دستانش محافظ نطفه‌ی‌ کوچکش باشد.

خطر را انگاری این موجود کوچک هم حس کرده بود.

کیان نزدیک مادرش شد و با انگشتش خط و‌ نشان کشید.

_ مامان، حق نداری حتی یه‌ کلمه بهش توهین کنی. آوا کاملاً بی تقصیره پس حق…نداری. خب؟!

سارا قدمی‌ جلو گذاشت که مانعش شد.

مادرش دستانش را بالا آورد و باز گامی دیگر.

_ کاریش ندارم. فقط می‌خوام باهاش‌ حرف بزنم.

به کنار تخت که رسید کیان هم به کنارشان رفت و عصبی روی دسته‌ی صندلی ضرب گرفت.

_ برو بیرون کیان.

کیان نگاه تیزی به مادرش انداخت و خواست ممانعت کند اما سارا زودتر جنبید.

_ می‌دونم حامله‌ست، نگران نباش. نمی‌ذارم یه مادر دیگه داغ جگر گوشه‌اش و ببینه.

این حرفش مصادف شد با اولین اشک‌های آوا.

_ مامان جانم، فعلاَ بیا برو. حالش خوب نیست، استرس واسه‌‌ش سمه. انقدر تو این چند وقت گریه کرده که چشماش خشک شده. بیا برو بیرون، لطفاً مامان.

مادرش با پشت دست اشک‌هایش را پاک کرد و سمت در گام برداشت.

_ فقط بخاطر پسرم می‌رم دختر جون ولی بذار یه چیزی و بهت بگم. من روی تو حساب یه نور تازه رو برای خانواده‌م باز کرده بودم. نمی‌دونستم تو همون سیاهی تو قعر شب بودی.

سپس در را باز کرد و بیرون رفت و این دختر را با عذاب وجدانی که حقش نبود، تنها گذاشت.

کیان قلبش ناموزونی را از سر گرفته بود.

برای اینکه آوایش نفهمد و دل نگران نشود لیوان آبی برای خودش ریخت.

اشک‌های دختر روبرویش خنجر می‌شدند و روحش را خراش می‌دادند.

لیوان را عصبی پایین آورد و روی میز کوباند.

_ برای چی گریه می‌کنی؟ آبغوره‌هات واسه چیه؟ گناه نکرده؟

آوا با لرزش شانه‌هایش پتو را روی سرش کشید و به سمت مخالف برگشت.

چند ثانیه‌ای بیشتر طول نکشید که پتو کاملاً از رویش کشیده شد و بر زمین افتاد.

_ یه قطره… فقط یه قطره اشک دیگه بریز…

خودش هم برای ادامه‌ی جمله‌اش مانده بود چه بگوید.

چه کار می‌توانست بکند؟

یا جمله‌ی بهتر…

چطور دلش می‌آمد آخر؟

عزیزش کم زخم نخورده بود.

آوا هم دیگر گریه نمی‌کرد اما آثارش هنوز پابرجا بودند.

کنارش دراز کشید و او را از پشت در آغوش کشید و موهایش را بوسه باران کرد.

_ من چطور می‌تونم با تو کاری کنم آخه؟ ولی گریه نکن. باشه؟

دستش را سوق تا روی دست آوا که روی شکمش بود و روی هر دو نوازش وار نشست.

_ بذار سه تامون شاد باشیم، کوچولومون که بدنیا بیاد همه چی بهتر می‌شه. مگه نه؟

_ کیان…ولی من قاتل نیستم.

سرش را در گودی گردن دختر گذاشت و عطر تنش را به‌ جان کشید.

_ آخه مگه تو می‌تونی‌ همچین کاری و بکنی عزیز دلم؟ همه هم بالاخره قبول می‌کنن. دیر یا زودش هم فرقی نمی‌کنه چون من پیشتم.

*****

در آپارتمان را گشود و به داخل هدایتش کرد.

با دیدن دکوراسیون روبرویش پی به سلیقه‌ی‌منحصر به فرد کیان برد.

خانه‌ آرامش بخشی‌ بود.

در یکی از طبقاتِ برجی چهل طبقه که از پنجره‌های سراسری دور خانه تا پایین می‌شد تخمین زد که حدود طبقات آخرند.

در آسانسور که کیان هوش و حواسش را برده بود به اعداد نمایشگر توجهی نداشت.

اولین چیزی که نظر را به خود معطوف می‌ساخت کاغذ دیواری‌های سفید با رگه‌های‌نقره‌ای بودند که در دو ضلع خانه طرح ماندالای بزرگ نقره‌ای روی آن، چشم را می‌نواخت.

بعد از آن‌ مبل های چرم سفید همراه بالشتک‌هایی با طیف رنگ آبی آسمانی و طوسی.

فرش گرد و طرح ماکارونی سفید، آبی هم نمای ویژه‌ای به پارکت های دودی رنگ خانه داده بود.

یک تلویزیون که روی دیوار نصب شده و یک میز که رویش گلدانی شیشه‌ای و استوانه‌ای با دسته گل رز آبی و سفید که داخلش بود، تنها تزئینات این سالن پنجاه متری بودند.

از دیدن دیگر جاهای خانه صرف نظر کرد ، چرخی زد و به صورت جدی اما آرام کیانش نگاه کرد.

_ می‌دونستی خیلی خوبی؟

لبخند کمرنگی زد و با انگشت اشاره‌اش گونه‌ی آوا را رصد کرد.

_ این کمترین کاری بود که‌می‌تونستم برای جبران خطاهای اخیرم بکنم. حداقلش اینه که دیگه زخم زبونای احتمالی مامانم و نمی‌شنوی. سامان و که برات‌ یادآور خاطره‌های خوبی نیست، نمی‌بینی و دیگه تو خونه‌ای نیستی که عذاب و باهاش اُنس گرفتی. پیش همیم، تا آخر عمر. نمی‌ذاریم لبخند از لبامون پر بکشه‌ این خونه هم می‌شه شاهد شادی‌هامون، بدنیا اومدن این کوچولو، راه افتادنش، مامان گفتنش و…این خونه می‌شه پناهگاه پر از آرامشمون.

سر قولش بود، دیگر گریه نمی‌کرد.

حتی از روی دوست داشتن اما بغض را چرا.

بغض کرد از خوبی کیانش که می‌خواست شادی را با این نو خانه عجین کند.

خانواده شده بودند و نطفه‌ی دو ماهه نشده‌اش، رنگ و بوی خاصی به این جمع کوچک داده بود.

_ آشپزی بلد نیستما ولی چطوره اولین غذامون تخم مرغ سوخته باشه؟ این کوچولو هم حساب بیاد دستش که این بیرون خبری از غذاهای خوشمزه نیست. هان؟ نظرت؟

در این لحظه این که خم نشود و بوسه‌ای از عسل لبانش نگیرد ناممکن ترین بود.

_ برو ببینم چیکار می‌کنی خانم خونه. فقط منم باشم که اذیت نشی.

به سمت راهرویی رفت که اتاق خواب ها را در بر گرفته بود.

در اولین اتاق را گشود و با محیطی سفید و بنفش که آرامش را ساطع می‌کرد روبرو شد.

_ یعنی تا آخر می‌خوای مراقبم باشی؟

صدای کیان را از جایی نه چندان نزدیک شنید.

_ قطعاً می‌خوام همینکار و کنم که نه ماه شرکت و سپردم دست آرمان.

لبخند روی‌لبش ارادی نبود.

در کمد را باز کرد و با حجم عظیمی از لباس روبرو شد.

یاد ویلای شیشه‌ای کیان افتاد، دلش برای هر آن چه که در آن سالها بود تنگ شده بود، اما زندگیِ کنونی‌اش هم قابل کنار گذاشتن نبود با همه‌ی مانع هایش.

دلش کمی شیطنت می‌خواست.

نیمتنه‌ی دکلته‌ی قرمز رنگی را از میان لباس ها بیرون کشید و با یک شرتک لی و رژ قرمز، تیپش را تکمیل کرد.

موهایش را دست کشید و آزاد دورش رها کرد و سمت آشپزخانه گام برداشت.

رفتار کیان دور از انتظارش بود وقتی که او را دید و با لبخند مردانه‌ای سرش را برگرداند و به سمت یخچال رفت.

_ یادته یه بار بهم گفتی سست عنصرم؟ ولی من حتی جلوی تو هم می‌تونم خوددار باشم دختر خانم. حالا بیا این تخم مرغا رو بزن که می‌خوام واسه اولین بار دست پختت رو بخورم خانم دکتر.

با حرص دانه دانه تخم مرغا را از دستش گرفت و تند تند داخل ماهیتابه شکستشان.

_ نخیرم، چی فکر کردی واسه خودت؟ دو سال بود تو خونه‌ی داداش گرامیت نمی‌تونستم هر لباسی رو بپوشم. دلم تیپ زدن خواست، بد کاری کردم؟

از کنارش خم شد و شعله‌ی گاز را کم کرد تا یک وقت روغن نجوشد و به اطراف پراکنده نشود.

_ خیلی هم کار خوبی کردی. من کی گفتم تیپ نزن؟ توی این هشت ماه مجازی هر تیپی و بزنی اما بعد از اون مواظب باش که…

به عقب هولش داد و صدای اولین خنده‌هایشان در لا به لای آجر‌های این خانه ثبت شد.

با بوی سوختگی آوا هول برگشت و زیر شعله را خاموش کرد.

برای اولین تجربه‌ی آشپزی، تخم مرغ سوخته نسبتاً خوب‌ بود.

قابل خوردن شد وقتی‌ کیان روی میز پنیز و کره و چند نوع مربا چید و پیش دستی های شامل تخم مرغ شاید تنها نقش نمادین داشتند.

حال معده‌اش با وجود این موجود دوست داشتنی کمی وخیم تر از پیش شده بود و داروهایش محدودتر.

اکثر داروهایش برای جنین مضر بودند و آوا حال بد این روزهایش را به جان می‌خرید تا نوزادش سلامت به میان خانواده‌ی کوچکشان بیاید.

با پیچ و تاب خوردن معده‌اش به سرعت از پشت میز بلند شد و خود را به سرویس رساند و گوش‌های کیپ شده‌اش صدای نگران کیان که مدام به در ضربه می‌زد را به سختی می‌شنید.

رنگ رژش رفته و به جایش سفیدی جای آنرا گرفته بود.

در را گشود و دست راستش را به علامت خوب بودن بالا آورد.

_ چیزیم نیست، نگران نشو.

با کمک کیان تا اتاق رفت و روی صندلی میز آرایش نشست، نگاهش که به آینه‌ خورد، خود را لاغر تر و ضعیف از پیش دریافت.

دیگر خبری از صورت نسبتاً پر و تپلش نبود، استخوان‌های گونه‌اش محسوس قابل رصد بودند و جای شادابیِ چشم‌هایش را حاله‌ای از غم پوشانده بود.

دیگر خبری هم از تارهای نازک و کوتاه ابروهایش نبود و هر چه که بود هنر هاشور و میکروبیلدینگی بود که متخصص زیبایی روی صورتش پیاده کرده.

دست که رویشان می‌کشیدی تنها می‌توانستی لایه‌ای از پوست را حس ‌کنی.

مو را‌‌‌…نه!

مژه‌هایش برای خودش بودند اما کوتاه و کم پشت، همانند موهایش.

سرطان با او بد کرده بود و بخش عظیمی از زندگی‌اش را تحت شعاع خود در آورده و تمام آوا را نابود ساخته بود.

اما به همه‌ی این‌ها پشت پا می‌زد، چون‌ کیانش خودِ وجودش را می‌خواست.

اگر به زیبایی بود در این شهر بزرگ و شلوغ، اگر کمی در کلاب‌ها گشت و گزار می‌کردی، مثل آب خوردن می‌توانستی مالک زیباترین‌ها شوی.

او خود را دارای ذات زیبا و پاک نمی‌دانست اما به یک چیز اعتقاد محکمی داشت.

حرف عشق به میان که می‌آید تمام معادلات را بر هم می‌زند و معلومات و مجلوهاتی را که مرتب کرده و هر یک را به گوشه‌ای از ذهنت فرستاده بودی را از پایه و اساس ویران می‌کند و تمامت می‌شود مجهولاتی که هیچ نظری برایشان نداری.

و می‌دانست که مردش عاشق اوست، عاشق خوبی‌هایش…

بدی‌هایش…

بد خلقی‌هایش و…

این دختر تا دو سال قبل‌تر زیبا بود و حال فهمیده بود زیبایی پایدار نیست.

هیچ چیزی در این دنیا پایدار نیست جز روحی که خواسته‌هایش پایان ناپذیر است و عشق…

بخشی از این موهبت الهی‌ست و این دو داشتند این حس آسمانی را با یکدیگر تجربه می‌کردند.

با حس شانه‌ای که روی موهایش کشیده شد کمی سرش را چرخاند و فشار ملایم دست کیان مانع پیشروی او شد.

همانطور که موهایش را با حوصله شانه می‌زد صدایش در اتاق پیچید.

_ همیشه اولینا توی ذهن آدم می‌مونن و ثبت می‌شن. مثل اولین باری که موهات رو دیدم. توی بالکن اتاق بودی. بعد از اینکه زخمم خونریزی کرد. اون‌موقع موهات بلندتر بودن ولی هنوزم زیبان. خدا خیلی دوستم داشت که نذاشت تو حسرت لمس موهات بمونم.

با انگشتانش آخرین شانه را در موج موهایش کشید و با حرف آوا او را به آغوشش دعوت کرد.

_ اعتراف کن که همونجا عاشقم شدی.

انحنای لبش را به مهر مزین کرد و از همان فاصله‌ی نزدیک، شب‌های پرستاره‌اش را با آن کویر یکی ساخت.

_ قبلا هم بهت گفتم. من وقتی عاشقت شدم که وجودت و شناختم و…نمی‌دونم کی شناختمت. شاید همون اول و شاید هم توی اون بازه زمانی‌ای که پیشم بودی. حالا هم پاشو بریم بخوابیم که ساعت از یک گذشته.

خودش آوا را در آغوش کشید.

با طمانینه روی تخت گذاشت و بعد از کشیدن پتو رویشان خم شد و آباژور را خاموش کرد.

بوسه‌ای روی پیشانی دختر کاشت و چشمانش را با آرامش بست.

*****

از مطب بیرون آمدند و با خنده به دیگری نگاه کردند.

حس نابی بود.

خیلی ناب.

مانند چه را نمی‌دانست.

همزمان با باز کردن در ماشین برای آوا صدای گوشی‌اش هم بلند شد، مادرش بود.

دلت اگر بدترین دردها را به خود ببیند وقتی که مادر باشی، همه چیز فرق می‌کند.

نگرانی برای پسر و نوه‌اش ناخودآگاه آوا را هم پیشش عزیز می‌کرد.

می‌دانست که این دختر بی‌گناه است اما شاید هنوز نتوانسه بود با آن کنار بیاید.

_ جانم مامان؟

پشت فرمان نشست و با دست راستش استارت زد.

_ هر سه تاشون سالم سالمن.

همزمان با رها کردن کلاج لبخندی به وسعت دریا زد.

_ آره دوقلو‌ان.‌‌..دو تا دختر ناز و تپل.

کمی ابروهایش بهم نزدیک شدند و گفت:

_ اگه دلت فقط برای من…

گوشی‌اش را جابجا کرد و نگاه اطمینان بخشی به آوا انداخت.

_ باشه، می‌آیم اونجا‌.

گوشی را جلوی پنجره انداخت و فرمان را در دست گرفت.

_مامان گفت بریم اونجا و دلش برای من و تو تنگ شده. یعنی تونسته با این قضیه یکم کنار بیاد. مگه نه؟

آوا خوشحال بود برای یک نفر دیگری که واقعیت را پذیرفته بود.

این دفعه داشتند چهار نفره باز می‌گشتند.

خدا به آنها دو دختر هدیه داده بود و چه از این بهتر؟

به ویلا که رسیدند نگهبان در را گشود و کیان ماشین را تا جلوی ساختمان برد.

سارا به استقبالشان روی ایوان ایستاده بود و آنها را با لبخند تماشا می‌کرد.

پیاده که شدند آوا جلوتر راه افتاد و سارا را در آغوش کشید.

سخت بود کاری که سارا کرده بود.

سارا کسی بود که پسرش بخاطر آوا کشته شده بود.

قاتل نبود اما مسببش بود و سارا این دختر را بخشیده بود.

بخاطر شادی بازگشته شده به خانواده‌شان.

کیان به کنار دو زن زندگی‌اش رفت و دست روی شانه‌شان گذاشت و آنها را به داخل هدایت کرد.

هر سه داخل رفتند و کیان با ندیدن سامان و آرمان چشمانش را ریز کرد.

_ پسرا کجان؟

_ شرکت، سامان و مجبور کردم به زندگی‌ برگرده. دیگه باید به خودش بیاد.

آوا را کنار خودش روی مبل نشاند و دست روی پایش گذاشت.

_ وقتی بهشون خبر دادم که دو تا کوچولو داری، نمی‌دونی چقدر ذوق کردن. خوشحالم که کیانم و خوشبخت کردی و پسرام و شاد. اینا که خوشحال باشن من دیگه چیزی از خدا نمی‌خوام.

_ باز واسه چی آبغوره گرفتی مامان؟

با شنیدن صدای آرمان سرشان را برگرداندند و با دو مردی که دستانشان پر از کیسه‌های خرید بود، مواجه شدند.

رنگارنگیِ وسایل داخل کیسه و پارچه‌های سفید و صورتی‌ای که از همین فاصله داد می‌زدند، لباس‌های دلبرانه‌ی یک دختر کوچولواند، دست‌های آوا را بالا آورد و جلوی لب‌هایش قرار داد‌.

ذوق…

شادی…

شعف و عشق…

برای این حس کم بودند.

آرمان دستانش را همراه کیسه‌ها بالا آورد و ابروهایش را کمی از چشمانش فاصله داد.

_ اولین خریدای دو تا کوچولومون توسط دو تا عمو.

مامان و بابا، مادربزرگ و عمو…

نسبت‌های زیبایی بودند.

سامان هم لبخند داشت.

آن هم از نوع محسوس.

از ته دل و لبخندی که علاوه بر لب‌هایش در چشم‌هایش هم موج می‌زد.

تا کمتر از نیم سال دیگر دو موجود دوست داشتنی قدم به این دنیا می‌گذاشتند.

دنیایی که خوب بود و نبود.

مهربان بود و نبود.

اما اگر بنا بر این بود که خوب نباشد…

پس باید تنها برای ستون‌های این خانواده خوب نباشد‌‌.

برای اینها خوب نباشد..

و باید در عوض تمام زیبایی‌هایش را به پای این دو کوچک بریزد.

غمگین بودند، وجودشان و روحشان زخم خورده بود اما باید شاد می‌بودند تا اشک نباشد.

غم نباشد‌.

و نفرت…

چمدان بسته و راهی سفری دور شود.

هر پنج نفرشان خریدها را دوره کردند و هر یک با ذوق هر چه به دست داشتند را به یکدیگر نشان می‌دادند.

که بگویند…ما هستیم.

ما هستیم تا تو باشی…

من باشم …

و اگر ما نباشیم هیچ یک وجود نخواهیم داشت.

ما هستیم که اگر دلخوری‌ای بود رفع شود.

غمی بود کنار زده شود.

و ما هستیم تا تمام مشکلات و موانع را با هم از سر راه برداریم.

جفت جفت بودند هر چه خریده شده بود.

دو جفت کفش صورتی که نصف کف دست هم نمی‌شد.

دو سرهمیِ سفید با طرح‌های صورتی.

دو جفت تلِ سر پاپیونی.

دخترانش یک هفته‌ای بود با حرکت‌های کوچکشان اعلام حضور می‌کردند و حال آن ها هم پی به وجود این دو کوچک برده بودند.

اما اصرارهای سارا برای شب خوابیدن در آنجا بی فایده بود و آوا و کیان با هدایای دو عمو به خانه برگشتند.

آوا نمی‌خواست در پاسی از شب کسی شاهد پیچیدن او از درد به خودش باشد.

همین پا به پا آمدن کیان برایش کافی بود.

نوازش‌هایش…

حرف های دل‌نشینش…

بهترین مسکن‌های جهان بودند.

دخترانش را از جان بیشتر دوست داشت.

دیگر چند ماه درد کشیدن که چیزی نبود.

*****

کاغذ را از جلوی چشمانش کنار نمی‌برد، شک داشت به آنچه در این نامه نوشته شده بود.

مردمک‌هایش را تا بالای صفحه کشید و چند باره از خط اول شروع به خواندن کرد.

” سلام و احوال پرسی نمی‌کنم چون ارزشش و ندارید.

نامه رو هم همه جانبه نوشتم.

به زنِ اون پلیس، پسرش و دختری که حالا عروس این خونواده شده.

کسی که مایه‌ی عذاب‌های چند ساله‌تون بود منم.

و نخواهید هم فهمید که من…کی‌ام.

ولی این و بدونید که گذشتم.

از هر نفرتی که تو دلم بود گذشتم.

با این که هنوز تقاص پس ندادید.”

با صدای ظریف همسرش سرش را بالا آورد.

_ این نامه چیِ کیان؟

سرش را بالا آورد تا به صورت آوایش نگاه کند.

_ به گفته‌ی خودش از انتقامش گذشته. اگه واقعاً گذشته باشه!

با نگرانی دستش را روی بازوی کیان گذاشت و نزدیک تر شد.

_ منظورت اینه شاید اینم یه نقشه‌ی دیگه‌ست؟

کاغذ را از وسط تا زد و پشت خود را به مبل کوباند.

_ احتمالش زیاده ولی این یارو کیه؟ ما تقاص چی و باید پس بدیم؟ تو رو هم گفته بود، گیج شدم. باید به آرمان زنگ بزنم، لطفاً تلفن و بده.

آوا دستش را بلند کرد و تلفن بی سیم را از روی میز برداشت.

به برادرش زنگ زد و با تعریف جریان خانواده‌اش را برای شام دعوت کرد تا شاید با هم به جایی رسیدند.

بلافاصله بعد از قطع تماس به رستورانی زنگ زد و سفارش غذا داد.

دست پخت آوایش خوب شده بود اما آشپزی برایش با وجود درد کمر وحتشناکش ناممکن بود.

آوا بلند شد و با کشیدن دستش او را وادار به ایستادن کرد.

_ فکر کنی، عصبی می‌شی. عصبی بشی، قلبت اذیت می‌کنه. قلبت اذیت کنه، من نگران می‌شم، دو تا کوچولومون ناراحت می‌شن. پس باید چیکار کنی؟

کلافه دستی روی ته ریش مرتبش کشید و سعی کرد لبخند بزند.

_ نمی‌تونم بهش فکر نکنم چون بحث امنیت خونواده‌مه. ولی تو نگران نشو. خب؟

کیان را سمت‌ حمام کشاند و با فرستادنش درون اتاقک شیشه‌ای که شباهت زیادی به حمام ویلای کیان داشت، اخم ملایمی کرد.

_ حداقل تا شب بهش نکن چون می‌دونم شب انقدر می‌خوای عصبی بشی که رنگت تا صبح سفید بشه.

کیان بوسه‌ای روی گونه اش کاشت و در را بست.

به آرامی سمت کمد رفت و تونیک پرتقالی رنگی را انتخاب کرد.

بلندی‌اش با توجه به شکم بزرگش تا میانه‌های ساق پایش می‌رسید و جنس سبکش او را اذیت نمی‌کرد.

خودش هم نگران بود…

فکر می‌کرد…

و اخم‌هایش با تکان خوردن های شدید آن دو وروجک در هم می‌رفت.

ماه هفتمش بود و انجام کارهایش دشوار تر از پیش.

به سمت جزیره رفت و نوارقلب کیان که صبح مجبور شده بود بدهد را برداشت و روی مبل نشست.

لب هایش با دیدن روند بهبودی مردش رو به بالا متمایل شد.

در ذهنش شروع به رویا پردازی کرد.

کیانش دیگر داشت خوب می‌شد…

دخترانشان تا کمتر از دو ماه دیگر به میانشان می‌آمدند…

سارا دوستش داشت…

دو برادر که بعد از کیانش حامی‌اش بودند…

حال اگر در این میان…

این نامه حقیقت داشته باشد…

می‌توانست بدون ترس زندگی کند و به زادگاهش بازگردد.

آغوش پر مهر پدر و مادرش را داشته باشد.

شاهد برادر بزرگ شده‌اش باشد.

در سرزمین رویاهایش غرق شده بود که صدای آیفون او را به دنیای واقعی برگرداند.

خواست بلند شود که دست کیان روی شانه اش نشست و سمت آیفون رفت.

در واحد که زده شد دستش را به مبل گرفت و با نفس نفس کنار کیان رفت.

نگرانی در چهره‌ی آنها هم مشهود بود.

_ چرا بلند شدی دخترم، بیا بریم بشین، اذیت می‌شی.

لبخند بی جانی به سارایی زد که دست دور کمرش انداخته بود و او را به جایگاه قبلش می‌برد.

دستش را به آرامی فشار داد و سعی کرد دلش را گرم کند.

_ نگران نشیا، همه چیز درست می‌شه.

این جمله…

تمام آرزویش بود.

شاید تحمل شراره‌های دوزخ راحت تر از این عذاب بودند.

سه برادر به داخل بالکن رفته بودند تا صحبت کنند و ببیند ته این داستان به کجا ختم می‌شود.

تابستان بود و با وجود باد خنکی که از فنِ کولرگازی به صورتش می‌خورد، احساس گرمای شدیدی می‌کرد.

سارا به گلدان روی مییز خیره شده بود و…او هم در فکر بود.

_ کیان قلبش بهتر شده.

این حرف را زد تا نگاهش از آن گل‌های رز جدا شود و افکارش را فراری بدهد.

نتیجه هم داد.

چشم‌هایش خیس شدند اما نه از غصه.

_ راست می‌گی آوا؟

سرش را با لبخند تکان داد که بلافاصله آغوش مادرانه‌ی سارا نصیبش شد.

دست راست دختر را میان دستش گرفت و خواست چیزی بگوید که مکث کرد.

_ تو چرا انقدر سردی دختر؟ بذار کولر و خاموش کنم.

آوا سریع ممانعت کرد.

_ نه. هوا خیلی گرمه، نمی‌خواد.

_ حالت خوبه؟

نبود…تپش قلبش شدت گرفته بود و گرگرفتگی شدیدی داشت.

《خوبم》دروغینش همزمان شد با زنگ خوردن مجدد آیفون.

دست سارا که داشت بلند می‌شد را گرفت و نشاند.

_ تو بشین مامان، فکر کنم غذا رو آوردن. کمرمم گرفته، یکم حرکت کنم.

سارا که با تردید نشست، به سختی بلند شد و قدم اول به دوم نرسیده، درد وحشتنکای بین دل و کمرش پیچید و سرش گیج رفت.

تنش که سرمای پارکت‌ها را حس کرد، دستش زیر دلش نشست و آنرا محکم فشرد.

صدای برخوردش با زمین پسران را از بالکن بیرون کشاند و کیان با دیدنش در آن وضعیت خود را به آوا رساند و او را در آغوشش جای داد.

*****

پوستشان لطیف بود و سفید.

چشمانشان به رنگ چشمان عموی کوچکشان بود.

عسلی‌هایی با رگه‌های دلنشین سبز.

انگشتانشان کوچک بودند و بامزه.

لب‌های غنچه‌ای شکل و لپ‌های تپل.

بعد از چند هفته‌ای که دخترانش را تحت مراقبت گرفته بودند تازه داشت آنها را با دل سیر نگاه می‌کرد.

از همه‌ی این‌ها زیباتر حس نوشکافته‌ی مادرانه‌اش بود.

گهواره‌شان را به آرامی تکان داد و آویز‌های ماه و ستاره‌شان شروع به رقصیدن کردند.

همیشه برایش سوال بود که یک مادر چگونه دوقلوهایش را از هم می‌شناسد.

حال با وجود همسان بودنشان دلسا و السایش را به راحتی از هم تشخیص می‌داد.

نمی‌دانست چگونه و چطور اما این کار را به خوبی بلد بود.

با دخترانش که بود همه‌ی افکارش فرار می‌کردند.

با نشستن کسی در کنارش ریتمیک گهواره ها را تکان داد.

_ خوشبختیم کیان، نه؟ حداقل من که خوشبختم. تو رو دارم، دلسا و السام رو دارم. مگه دیگه چی می‌خوام؟

شانه‌های همسرش را در آغوش کشید و روی موهایش بوسه زد.

_ آره خوشبختیم ولی خوشبختیمون تو خطره.

دست السا که از بین نرده‌های گهواره بیرون افتاده بود را گرفت و نوازش کرد.

_ اتفاقی افتاده؟

چند دقیقه‌ای در سکوت گذشت.

سکوتی که نمی‌دانست سرانجامش چه چیزی را رقم می‌زند و… بالاخره کیان این فضای خفقان آور را با صدایش شکست.

_ اون نامه همه‌اش یه شوخی بود، یه شوخی مزخرف یا بهترش…یه نوع تهدید. صبح زود ادوارد که بیدار می‌شه می‌فهمه دو تا از نگهبانا نیستن. وقتی خونه رو می‌گرده…اونا رو کشته شده توی انبار پیدا می‌کنه.

این دو سال فقط می‌ترسیدم همچین روزی برسه. اون می‌خواد از هممون انتقام بگیره.

_ به پلیس خبر ندادید؟

دستی روی صورتش کشید و نفسش را رها کرد.

_ پای خود آرمانم گیره. سامان و مامان الان توی راهن. قراره چند مدت بیان اینجا. منم می‌رم یه سر به ویلا بزنم.

نیم ساعت بعد با زنگ آیفون بلند شد و با سپردن بچه‌ها به سامان از خانه خارج شد.

تا به آنجا برسد نفهمید چگونه فرمان را کنترل کرد و چگونه سالم رسید.

از دور که نگاه کرد با دیدن نورهای‌آبی و قرمز و آژیر پلیس دلش به یکباره فرو ریخت.

ماشین را بی حواس پارک کرد و سریع از آن پیاده شد و خود را به آرمانی رساند که او را دست بند زده داشتند سوار ماشین می‌کردند.

به روبرویش رقت و شانه‌هایش را گرفت.

_ آرمان؟ چی شده داداش؟

با هشدار‌ مامور سرش را نزدیک گوش کیان آورد.

_ مدارک و پیدا کردن. اول اومدن سراغ من، معلوم نیست اون پست فطرت کجاست. اگه چیزیم شد…مراقب مامان و سامان باش.

_ چی می‌گی آرمان؟

اما با کشیده شدنش توسط مامور از او جدا شدند و فرسنگ‌ها فاصله گرفتند.

چند قدمی عقب رفت و کنار سکو نشست.

فکر اینکه برادرش را به جرم نکرده اعدام کنند دیوانه‌اش می‌کرد.

دیگر صبرش تمام شده بود از نامردی‌های این زمانه.

هر دو مشتش را به لبه‌ی باغچه کوبید و کوبید و کوبید…

با بغض ناله کرد، فریاد زد و گله کرد از خوشی‌های نبوده.

به خدا قسم که ناشکر نبود.

به خدا قسم که همان خدا او را از یاد برده بود.

تا سپیده‌ی صبح زیر چتر آسمان نشست و دم نزد.

دم زدن نداشت آخر…

حاضر بود هر شب را اینگونه سحر کند و…

اینگونه را نه!

آخرین‌هایش را جمع و جور کرد و بلند شد.

یکبار دیگر می‌جنگید.

با چنگ و دندان خانواده‌اش را نجات می‌داد، آن فرد مجهول را می‌یافت و به بدترین شکل ممکن به سزای عملش می‌رساند.

حتی اگر بهایش نفس‌های نصفه نیمه‌اش باشد.

*****

با انگشتانش لیوان روی میز را چرخاند.

با وجود این حالش استرس و ترس و نگرانی برایش بی معنی بودند.

_ نمی‌خوای حرف بزنی؟

شانه‌اش را با بی اعتنایی بالا انداخت.

می‌دانست گروهکی پشت دیوارها نشسته و مشغول چک کردن اوضاع او هستند.

_ من وقتی اون قرار داد و امضا کردم‌…مست بودم‌. بعدش نقش من توی اون معامله صفر بود.

مرد روبرویش روی برگه‌ای نکته‌هایی را یادداشت کرد.

_ خودت مدرکی برای صدق گفته‌ت داری؟

نگاهش را بالا آورد و با گذشتن ثانیه‌ای، سرش را تکان داد.

_ پس قبول کن که فعلا مضنونی. ما فرهمند و هم گرفتیم و اگه واقعا بی گناه باشی مطمئن باش همه چی ثابت می‌شه.

فرهمند همان بی صفتی بود که امضایش را در حال مستی گرفته بود.

بازپرس از روی صندلی بلند شد که لیوان را کمی روی میز هول داد.

_ باهاتون حرف دارم سرکار.

نیمه برخاسته نشست و به او گوش سپرد.

_ فرهمند و نمی‌دونم اما من و خانواده‌م دشمن داریم و…خودمون هم نمی‌دونیم‌ کیه.قضیه برمی‌گرده به سال ها پیش..

با حوصله تمام قضایا و اتفاقات را برایش شرح داد و منتظر نتیجه ماند.

_ اطلاعات کاملاً بجایی بود آرمان، چون یجور مسائل خصوصی بودن ما ازشون بی خبر بودیم. اما دو تا نکته…پدرت پلیس بوده و سیزده سال پیش برادرت به قتل می‌رسه و همچنین قاتلش اعدام می‌شه احتمال نمی‌دی که این فرد به این قضیه مربوط باشه؟

روزها و هفته‌ها به این موضوع فکر کرده و آخر به این نتیجه رسیده بود که آن زن کسی را نداشت.

_ نه، اون زن کاملاً تنها بود.

_ اینایی که گفتی یه چیز دیگه رو هم واضح می‌کنه. این فرد هر کی بوده توی خونه‌ی تو نفوذی داشته. از نزدیک ترین فرد بهت شروع کنیم. ادوارد یا…امیر فرهمند، می‌شه یکم بیشتر بهم توضیح بدی؟

درست بود…امیر فرهمند.

پسر همان شریک نامردش.

_ پسره همایونه و رفیق قدیمیه من. با پدرش بدجور مشکل داشت و بعد از قضیه‌ی امضا خودش و از پدرش جدا کرد و اومد پیش من. اون دست راست منه در حقیقت.

_ امکانش هست که…

_ نه امکان نداره که ادوارد توی این قضیه دستی داشته باشه.

سردرد عصبی‌اش به چشم‌هایش هم سرایت کرده و آنها را دردمند ساخته بود.

_ ما به اتفاقات چهارده سال پیش هم نیاز داریم، تعریف می‌کنی؟

سخت بود گفتش…

از برادرانش و دختری که حال همسر کیان بود.

اما مجبور بود که بگوید.

_ می‌گی که به اون زن ربطی نداره اما تنها ربطش به قضیه همونه آرمان.

موهای نامرتبش را به چنگ کشید.

_ آخه کی می‌تونه باشه؟ بابام همه‌ی اطلاعات اون زن و در آورده بود، تمام خانواده‌اش توی جنگ مرده بودن.

مرد بلند و با گذاشتن دستش روی شانه‌ی آرمان به سمت در رفت.

_ نگران نباش. هم اون فرد و پیدا می‌کنیم هم تو رو اگه بی گناه باشی نجات می‌دیم.

اگر آزاد می‌شد اولین کاری که می‌کرد دیدن برادر زاده‌هایش بود.

پیش از آن اتفاق دو خرس بزرگ خریده بود تا به دیدن تپل‌های کوچک برود و مطمئناً در این لحظه آن دو خرس صورتی داشتند دیوار را تماشا می‌کردند.

با سربازی به سلولش بازگشت و چند دقیقه‌ای بیشتر نگذشته بود که او را برای ملاقاتی‌ای که به سراغش آمده بود صدا زدند.

به اتاق ملاقات که رسید لرزه‌ی دلش را حس کرد، عصبی بود برای دختری که برایش مهم بود و جسارت بی‌جایش داشت زخم دیگری به روح آرمان می‌زد.

هر زمان دیگری بود با دیدنش در پوست خود نمی‌گنجید اما حال و در این‌مکان…

نه!

عصبی سمتش رفت و پشت صندلی جای گرفت.

_ اینجا چه غلطی می‌کنی الینا؟ قصدت چیه؟

سفیدیِ پوستش بیش از حالت عادی بود و این حاکی از نگرانی‌هایش برای این مرد بود.

_ اینجام چون نمی‌تونستم بذارم یه غریبه وکالتت و به عهده بگیره.

از بین دندان‌های کلید شده‌اش غرید:

_ هر کس و ناکسی باید اینجا باشه غیر تو. می‌خوای بدبخت‌تر از اینم کنی؟ اگه برای تو هم اتفاقی بیفته…اصلاً تو به منم فکر می‌کنی الینا؟ به این اعصاب داغونم؟ باید همین امروز از وکالت من دست بکشی.

با کوبیدن دستانش روی میز از جایش بلند شد.

_ من هیچ وقت این کار و نمی‌کنم آرمان چون دوست دارم نفهم.

حرفش را زد و با کفش‌های پاشنه هفت سانتی‌اش گام های بلند و عصبی‌اش را برداشت.

به دنبالش بلند شد و خواست بیرون برود که دستان سربازی بازویش را اسیر کردند.

_ الینا صبر کن…الینا…الینا با توعم…

*****

با صدای بلند‌ گریه می‌کرد و از مردش گله می‌کرد.

_ داری باهامون چیکار می‌کنی کیان؟ تو آینه وضع خودت و دیدی؟ نامرد من کل دیشب و داشتم می‌مردم. کیان نمی‌کشم تو دیگه‌ نمک نشو رو زخمام.

با حالت غیر ارادی از جای پرید و صدای دادش در خانه پیچید.

_ لال می‌شی یا نه؟ هان؟ بسه دیگه آوا.‌‌..بسه…

سامان شانه‌های او را با قدرت به عقب کشید و روی مبل انداختش و با سکوتش او را وادار به عقب نشینی کرد.

سارا هم کنار آوا نشسته بود و سر دخترک شکسته را روی سینه‌اش گذاشته بود.

هق هق و سک سکّه‌اش با هم ادغام شده بودند ولی باز هم آوا از موضعش کوتاه نیامد.

_ دو دقیقه دیرتر اون قرص لعنتی رو می‌خوردی معلوم نبود چی‌ می‌شد.

《بمیرم راحت شم》ی که کیان گفت آوا را مانند ماده ببری وحشی کرد.

و صدای جیغش در فضای خانه پیچید.

_ نخور که نخور. با اون وضع حاملگی که من داشتم حالمم الان بدتره اگه منم نخورم چند برابر تو حالم بدتر می‌شه. منم اهمیت نمی‌دم که بمیرم. بمیرم که تو راحت شی.

ناگهان صورتش سوخت.

بار اولش بود؟ نه؟

لب‌هایش را نزدیک گوش آوا آورد و لب زد:

_ یه بار دیگه…فقط یه بار دیگه این کلمه رو بگی یه بلایی سرت می‌یارم که بفهمی زر اضافه یعنی‌ چی.

پوزخندی زد و قطره‌ای اشک بین خون کنار لبش گم شد.

_ آره خب، مردی…زور بازو داری. یه زنم داری که دستش به هیچ جایی بند نیست. تازه داری روی واقعیت و نشون می‌دی؟ مگه نه؟

مشتش اینبار دیوار پشت سرش را مهمان ضرب دستش کرد.

در این بین دیدن انگشت‌های خون‌مرده‌ی کیان دلش را به درد آورد.

با کشیده شدن کیان به کنار نگاهش به سارایی خورد که با اشک و عصبانیت پسرش را کنار کشیده بود.

_ دست روی زنت بلند می‌کنی؟ مثلاً مردی تو؟ بدبخت همه نگرانی‌های برای اینه که دوست داره.

با فریادی دستش را روی قلبش کوبید.

_ آره مامان من بدبختم چون دستم به هیچ جایی بند نیست. بدبختم چون می‌ترسم روزی برای زنم و بچه‌ها و شماها اتفاقی بیفته و من اونموقع ندونم چیکار کنم. مامان من الان‌دیگه کارام دست خودم نیست، اعصابی واسه‌م نمونده. بخدا که دیوونه شدم.

آوا با احساس هجوم مایعی به سمت دستشویی دوید .

چند لحظه بیشتر طول نکشید تا سینک سفید به رنگ سرخ شود.

کیان به دنبالش آمد و شاید با دیدن عزیزش در آن حال دیوانه شده بود که هر چه به دستش می‌آمد را نقش بر زمین می‌کرد.

خدا را از اعماق وجودش صدا می‌کرد.

دختر با آن حالش جلو آمد و دست‌های زخمی کیان را در دست گرفت.

_ بسه کیانم..‌.آروم باش…نگاه کن…من…من خوبم…

نفس نفس می‌زد.

با استیصال برگشت و صورت شکسته‌اش را قاب گرفت و گونه‌هایش را لرزان دست کشید.

این مردش بود که اینگونه اشک‌می‌ریخت؟

صدای گریه‌های سارا هم می‌آمد و سامانی که این اطراف نبود.

شاید غرور سامان هنوز آنقدر نشکسته بود که جلویشان اشک بریزد.

_ داریم نابود می‌شیم آوا، بسمون نیست؟ چی می‌شد همه‌مون می‌رفتیم جایی که کسی دستش بهمون نرسه؟ چرا حتی نمی‌تونیم این کار و کنیم؟

_ کیان گریه که می‌کنی نابود می‌شم، گریه‌ی تو یعنی رسیدیم به ته خط، نذار فکر کنم ته خطی‌م، باشه؟

صدای گریه‌ی مردانه…

درد داشت.

دردی که می‌گویم آن درد‌های‌ نایاب را می‌گویم.

از آنهایی که جگر می‌سوزاند و دل می‌کُشاند.

هر مردی گریه کرده اما گریه با صدای بلند در توان هر مرد نیست.

آن مردی که گریه‌اش صدا دارد یعنی تمام.

یعنی دیگر از پس خندیدن‌های کوتاه نمایشی هم بر نمی‌آید.

_ مگه به ته خط نرسیدیم آوا؟

با گریه سری بالا انداخت.

_ نه نیستیم. تا هم و داریم ته خط نیستیم. کیان…من نمی‌تونم شکستت و ببینم، سرپا بمون. خب؟

سر آوا را روی سینه‌اش گذاشت و بالاخره باشه‌اش را گفت و همسرش را به اتاق برد تا استراحت کند.

دو سال از دور ذره ذره آب شدنش را دیده بود و تازه داشت می‌فهمید لمس همان حس از نزدیک…

طاقت فرساست.

داروهایش را که خورد چشم‌هایش آرام روی هم افتادند.

بوسه‌ای روی پیشانی‌اش گذاشت و بدون سر و صدا از اتاق خارج شد.

با افتادن کلمه‌ی ناشناس روی صفحه‌ی موبایلش اخم‌هایش در هم رفتند.

_ بله؟

صدای ظریف و زنانه‌ای از پشت خط به گوشش رسید.

_ سلام آقای شهران، من الینا مارک هستم‌. وکیل آرمان.

متفکر ابروهایش را بهم نزدیک کرد.

_ من تازه می‌خواستم امروز برای وکیل اقدام کنم و…

میان حرفش آمد تا بهانه‌ی تماسش را توجیه کند.

_ من خودم وکالتش و به عهده گرفتم. قبلاً هم وکیلش بودم. ما دوستای چند ساله‌ی همیم. نمی‌تونستم تنهاش بذارم.

با توضیحات به ظاهر کاملش هنوز قانع نشده بود.

_ به گوشی‌ش که زنگ زدم خاموش بود. پی‌اش و که گرفتم فهمیدم چه اتفاقی براش افتاده. مطمئن باشید هیچ کس بهتر از من نمی‌تونه از آرمان دفاع کنه. نمی‌خوام بگم من تو کارم خبره‌م، نه. فقط واقیعت ها رو تا جایی می‌دونم و آرمان خیلی برام باارزشه. پس قطعاً تمام تلاشم و برای اثبات بی گناهیش می‌کنم.آرمان با اینکار به شدت مخالفه ولی من پای تصمیمم هستم.

حدس اینکه برادرش دل به یک زن سپرده باشد کار چندان سختی نبود.

تجربه‌ای که‌ خودش با پوست و خون حسش کرده بود.

_ امیدوارم بتونی آرمان و برای همه‌مون نگه داری خانم‌ مارک.

تماسش را قطع کرد و به داخل اتاق برگشت.

رژ لب مدادی آوا را برداشت و روی آینه پیغام گذاشت که شب برمی‌گردد و جایی برای نگرانی نیست.

از داخل کمد پیرهن دیگری برداشت و بعد از پوشیدنش از خانه خارج شد.

*****

در دفترش نشسته بود و داشت به پرونده‌‌های روبرویش نگاه می‌کرد.

افرادش در بیست و چهار ساعت گذشته اطلاعات مکمل و عالی‌ای را به دستش رسانده بودند.

سعی کرد تمام اطلاعات موجود را کنار هم بچیند.

لیلا سعادت همسر رسمی همایون فرهمند و به گفته‌های آرمان دوست قدیمی مادرش.

دختر یکی از ثروتمندان و احتملاً ازدواجشان بیشتر شبیه یک تجارت بوده است.

مریم رمضانی قاتل ساشا و دختری که تمام خانواده‌اش را در بمب باران از دست داده.

اما در این بین دو پرونده ی پزشکی و یک سند محضری مشکوک بودند.

پرونده‌های پزشکی لیلا در یکی از بیمارستان‌های خصوصی آمریکا مربوط به چهل سال پیش و مبنی بر بیماری نازایی او یافته بودند و دو سال بعد امیری که در شناسنامه‌اش لیلا سعادت به عنوان مادرش ثبت شده.

در سوی دیگر پرونده‌ی مریم که سقط جنین هفت ماهه‌ی او را در سی و هشت سال پیش استناد می‌کند.

و یک خانه از املاک همایون فرهمند که در حول همان سالها به نام مریم رمضانی ثبت می‌شود.

ادوارد یا همان امیری که با پدرش مشکل دارد و…

همه‌ی این ها تنها می‌تواند یک چیز را ثابت کند..

با تقه‌ای که به در خورد پرونده را بست و اجازه‌ی ورود داد.

سربازی وارد شد و بعد از احترام به حرف آمد.

_ یه نفر اومده و میگه برادر آرمان شهرانه. می‌خواد شما رو ببینه.

سرش را به تایید تکان داد و کمی بعد روبرویش مردی خوش قامت با چهره‌ای خسته نمایان شد.

چهره‌اش در یکی از عکس های لابلای پرونده بود و او را به خوبی می‌شناخت.

دستش را برای نشستن مرد روبرویش دراز کرد‌

_ بفرمایید بشینید آقای شهران، ممنون که تشریف آوردید‌.

خودش دو ساعت پیش با کیان تماس گرفته بود و خواسته بود که به اینجا بیاید.

_ ما الان دو تا پرونده داریم و فکر می‌کنم پرونده‌ی فرد مجهول در اولیت باشه. چند تا سوال در این باره ازتون داشتم.

اخمی بین ابروهایش‌ نشاند و مقتدر و صاف نشست.

_ در خدمتم.

_ اول از همه…تا یه جایی چیزهایی رو فهمیدم و باید حواست خیلی به ادوارد باشه. مطمئناً می‌شناسیش. امیر فرهمند.

به تایید سر تکان داد و نگاهش به میز خورد که روی ورقه‌ی فلزیِ نقره‌ای، نام مرد روبرویش را نوشته بود.

Alex Anieli

خودش هم به ادوارد مشکوک شده بود.

_ چیز خاصی درباره‌اش می‌دونی؟

_ یه چیزایی آره. اون یه بچه‌ی پرورشگاهی توی آمریکا بوده و دوست مامانم و شوهرش چون بچه‌دار نمی‌شدن اون و به فرزندی می‌گیرن. اسمش اصلی‌ش هم ادوارد بوده، ادوارد جِیمز.

الکس چند باری سرش را تکان می‌دهد و نام ادوارد را زیر لب خواند.

_ از این موضوع مطمئنی؟

با قاطعیت جواب نفی‌اش را می‌دهد.

تنها چندباری از مادرش شنیده بود و استنادی برای گفته‌اش نداشت.

_ ادوارد جِیمزی وجود نداره، اون پسر همایونه ولی لیلا نه…احتمالی که من می‌دم…امیر پسر مریم رمضانیه…

با حیرت به الکس نگاه می‌کند.

_ منظورت چیه سرکار؟ متوجه نمی‌شم. این دو نفر بهم هیج ربطی ندارن.

_ هنوز نمی‌تونم با قاطعیت بگم ولی با اطلاعاتی که بچه‌ها از افراد مضنون این پرونده بدست آوردن…یه چیزایی این وسط مشکوکه. مریم یه پرونده‌ی پزشکی داره که نشون می‌ده حدود سی و خورده‌ای سال پیش جنین هفت ماهه‌اش رو سقط می‌کنه و توی همون بازه‌ی زمانی لیلا و همایون یه بچه رو به سرپرستی می‌گیرن.

کیان کمی با انگشتان دستش بازی می‌کند.

_ اینا چه ربطی بهم دارن؟ هر روز هزار نفر می‌میرن و بدنیا می‌یان.

از پشت میزش بلند می‌شود و روبروی کیان می‌نشیند.

_ حرفت درسته…ولی اواخر ماهی که امیر و به فرزندی می‌گیرن یکی از ملک‌های همایون بنام مریم می‌شه. من از دینِ شما اطلاع زیادی ندارم ولی تا اونجایی که من حدس می‌زنم به احتمال زیاد اون ملک مهریه‌ای بوده که مریم برای صیغه‌اش از همایون خواسته و در عوض بچه‌ای که بهش می‌ده. یه صیغه‌ی شرعی ولی غیر رسمی که توی شناسنامه‌ی هیچ کدوم ثبت نشده. مریمی که به پول نیاز داشته و همایونی که یه وارث می‌خواسته.

دستی روی صورتش کشید و بعد از مکثی فرضیه‌اش را تدوین کرد.

_ منظورتون اینه که ادوارد می‌خواد انتقام مادرش و از ما بگیره؟

_ دقیقاً منظورم همینه و اون خیلی وقته که انتقامش و شروع کرده، از هفت سال پیش با مرگ غیر ارادیِ لیلا که در آخر مرگش و بر اثر گاز گرفتگی اعلام کردن. توی پرونده‌های جنایی این پرونده ناقص مونده و یه سال بعدش وقتی به نتیجه‌ای نرسیدن مختومه‌اش کردن.

ابروهایش را بالا فرستاد و تعجبش را نمایان کرد.

_ آره لیلا هفت سال پیش مرد ولی من خبری از این قضیه ندارم.

_ این قضیه شاید به پلیس inter poolمربوط نشه ولی با پرونده‌ی برادر شما یه زنجیره رو می‌سازه و من به عنوان مسئول این پرونده موظفم همه‌ی این هزارتو رو یه بار برم و برگردم تا شاید بی‌گناهی برادر شما اثبات بشه. پس باید با همکاری همدیگه پله پله از سی سال پیش بیایم تا امروز، فقط باید حواست جمع خانواده‌ت باشه و ما هم کمکت می‌کنیم. امروز قراره از همایون بازجویی کنم و حتماً خبرت می‌کنم.

بلند شد و بعد از دست دادن با الکس به سمت در رفت اما پیش از خروج رویش را کمی برگرداند و پرسید:

_ چرا به سامان زنگ نزدید؟

لبخند کوچکی زد و کمی به جلو مایل شد.

_ تا اونجایی که من می‌دونم سامان بیش از سنش بچه‌اش و شاید هم توی گذشته‌ی ناگوارش گیر کرده.

*****

نگران تند تند لباس‌های دلسا را به تنش کرد و او را در آغوش کشید.

زمانی که از خواب بیدار شد و خواست به دخترانش شیر بدهد با دیدن دلسایش که انگاری در کوره‌ای داغ بود وحشت کرد.

گوشی‌اش را در جیبش انداخت و از سارا خواست تا مراقب السا باشد.

_ سامان پس این یارو کجا موند؟

سامان تلفنش را قطع کرد و دلسا را از آغوش آوا گرفت و به سمت آسانسور رفت.

_ پایینه، سریع باش آوا حالش خوب نیست.

با گریه سوار آسانسور شد و به صورت بی رنگ و روی دخترکش خیره شد.

_ خدایا خودت کمکم کن.

تا آسانسور به همکف برسد انگار رُس وجودش را کشیدند.

با ادواردی که در ماشین نشسته بود، هر دو نفرشان سوار شدند و سامان دستور حرکت داد تا سریع تر به بیمارستان برسند.

بیست دقیقه‌ای گذشته بود و سامان با دیدن راه ناآشنایی که در پیش گرفته بودند، معترض شد.

_ چه غلطی داری می‌کنی؟ برو یه بیمارستان بچه…

ادوارد در صدم ثاتیه با قفل فرمان به کنار گردن سامان کوباند که جیغ بلند آوا را در پی داشت.

اسلحه‌اش را بیرون کشید و با نشانه گرفتنش به پشت ماشین دلِ آوا را از ترس لرزاند.

_ صدات در بیاد ماشه رو کشیدم.

دستش که صورت داغ دخترکش را را لمس کرد قلبش از حرکت ایستاد.

_ چیکار داری می‌کنی تو؟ ادوارد بچه‌ام…

_ لال شو…

با صدای دادش خم شد و از دلسایش با تمام جانش حفاظت کرد.

برایش مهم نبود که فرد ناشناس روزهای ترسناکش ادواردی بود که او را تهدید می‌کرد و با حرکتی سامان را بیهوش کرده بود.

تنها از پستوهای ذهنش حفظ جان دلسا می‌چرخید.

_ تو رو به هر کی می‌پرستی بذار دلسا رو برسونم بیمارستان بعد…بعد هر کاری خواستی بکن.

صدای تیری که درست از کنارش رد شد نفس را در سینه‌اش تنگ کرد.

کودکش حالش خوب نبود که اینگونه نفس‌های سردش جان از دل مادرش می‌بردند.

روی دلسا خم شد و به مرد نامردِ روبرویش التماس کرد.

برای جگر گوشه‌اش.

_ هر کاری بگی می‌کنم فقط بذار دلسا رو برسونم بیمارستان…التماست می‌کنم.

هیستیریک شروع به خندیدن کرد، آنقدر بلند که چشمان آوا را از وحشت گشود.

کم کم خنده‌اش به خشمی غیر قابل کنترل مبدل شد و با مشت به فرمان کوباند.

_ چه حسی داری؟ هان؟ بچه‌ات فقط مریضِ خانم آوا زندگانی اما مادر من و دار زدن. بخاطر تو…حتی نتونستم برای آخرین بار ببینمش. باید همه‌تون تقاص پس بدید…همه‌تون…

از ته وجودش ضجه زد:

_ دلسام بی‌گناهه نامرد. داره تلف می‌شه.

فرمان را با قدرت چرخاند و به چپ پیچید.

_ گناه مادر من چی بود؟ گناه اون چی بود لعنتی؟ چیکار کرده بود که کشتنش…بخاطر شماها مُرد عوضیا.

_ دخترم فقط یه ماهشه‌. اینکار‌ و نکن. من و خواستی بکشی هم بکش فقط دلسام…

نزدیک یک کارخانه‌ی متروکه رسیده بودند.

ماشین را متوقف کرد و با خشم پیاده شد.

اول سامان را بیرون کشید و در همان حین آوا به سرعت از ماشین خارج شد و شروع به دویدن کرد که با شلیک تیری سیخ سر جایش ماند.

_ برگرد آوا وگرنه هر سه تاتون و می‌کشم.

آوا حرکتی که نکرد تیر دوم کمی بازوی راستش را خراشید.

با بغض و درد لب به دندان گرفت و آرام برگشت.

به ادوارد که رسید دلسا را به زور از آغوشش جدا کرد و با قدرت آوا را به درون اتاقک پرت کرد و در را قفل کرد‌.

صدای مشت‌های بی جانِ مادرانه‌اش روی مغزش سوهان می‌کشید.

_ می‌برمش بیمارستان.

این را گفت و بی اعتنا به جیغ و دادهای آوا سمت ماشینش رفت و دلسا را روی صندلی کنارش گذاشت.

چه بر سر روحش آمده بود؟

*****

کلید را در قفل چرخاند و وارد خانه شد، صدای گریه‌ی یکی از دخترها با صدای مادرش که سعی در آرام کردنش داشت، در خانه پیچیده بود.

به سمت صدا رفت و در اتاق بچه‌ها را گشود.

_ سلام، بقیه کجان مامان؟

السا را در آغوشش تاب داد و سرش را به نشانه‌ی سلام به پایین خم کرد.

_ دلسا بچه‌م تب کرده بود آوا و سامان بردنش بیمارستان.

با نگرانی‌ای که در چشمانش نمایان بود جلو رفت و دخترش را در آغوش گرفت.

_ چرا؟ با چی رفتن؟ ماشین که تعمیرگاهه.

_ ادوارد اومد دنبالشون.

دیگر گهواره‌وار تکان نخورد…

دیگر پلک نزد..

حتی دیگر نفس نکشید…

شاید نابود شده بود.

_چی؟

صدایش را حتی خودش هم به زور شنید.

یک دقیقه گذشت یا ده دقیقه را نمی‌دانست اما وقتی به خودش آمد السا را به مادرش سپرد و همزمان با بیرون رفتن از خانه به مادرش اولتیماتوم داد که به هیچ وجه از خانه خارج نشود و کسی را هم به داخل خانه راه ندهد.

آسانسور فاصله‌ی زیادی با این طبقه داشت، سمت راه پله رفت و با پایین رفتن از آن با الکس تماس گرفت و الکس به او اطمینان داد که نیروهایش را فوراً اعزام خواهد کرد‌.

با هر کدام از آنها تماس گرفت خاموش بودند و کیان هم کم کم خود را رو به نابودی می‌دید.

تا شب گشتند.

کجا را نمی‌دانست اما همه جا را زیر و رو کرده بودند.

رد موبایل‌ها و ماشین ادوارد را هم که زده بودند آنها را به جای پرتی بیش نرسانده بود.

هر چه گشت و نیافت، از پای ننشست و باز هم جست و جو کرد، دم دمای سپیده‌ی صبح بود که با افتادن نامی روی صفحه‌ی گوشی‌اش نفرت تمام وجودش را در بر گرفت.

دهانش را که باز‌ کرد تا خشمش را بیرون بریزد، در لحظه بسته شد.

_ اگه می‌خوای دخترت و ببینی بیا به این آدرسی که بهت می‌فرستم. دنباله‌ی این شماره‌ رو هم نگیر، چون همین الان قراره نابود بشه.

و بوق اشغالی که گوش‌هایش را پر کرد.

پیامک را که خواند، سریعاً به الکس خبر داد و به سمت آدرس حرکت کرد.

آدرسش یک جای پرت بود.

وقتی که رسید همزمان چند ماشین پلیس هم پشتش پارک کردند‌.

کسی آن اطراف نبود و فکر اینکه به بازی گرفته شده باشد بیشتر دیوانه‌اش می‌کرد.

در ماشین را گشود و خواست بنشیند که صدای بلند یکی از پلیس ها، کیان را از این کار منع کرد.

_ قربان، یه بچه اینجاست.

فاصله‌ی چند متری‌اش تا آن مرد برایش فرسنگ‌ها بود.

با خودش فکر کرد ادوارد هر چقدر هم بد باشد چگونه دلش آمده بود نوزاد یک ماهه را اینجا رها کند؟

این عقیده‌اش با رسیدن به مرد پوچ و بیهوده شد.

کودکی که بین پتویی گوشه‌ی دیوار گذاشته شده بود را نمی‌توانست به عنوان دلسایش قبول کند.

پدر بود.

یک ماه بود که طعمش را با رگ و خون چشیده بود.

دخترانش جانش بودند و حاضر بود از حیاتش دل بکند تا چشمان عزیزانش اشکی نشود.

پدر بود و حال، دیدن دلسایش را اینگونه نمی‌توانست تاب بیاورد‌.

دخترک یک ماهه‌اش که سینه‌اش با تیری شکافته شده بود و جسم کوچکش در خون غوطه ور بود.

سخت…

نه کلمه‌ای نیست که بشود با آن توصیفش کرد.

روحش که سالها شکسته بود‌…

جسمش که مدت‌ها بود درد می‌کشید …

و مرگ را هم بار ها چشیده بود…

پس حالش در آن لحظه چه بود؟

تمام دیدش را حاله‌ای از ابهام گرفته و تنها دلسایش را می‌دید.

روی دو زانو بر زمین سنگلاخی فرود آمد.

تن دخترکش درد نگرفت وقتی روی این زمین خوابید؟

تمام تنش به وضوح می‌لرزید.

دستانش را نرم نرمک جلو برد و جسم کوچکش را در آغوش کشید و به قلبش چسباند.

قلبی که نمی‌زد.

انگشتش را روی لپ تپلش کشید و چانه‌اش لرزید.

_ بابایی…دختر ناز بابا، خوابیدی؟ یه روزه ندیدمت دلسای بابا، چشمات و باز کن گل من.

هر چه بیشتر می‌گذشت صدایش بیشتر به فریاد می‌ماند.

بیشتر می‌لرزید…

_ دلسا نیومده می‌خوای بری بابا؟ آره؟ دلت می‌یاد با من اینکار و کنی؟ آخه تو فقط یه ماهت بود. من به مامانت چی بگم؟ چشمات و باز کن…این و دیگه نمی‌تونم، این و هیچ کس نمی‌تونه. بیدار شو دلسا…باید بیدار شی بابا…می‌کشمت ادوارد…می‌کشمت نامرد. دلسای من فقط یه ماهش بود.

هر لحظه بیشتر و بیشتر دلسا را به سینه‌اش می‌فشرد.

دنیا بازی‌ها با او کرده بود…

اما داغ فرزند یک ماهه…

این دیگر جه نوعش بود؟

کودک یک ماهه‌اش را به قتل رسانده بودند.

خودش داشت جگرش ذره ذره آتش می‌گرفت.

به آوایش چه می‌گفت؟

اصلاً می‌توانست در چشمانش نگاه کند؟

آوایش…

حال او الان چگونه بود؟

همسر و برادرش…

چشمانش سیاهی رفتند اما نه هوشیاری‌اش را از دست داد و نه توانش را‌.

بلند شد…

با دلسایش و به هر کس که سر راهش بود تنه می‌زد.

مقصدش ماشین خودش بود که کسی بازویش را گرفت.

الکس بود.

_ هر جا می‌خوای بری می‌رسونمت.

حتی چشم‌های الکس هم خیس بودند‌.

آخر تصورش هم دور از عقل بود‌.

همچین کاری با یک نوزاد؟

الکس در را برایش باز کرد تا بنشیند، مقصدش برایش مجهول بود.

خم شد و از نزدیک در دلش با دلسایش حرف زد.

این میان الکس نگاهش را به طرفی می‌داد تا اشک نریزد با هر بار سر کوبیدن کیان به داشبورد.

*****

دیگر صدایش در نمی‌آمد از بس جیغ کشیده بود.

با گریه به سمت سامانی رفت که هنوز بیهوش بود.

آرام چند سیلی به صورتش زد تا هوشیار شود.

چند بار چشم‌هایش را باز و بسته کرد سرانجام به سختی نشست.

_ چی شده آوا؟ اینجا کجاست؟ دلسا چرا پیشت نیست؟

کمکش کرد به دیوار تکیه بدهد و خودش هم کنارش نشست.

_ ادوارد بردش بیمارستان ولی ما رو اینجا زندانی کرد، خداروشکر حداقل دلش به رحم اومد و دلسام و برد بیمارستان.

_ باید از اینجا بریم.

با بغض نگاهش کرد و بازوهایش را در آغوش گرفت.

_ چطوری؟ دو ساعته به جون اون در لعنتی افتادم ولی بدتر خودم بی جون شدم. سامان باهامون چیکار می‌خواد بکنه؟ من می‌ترسم.

_ نگران نباش. من پیشتم‌.

سامان گفته بود نگرانش نباشد اما بود.

تنها زمانی دلش قرص می‌شد که کیانش این جمله را می‌گفت.

_ بنظرت آخرش چی می‌شه سامان؟

روی زمین خاکی دراز کشید و ساعد دستش را روی چشمانش گذاشت.

_ نمی‌دونم.

بی حرف نشستند و هر یک به نقطه‌ای نامعلوم خیره شدند.

گذر زمان را نفهمیدند اما وقتی آوا نگاهش به شکاف های بین آجر ها افتاد که دیگر پرتوی نوری عبور نمی‌کرد، ساعت را تخمین زد.

با صدای گشودن قفل آهنی با استرس ایستاد و به کنار سامان رفت.

دیدن ادوارد بین درگاه سوال سریع آوا را در پی داشت.

_ حال دخترم چطوره؟

نیم نگاهی به آن دو انداخت و بعد از قفل مجدد در، دستی بین موهایش کشید.

_ نگران نباش حالش خوبه. شوهرتم یطوری خبر کردم الان پیششه.

از بازوی چپ سامان گرفت و با بستن چشم‌هایش خدا را شکر گفت.

_ اما می‌مونه کار من با شما دو تا، نظر خودتون چیه؟

بعد از چهارده ساله گذشته حال برایش جایگاه یک برادر را داشت که آغوشش را پناهگاه خواهرش کرد.

خونش به جوش آمده بود.

_ دیگه توی این چند سال چیکار نکردی که می‌خوای بکنی؟ ولمون کن بریم.

با لبخند منزجری جلو آمد و با انگشت سبابه‌اش از گونه تا چانه‌ی آوا را خط فرضی کشید که سامان با تمام توان دستش را پس زد.

_ دست کثیفت و بکش.

قدم عقب برداشته‌اش را جبران کرد و چاقوی ضامن داری از جیبش بیرون کشید و چفتش را زد.

یک دور در هوا چرخاندش و سپس با یه حرکت خراشی روی گونه و چانه‌ی سامان انداخت.

سامان دندان‌هایش را روی هم فشرد و محکم تر از آوا محافظت کرد.

_ غیرتت و بذار دم کوزه آبش و بخور. بذار چهارده سال پیش و یادت بیارم که مادر من بخاطر دفاع از یه دختر سرش و به باد داد. وقتی فکر می‌کرد یه بی غیرت مزاحم همین زن داداشت شده.

کلمه‌های آخر را با تاکید بیشتری بر زبان می‌آورد و سامان با خشم مشتی روی صورتش فرود آورد.

_ تو حق توهین به ساشا رو نداری عوضی.

جنون وار سامان را تا به دیوار بکوبد هول داد و ساعدش را بر روی گلویش گذاشت.

دست دیگرش را بالا آورد و چاقو را بالای گلویش گذاشت.

_ همه‌تون و می‌فرستم جهنم، ولی ذره ذره. می‌خوام عذاب و با تمام وجود حس کنید. همون عذابی که من توی این سالها کشیدم.

نوک چاقو را کمی فشار داد و آوای گریان را که التماس می‌کرد سامان را رها کند، با دادی خاموش کرد.

_ صدای نحست در بیاد گلوش و پاره پاره می‌کنم.

سرش را کمی کج کرد و با چشمان مشکیِ ترسناکش فشار چاقو را بیشتر کرد.

_ درد و به استخونتون می‌رسونم ولی نمی‌ذارم به همین راحتی‌ها بمیرید. تا بخواید به خودتون بیاید فرشته‌ی عذابتون شدم.

و قبل از اینکه تیزی چاقو شاهرگ سامان را لمس کند رهایش کرد و با کف دستش به سمت زمین هدایتش کرد.

نگاهش به آوا خورد که کنج دیوار کز کرده بود و ترسیده هق می‌زد.

_ نترس خانم دکتر، مرگ عاقبتت نیستش ولی یه نصیحت. از من بترس چون خیلی کارا می‌تونم بکنم.

دیگر به دختر رسیده بود.

جلویش روی دو پایش نشست و لبخند شیطانی‌ای تحویلش داد.

_ می‌خوام یه داستان براتون تعریف کنم. شاید براتون آشنا باشه.

با کنجکاوی خم شد و به صورت آوا نگاه کرد.

_ الان که دارم نگاه می‌کنم می‌بینم بد که نیستی هیچ، خوشگلم هستی. دست دومی ولی شاید ارزش…

_ لال شو لعنتی.

سامان بود که با گلوی خونی لگدی از پهلو به ادوارد زد و خنده‌ی بلند مرد را در فضا پیچاند.

_ هول نکن، حالا حالاها باهاش کاری ندارم. خب کجا بودم؟ آهان می‌خواستم قصه‌ی یه زن بدبخت و بگم.

با چشمانش به سامان اشاره کرد که بشیند اما لجوجانه به دیوار تکیه داد.

_ مامانم وضع مالی خوبی نداشت و بی کس بود. همایون و می‌بینه و وقتی باهاش آشنا می‌شه می‌فهمه زنش نازاست. به شرط یه خونه باهاش یه ماهه صیغه می‌کنه و من می‌شم بچه‌ی همایون و صاحب یه مادر دروغین. چند سال می‌گذره و پسره بزرگ می‌شه و می‌ره دانشگاه. اون زن هم دلش تازه هوای پسرش و می‌کنه.

پوزخند صداداری می‌زند و روی زمین دراز می‌کشد.

_ اومد و گفت و من داغون شدم. کم کم باورش کردم و رفتم به دیدنش. دیدن مادر واقعی‌م. ولی اون لحظه که رسیدم پلیسا داشتن می‌بردنش. دیگه جلو تر نرفتم. یادمه وقتی به همایون گفتم حتی نذاشت تا شاهد اعدامش باشم. ولی من تصمیمم و گرفته بودم، انتقام‌. اول از همه لیلا، کسی که همیشه از من نفرت داشت و دلیلش و بعد از بیست و چهار سال فهمیده بودم. خفه‌ش کردم و بعدش شیر گاز و باز گذاشتم و از خونه زدم بیرون. بعدش نوبت پدرم و آرمان رسید، هر دو تاشون و باهم به لجن کشیدم و در آخر، کیان و آوا و بعد سامان.

نگاه تمسخر آمیزی به چهره‌ی شکسته‌ی آوا انداخت.

_ هر کی بود با اون فیلم هندی‌ای که من راه انداخته بودم عاشق می‌شد. وگرنه هیچکس نمی‌یاد از معشوقه‌ی سابق برادرش خوشش بیاد.

این را که گفت آوا سرش را روی زانویش گذاشت و گرییست.

_ اینا رو گفتم که برسم به همینجا. معشوقه‌ی سابق یا شاید فعلی …

سامان سرش را با حرص به دیوار کوباند و مدام تکرار کرد:

_ بسه…بسه…بسه…

در همان حالت درازکش صورتش را چرخاند و به سقف خیره شد.

_ چرا بس باشه؟ همه‌اش از عشق آتشین بین شما دو تا شروع شد. بذار حداقل یه پایان داشته باشه که آدم نسوزه بخاطر این همه قربانی.

و باز هم شیطانی خندید.

_ نظرتون درباره‌‌ی این چیه؟ شب اول تو..‌.شب دوم من…میشه برای بقیه‌ش هم ترکیبی عمل کنیم.

سامان خروشید و قدم اولش به دوم نرسیده آوا بازوی او را با قدرت ناچیزش گرفت و نامش را با صدای ریز و لرزانی بر زبان آورد.

_ چرا اینکار و می‌کنی ادوارد؟ به خدا که مادرت هم راضی…

نفهمید چگونه در عرض چند ثانیه ادوارد او را از پشت گرفت و تیغه‌ی برنده‌ی چاقو را روی شاهرگش گذاشت.

نفس‌های تند و سوزان فرد پشت سرش پوستش را به آتش می‌کشاندند.

ضربان قلبش به حدی شدت گرفته بود که نبضش را در تمام نقاط بدنش احساس می‌کرد.

_ بیا جلو.

سامان با چشمان ترسیده قدمی جلو گذاشت.

نمی‌دانست چگونه می‌توانستند از بند این دیوانه رها شوند.

_ جلوتر. درست روبروی من.

به اجبار حرفش را عملی کرد و منتظر و نگران نگاهش کرد.

_ ببوسش، سریع. حداقل این هوسی که ما رو به اینجا رسونده باید یه سرانجامی داشته باشه. نه؟

*****

از اتاق بازجویی خارج شد و سمت سلول آرمان راه افتاد.

همایون فرهمند با فهمیدن شاهکارهای پسرش حداقل کاری که توانسته بور انجام دهد اعتراف به بی گناهی آرمان بود و تا پیدا شدن مدارک اعم از فیلم و صدای ضبط شده‌ی آن شب، خودش حکم تمامی کارهای نکرده‌ی آرمان را به گردن گرفت.

سرباز با دیدنش احترامی گذاشت و در را گشود.

الکس که وارد آن اتاق کوچک شد آرمان روی تخت نشست.

کمی نزدیک تر رفت و دستش را به سوی آرمان گرفت.

_ از این لحظه به بعد آزادی ولی وظایف زیادی روی دوشته آرمان.

از شنیدن خبر آزادی‌اش ذوق داشت اما زمانی که از بی خبری اتفاقات اخیر بیرون می‌آمد، آرزو نمی‌کرد که ای کاش در همان سلول می‌ماند و می‌پوسید؟

الینا اولین نفری بود که از آزادی‌اش با خبر شد و بعد از دیدنش یک پایش در دادگاه‌ها بود و یک پایش اینجا تا حکم آزادی موقتش را دائمی کند.

موبایلش را که تحویل گرفت اولین تماسش با ادوارد بود تا به دنبالش بیاید.

کنار خیابان ایستاده بود که با توقف ماشینی درست جلوی پایش موبایل را پایین آورد.

_ بیا بالا باید یجایی ببرمت.

گیج سوار ماشین شخصی الکس شد و تا مقصد در افکارش غوطه‌ور ماند.

پیاده شدند و به داخل ساختمانی رفتند.

با فهمیدن اینکه به پزشک قانونی آمده‌اند ترس و نگرانی کمی به قلبش چنگ زد.

_ چرا اومدیم اینجا سرکار؟

چند قدم بیشتر با دیدن برادرش که چشمانش را بسته و سرش را به دیوار تکیه داده بود، فاصله نداشتند و وقتی که دیدش به سرعت سمتش رفت.

_ کیان؟ چی‌ شده؟ برای کسی اتفاقی افتاده؟ آوا؟ سامان؟ یه چیزی بگو دیگه لعنتی.

چشمانش را به آرامی باز کرد و نگاه غرق در خونش را به دیوار روبرویش دوخت.

_ دلسام و کشتنش، قسم می‌خورم که انتقام دخترم و ازش بگیرم.

مات ماند.

احتمال هر چیزی قابل هضم بود غیر از این.

_ حالت خوبه کیان؟ چرا چرت می‌گی؟

اتمام سوالش همزمان شد با گشوده شدن در و خروج مردی که جسم کوچک پیچیده شده‌ای را در آغوش داشت.

کیان چشمانش را بسته بود تا نبیند همان چیزی را که به وضوح جلوی دیدگانش به تصویر کشیده شده و کمر او را از وسط شکانده بود.

جنازه‌ی دخترش را پارچه پیچ شده تحویلش دادند و دیگر اشک نریخت.

بی خبری از آوایش را داشت و نمی‌دانست بر سر او چه آمده و باز هم اشک نریخت.

آخر اشکی نداشت که بریزد.

کمرش را صاف کرده بود و خود از جسم بی جان دخترکش حفاظت کرد، هر چند دیر اما…

باز هم پدر بود.

دخترش روح داشت…

چند روزی بود با دیدنش می‌خندید…

کیان که او را در آغوش می‌گرفت می‌دانست پدرش است که به او عشق می‌ورزد.

از طلوع دخترش یک ماه بیشتر نگذشته خونش سرخیِ غروبش را امضاء کرده بود.

دخترش شیعه‌ی مسلمان بود.

از الکس خواسته بود قبرستان مسلمانان را برایش پیدا کند و خودش دخترکش را به خاک سپرد.

آرمان هم پا به پایش جلو می‌رفت اما زمانی کم آورد و عقب کشید که کیان دلسایش را بین خاک‌های سرد و بی‌رحم گذاشت.

آرام آرام مشت‌های خاکش روی تنِ کوچکش می‌ریخت و به صورت زیبایش که رسید…

مشت خاکش مقصدش را تغییر داد و به روی سر خودش رسید.

مشت خاکش را گشود و موهایش را به چنگ کشید.

سرش خم شد و…

اشک دیگر نمی‌ریخت اما فریاد درد را که سر می‌داد…

اشک دیگر نمی‌ریخت اما فریادش بغض که داشت…

الکس به آرمان اشاره کرد که کیان را از آنجا دور کند و با دور شدنشان خودش کار نیمه تمام این مرد را به سرانجام رساند.

دعا کردن بلد نبود به زبان اسلامی…

اما به زبان و دین خودش برای یک نوزاد بی گناه طلب راحتی کرد.

راحتیِ اینکه از آن بالا با دیدن پدر و مادرش عذاب نکشد.

دستان خاکی‌اش را تکاند و پیش از راه افتادنش موبایلش لرزید.

تماس از مرکز اطراف شهر بود.

_ بله؟

هر‌ثانیه‌ای‌که می‌گذشت اخم‌هایش بیشتر در هم می‌رفتند.

با قطع کردن تماسش به سمت کیان و آرمان به راه افتاد.

بالاخره توانسته بودند رد ماشین ادوارد را نزدیک کارخانه‌ی متروکه‌ای بزنند و احتمال این وجود داشت که آوا و سامان در آنجا گرفتار شده باشند؟

به این موضوع امیدوار بود و شاید تنها شانسشان برای زنده پیدا کردن آن دو.

*****

دستانش را در هوا تاب داد و صدای بلندش میان فضای خالی اتاق پیچید.

_ شوخی مسخره‌ای بود.

تیزی پاقو را بیشتر فشرد که آوا به راحتی روانه شدن خون را روی گردنش حس کرد.

_ شوخی شوخی دیدی گردنش و بریدما، خود دانی‌.

آوا سرش را میلی‌متری به چپ و راست تکان داد و دستان لرزانش را مشت کرد.

_ سامان هر چی شد تو حق نداری بیای جل…

با صدای تیرهای متعددی که به در کارخانه می‌خورد ادوارد با حفظ موقعیتش، محتاط تر چاقو را زیر گلوی آوا گرفت.

کمی بیشتر نگذشت که قفل آهنین در را شکستند و چندین مامور مسلح به داخل ریختند.

الکس از بقیه زودتر جلو آمد و حالت مدافعی گرفت.

_ جلو بیاید کشتمش.

این را ادوارد تهدید وار گفت و چاقو را بیشتر فشرد.

احساس خفگی و سوزشی که در گلویش پیچیده بود، با دیدن کیانش که آنطور نگران اسلحه به دست گرفته بود فراموش کرد.

هیچ‌کس قدمی جلو نمی‌گذاشت، فشار دیگری که به اهرم چاقو وارد می‌شد معادل بود با مرگ آوا.

تیری که با مهارت از دهانه‌ی اسلحه‌ی الکس پرتاب شد، میانِ دست ادوارد را نشانه رفته بود.

*****

دستی روی گلوی باند پیچی شده اش کشید و از آسانسور خارج شد.

میانه‌ی در، سارا با السایی که در آغوشش بود به انتظارش ایستاده بودند.

در این چند ساعت گذشته غمی را که در چشمان اطرافیانش دیده بود، پی اتفاقات اخیر گذاشت.

السا را در آغوش کشید و صورتش را بوسه باران کرد.

چشمان درشت دخترکش به او حس زندگی را برگردانده بودند.

احتمال می‌داد دلسایش در قهواره‌اش خوابیده باشد.

با السا سمت اتاق گام برداشت و با دیدن تخت خالی دلش به یکباره فرو ریخت.

با پاهای لرزان به پیش کیان و سارا بازگشت و السا را محکم تر بین آغوشش گرفت.

_ کیان، دلسا کجاست؟

نگاه از چشم‌های پرسش گرش گرفت و با برداشتن کتش خواست سمت در برود که سد راهش شد.

_ کجا فرار می‌کنی؟ جواب سوالم و بده. نکنه هنوز بیمارستانه؟

ای کاش که بیمارستان بود.

دستی به چشمانش کشید تا درد لانه کرده در آنها را تسکین دهد.

_ لباست و بپوش ببرمت پیشش. السا رو هم بده مامان.

مبهوت سری تکان داد و مانتویی را که در آورده بود را دوباره پوشید.

سرمای بینشان برایش ناآشنا بود، کیان حرف نمی‌زد…

نگاهش نمی‌کرد…

از همان لحظه‌ای که از آن کارخانه‌ی متروکه بیرون آمدند.

دلش را انگار داشتند می‌فشردند، دلیلش را نمی‌دانست اما هر چه که بود برایش ناخوشایند ترین حالت ممکن بود.

چندی پیش را در ذهنش تداعی کرد.

درست بود که آوا را دزدیده بود اما واکنش کیان غیر عادی تر از آنچه انتظار می‌رفت بود.

عربده‌هایی که می‌زد، مشت‌های پر توانی که بر سر و صورت ادوارد فرود می‌آورد.

تمامش بیش از حد بودند.

حتی زمانی که چاقو از روی گلویش کنار رفت کیان توجهی به او نکرد و نخستین کارش به رگبار بستن ادوارد بود.

آنقدری پیش رفت که تمام صورت ادوارد غرق خون بود و بعد از مقاومت‌های بیهوده‌اش چشم فرو بست.

صدای کیان لابه لای گوشش پیچید و نارسایی صداش را درک نکرد.

_ اینجایی که دارم می‌برمت…بعدش نمی‌دونم چی می‌شه. فقط خواهش می‌کنم سعی کن که زود به خودت بیای و موضوع رو درک کنی‌، همونطوری که من تونستم باهاش کنار بیام.

چرا آنقدر خشک و سرد؟

بی احساس؟

مگر چه اتفاقی افتاده بود که قرار بود آوا را دگرگون کند؟

راهی که می‌رفتند برایش عجیب بود.

شاید ساعتی گذشت و با دیدن جایی که آمده بودند…

نمی‌توانست اتفاقات اطرافش را درک کند.

ماشین را که پارک کرد، پیاده شد و در را با قدرت کوباند و به سمت دیگر ماشین رفت.

در سمت او را گشود و منتطر ماند تا پیاده شود.

پیاده نشد و با ترس به چشمان کیان نگاه کرد.

_ کیان چرا اومدیم اینجا؟ یعنی چی؟ دارم سکته می‌کنما…

لب‌هایش را آرام حرکت داد.

_ پیاده شو.

سری بالا انداخت و قطره‌ای از گوشه‌ی چشمش سر خورد.

کمی تن صدایش بالا رفت و به دختر شکسته‌ی روبرویش دستور صادر کرد.

_ گفتم پیاده شو آوا.

و ساعد دست آوا را گرفت و او را از ماشین بیرون کشید و چند قدمی به جلو بردتش.

با قدرت مقاومت کرد و با حائل کردن پاهایش مانع پیشروی مردش شد.

_ ولم کن کیان. اینکارا یعنی چی؟ مگه نمی‌خواستی من و ببری پیش دلسا؟

کیان تک خنده‌ای کرد و دستانش را از هم باز کرد.

_ آوردمت پیشش دیگه.

قدمی به عقب برداشت و سرش را تکان داد.

_ چته تو؟ حالت خوبه کیان؟

صدای سرد و خشدارش حال بغض را هم در خود جای داده بود.

_ رفت. دلسامون رفت آوا. می‌فهمی؟

به ناگاه خروشید و با چند قدم دستانش را به تخت سینه‌ی کیان کوباند‌.

_ هر چیز و به مسخره می‌گیری بگیر ولی جون بچه‌هام و نه…

مچ دستانش را اسیر خود کرد و اوا را در همانجا نگه داشت.

_ مگه فقط دختر تو بود؟ دختر منم بود، برای منم عزیزه، جونم به جونش بسته ست آوا. اگه تو نبودی، السام نبود، منم الان پیشش خوابیده بودم.

_ کیان داری دروغ می‌گی؟ نه؟

تنها به چشمان همسرش خیره شد و سخنی به زبان نیاورد.

آوا لب‌هایش را روی هم فشرد و با دستان اسیرش باز هم به سینه‌ی کیان کوفت.

_ آره داری دروغ می‌گی، نمی‌تونه حقیقت داشته باشه. دلسا کجاست کیان؟ تو رو خدا بگو. این و که داری می‌گی نمی‌تونم باورش کنما. دلسا دخترمه کیان، فقط یه ماهشه…

《مرده》ای که کیان بر زبان آورد نفسش را برید.

ناخودآگاه از کیان جدا شد و روی خاک افتاد.

_ چرا داری باهام اینکار و می‌کنی؟

روی زمین خم شد و دستانش به روی خاک نشستند و شانه‌اش لرزید.

_ با چیش کنار بیام؟ هان؟

صدای جیغ‌ها و فریادهای مادرانه‌اش فضای مسکوت اطرافش را شکسته بود.

_ تو تونستی باهاش کنار بیای کیان؟ چطور؟

کم کم داشت احساس ضعف بدنش را فرا می‌گرفت.

فشار عصبی‌ای که به ناگاه به او وارد شده بود او را به سوی نابودی کشاند.

_ انتقامش و می‌گیرم آوا.

چشمانش روی هم افتادند و پیش از برخوردش با زمین در آغوش آشنایی غرق شد.

_ بچه‌ام رو چیکار کرد کیان؟ چطور دلش اومد؟

سرش را به سمت آسمان گرفت و سر آوا را به سینه‌اش چسباند.

_ باید تقاص خون دخترم و پس بده.

آخرین نیروهایش را روی لبانش آورد و خود را در خلصه‌ای از درد یافت.

_ من دلسام و می‌خوام کیان.

کیان نگاهی به دختر در آغوشش انداخت که در بیهوشی کامل بود.

نباید اینگونه شوکه‌اش می‌کرد اما خودش هم هنوز نتوانسته بود این موضوع را بپذیرد و راهی جز این برایش سراغ نداشت.

فکر می‌کرد اگر آن فرد مجهول را پیدا کند و پلیس بگیردش همه چیز تمام می‌شود اما حال دردی در دلشان بود که درمانی نداشت و این دویی که تازه طعم پدر و مادری را چشیده بودند، باید تا آخر عمر و حتی در آن دنیا به داغ دخترشان می‌سوختند‌.

دختری که تازه قدم در این دنیا گذاشته بود و می‌توانست با خانواده‌اش بزرگ شود‌…

دندان در آورد…

زبان باز کند…

به مدرسه برود…

ازدواج کند و حتی خود صاحب فرزند شود.

السایش هم چند روزی بود بی قراری می‌کرد.

او هم دلش برای خواهرش تنگ شده بود و نبود او را با ذهن کوچکش حس می‌کرد.

آوا را محکم گرفت و بلند شد.

سمت ماشین رفت و او را روی صندلی خواباند و به سمت خانه رفت.

*****

_ حالش چطوره مامان؟

سارا انگشتش را روی بینی‌اش گذاشت‌ و هیس کشداری کشید.

_ ساکت سامان، تازه خوابیده.

سمت پله‌ها رفت و مادرش هم به دنبالش روانه شد.

_ آخه دو ماهه همین وضعشه، باز کیان تونسته خودش و جمع کنه ولی آوا از السا هم غافل شده. یعنی چی خب؟

به پایین پله‌ها رسیده بودند، سارا روبروی پسرش ایستاد و و دست روی هر دو بازویش گذاشت.

_ سامان بین شماها فقط منم که درکش می‌کنم، منم داغ دیدم و اون بدترش و دیده. کیان شاید به ظاهر به خودش اومده باشه، چون مرده اما آوا مادره سامان. وقتی السا رو می‌بینه یاد اون یکی بچه‌اش می‌افته و خودش توی این وضعیت داره بیشترین فشار و تحمل می‌کنه. باید بهش وقت بدیم تا به خودش بیاد، خب؟

مادرش راست می‌گفت، دردی که اوا داشت بد دردی بود.

به آشپزخانه رفتند و سارا با هم زدن غذا آنرا کنترل کرد.

_ بچه‌ها کجان؟

پشت میز نهار خوری نشست و قارچ سوراخی‌ای را بین دندانش گرفت.

_ دنبال کارای ادوارد، امروز حکمش اجرا می‌شه. توی اینجا زیاد واسه مجرما اعدام رد نمی‌کنن ولی ببین چقدر خوک صفت بوده و خلافای دیگه داشته که براش دو بار اعدام بریدن.

سیب زمینی سرخ شده را هم درون ظرفی ریخت و هنگام گذاشتنش روی میز با کفگیر به پشت دست سامان زد تا هر چه روی میز هست را درو نکند.

_ خداروشکر قراره انتقام دخترکم و بگیرن، راستی سامان؟

با دهان پر هومی گفت و مسرانه سیب زمینی دیگری برداشت.

_ آرمان کسی رو می‌خواد؟

سری به نشانه‌ی مثبت تکان داد و جویده نجویده هر چه بود را قورت داد.

_ دلش بدجور گیره، باید آستین بالا بزنی مامان خانم. این وسطم فقط سر من بی کلاه موند.

لبخندی روی لب‌هایش شکل گرفت و با گذاشتن دستش روی قلبش خدا را شکر گفت.

_ تو هنوز وقت داری، نسبت به این دو تا جوونی. خدایا شکرت که دارم خوشبختی بچه‌هام و می‌بینم، به آوا و کیانم کمک کن تا به زندگیشون برگردن و با السا خوشبخت شن.

با صدای کوبیده شدن دری که آمد هر دو بلند شدند و به سمت صدا رفتند.

کیان بود که با عصبانیت سمت پله ها گام برمی‌داشت.

سارا به تندی خود را با کیان رساند و بازوی او را گرفت.

_ این چه وضعیه کیان؟ حالت خوبه؟

نیم نگاه کوتاهی به مادرش انداخت و با کشیدن بازویش راهش را دوباره از سر گرفت.

_ با آوا کار دارم. نیا بالا.

از پایین همان پله‌ها کیان را مورد سرزنش قرار داد.

_ آخه با این حالت چیکار به آوا داری؟ حالش خوب نیست.

کیان به در رسید و دستش روی دستگیره بی حرکت ماند.

می‌دانست حالش خوب نیست و طاقت دیدن همین را نداشت.

نفس عمیقی کشید تا به رفتارش مسلط باشد و دستگیره را به مایین کشید و داخل شد.

روی تختش نبود.

کمی که نگاه چرخاند آوا را ایستاده پشت نرده‌های ایوان یافت.

جلوتر رفت و کنار او قرار گرفت.

داشت به عکس دوتایی السا و دلسا نگاه می‌کرد.

_ امروز اعدامش کردن. هم خودش رو هم پدرش رو.

دستی درون چشم‌های درون عکس دلسایش کشید و نفسِ لرزانش را بیرون فرستاد.

_ برام مهم نیست. این وسط دلسای من بی گناه بود، کوچولو بودش.

کنارش ایستاد و با گرفتن دست‌هایش به نرده، منظره‌ی پر درخت روبرویش را نگاه کرد.

_ دلسا بی‌گناه بودش و اگه تو مادرشی منم پدرشم، ولی السا چی؟دلسا رو کشتن و تو داری انتقامش و از کی می‌گیری؟ از السا؟ تنها بچه‌ات؟

با حیرت نگاهش را از عکس گرفت و به کیان دوخت.

_ منظورت چیه؟

_ منظورم واضحه، الان دو ماهه بغلت نگرفتیش، چرا؟ چون یاد دلسا می‌افتی. دو ماهه بجای شیر تو داره شیر خشک می‌خوره. دو ماهه براش لالایی نخوندی، اصلاً حواست هست داری چیکار می‌کنی؟

عقب عقب رفت تا پشتش به دیوار بالکن خورد و همانجا آرام آرام روی زمین نشست.

_ من السا رو دوست دارم کیان ولی…

روی دو زانو روبرویش نشست و صورتش را میان دستانش گرفت.

_ ولی چی؟ با دیدنش یاد دلسا می‌افتی؟ باید دلسا رو فراموش کنی و فقط عشقش و توی قلبت داشته باشی، نباید بذاریم السا هم این وسط نابود بشه. دو ماه شب و روز عذاش رو گرفتی دیگه بسه دختر. اگه تو شکستی من چند برابر تو شکستم. تو حتی نتونستی بری سرخاکش ولی من جنازه‌ش و توی بدترین…

_ بس کن کیان…بس کن…باشه، باشه…فراموشش می‌کنم. بخاطر السا، بخاطر تو…

سرش را روی سینه‌اش گذاشت و روی موهایش بوسه زد.

_ بخاطر خودت آوا، دلسا عذاب می‌کشه وقتی خانواده‌اش و توی این حال می‌بینه،باشه؟

سرش را تکانن داد و همراه کیان بلند شد.

_ بریم پیش دخترمون؟

با لب‌های لرزانی که روی هم می‌فشرد لبخند کمرنگی زد و با هم از اتاق خارج شدند.

صدای خنده‌های بلند السایش را که از بالای پله‌ها شنید، خنده‌ی بغض داری کرد.

_ حتماً دوباره سامان داره دلقک بازی در می‌آره.

بعد از طی کردن پله‌ها دیدن آن سه نفری که دور دخترش را گرفته بودند، برایش هم شادی داشت هم غم.

جلوتر رفت و با رسیدن به السایش او را در آغوش کشید و سرش را بوسه باران کرد.

دخترش با حس او خنده‌هایش قوت بیشتری گرفته بودند.

او را بیشتر در آغوشش فشرد.

_ دلم برات تنگ شده بود مامانی.

نگاه همه یک حس غریب داشتند.

شادی‌ای که سالها زیادی از همه‌ی آنها دریغ شده بود و حال با یکدیگر داشتند تجربه‌اش می‌کردند.

روی مبل کنار کیان‌ نشست و با دخترش در آغوش کیان‌ فرو رفت.

ساعتی کنار هم نشستند، خندیدند و طعم زندگی را چشیدند.

خمیازه‌ها که کم کم شروع شد کیان السا را از آغوش آوا گرفت و با گرفتن دستش او را بلند کرد.

شب‌های پرستاره‌ی قلبشان زیادی درخشان شده بودند.

داخل اتاق رفتند و روی تخت دراز کشید.

السا را میان خودشان گذاشت و با کشیدن پتو روی سه نفرشان، دست آوا را در دست‌ گرفت.

_ آوا؟

نگاهش را از صورت مهتابی دخترش گرفت و به کیان داد.

_ جانم؟

دستش را جدا کرد و با رساندن آن به گونه‌اش انگشتانش را حرکت داد.

_ دوست داری برگردیم ایران؟ پیش خونواده‌ت؟ مامان و پسرا رو هم می‌بریم، عشق آرمان رو هم راضی می‌کنیم باهاش بیاد، هان؟ نطرت چیه؟

پلک زدن را یادش رفته بود یا نفس کشیدن را نمی‌داند اما وقتی به خودش آمد که اشک به چشمانش راه یافته بود.

کیان با آرامش نگاهش کرد و قطره اشکش را با انگشتش گرفت.

آرامش وجودی را که از یاد برده بود.

دوست داشت.

آوایش را، دخترکشان را، این زندگی تازه شکفته را…

همه چیز داشت زیبا و برای اولین بار حس می‌کرد که قلبش با آرامش در حال تپیدن است.

آرامشی که از حس عشق بود، آرامشی که از سالهای سال آن را با امضای خون از این جمع دزدیده بود و حال دیگر این مرد داشت به خودش می‌امد تا …

زندگی کند…

زندگی کند با طعم زیبای دوست داشتن…

رنگ دل انگیز عشق و…

باز هم حسرت و دردی که لانه در دلشان دوانده بود…

دردی از پستو‌های درد دخترکشان…

《پایان》

ساعت: ً۱۲:۳۹َ:۱۶

تاریخ: ۱۳۹۸/۰۸/۲۶

یگانه.م(بانوی دل)

با تشکر از یگانه.م(بانوی دل) عزیز بابت نوشتن این رمان زیبا

برای دانلود رمان های بیشتر به سایت ناول 98 مراجعه کنید

wWw.Zepa.ir

عنوان : آرامشی از جنس خون (جلد دوم قمار عاشقی)

نویسنده : یگانه.م(بانوی دل)

طراحی و صفحه آرایی: ناول 98

آدرس سایت : wWw.Zepa.ir

آدرس کانال : https://telegram.me/novel98

پیج اینستاگرام : https://www.instagram.com/novel98_official

ایمیل انجمن : Novel98.official@gmail.com

ایدی مدیر انجمن : https://t.me/ismaeil_hs

قابل توجه نویسنده های که قلم خوبی دارن و دوست دارن رمان و آثارشون به صورت فایل در سایت و کانال ناول 98 منتشر بشه می تونن با ما در تماس باشن یا عضو انجمن ما بشن.